Chapter eighty-eight - Noelle C. Richards

Met gebalde vuisten stonden we tegenover elkaar, elkaar boos aankijkend. “Het is gewoon oneerlijk!” Mijn moeder werd alleen maar roder. “Ik doe hartstikke mijn best en het is gewoon nooit goed!” “Dat is niet waar!” “Dat is wel waar, er is altijd wat op me aan te merken, wat ik ook doe!” “Jawel! Ik werk me uit de naad om iedereen tevreden te houden, maar dat lukt nooit! We gingen vandaag wat drinken omdat ik er even helemaal klaar mee was, na bijna anderhalf uur geoefend te hebben!” Mijn moeders ogen vernauwden, verder vertrok ze geen spier, terwijl ik verderging met mijn tirade. Ik begon over hoe oneerlijk alles wel niet was, hoe hard ik niet werkte en viel minstens één keer in herhaling. Maar ik was zó boos dat het me niet meer kon schelen. Er drupte een traan uit mijn ooghoek en woest veegde ik die weg. “Je doet dit voor jezelf, Noelle.” Haar stem was slechts een zachte fluistering. “Ik deed dit voor mezelf, ja! Maar nu niet meer, ik wil dit niet. Jullie willen dit.” “We willen het beste voor je! Het beste voor nu, maar ook over een tijdje! Als je dit goed doet hoef je - je nergens zorgen over te maken!” “Dan maak ik me maar zorgen! Ik wil niet minstens 300 dagen per jaar touren, alleen maar om anderen gelukkig te maken. Ik wil zelf ook gelukkig zijn!” “Ben je dat niet dan?” “Nee. Ik lééf om anderen gelukkig te maken. Jullie. Ik wil dit niet, en heb dit ook nooit gewild.” Er glinsterde iets in mijn moeders ooghoek, maar ik wilde er niet naar kijken. “Je doet dit ook voor Nicole..” “Ik kan haar deel niet op me nemen, dat zou zij ook niet willen! Denk na!” Met die woorden draaide ik me om en stormde de keuken uit. Ik stormde naar mijn eigen kamer en sloeg de deur hard dicht.

De laatste schreeuw van de vrouw werd gevolgd door het gehuil van een klein baby’tje. Een verpleegster veegde de zweetparels van het voorhoofd van de vrouw en een andere verpleegster reikte haar een bundeltje dekens aan. Het kleine kindje schreeuwde de longen uit haar lijfje. “Het is een meisje..” zei de verpleegster met een kleine glimlach rond haar lippen. “Echt? Het zou toch een jongetje zijn?” vroeg de vrouw. “Ik weet niet wat er fout is gegaan, maar het gebeurt. Ik hoop niet dat het erg is, voor jullie.” De vrouw zuchtte nog een keer vermoeid, en keek toen naar het kleine meisje in haar armen. Toen glimlachte ze ook. “Nee, het maakt niet uit.” Ze kreeg haar andere dochter in haar armen gelegd terwijl de eerste weggenomen werd om gewassen te worden. De vrouw streek over de haartjes van het kleine meisje. “Noelle..” fluisterde ze. “Mijn kleine kerstkindje.”
Een paar minuten later kwam er een man binnen en werd door het andere meisje weer binnengedragen. De man kreeg haar in haar armen. “Het is een meisje,” zei de vrouw. De man glimlachte en keek haar zijn dochter. “Ze is perfect,” zei hij. “Ze zijn perfect,” verbeterde de vrouw. “Hoe noemen we haar?” vroeg de man, terwijl hij naar zijn tweede dochter bleef kijken. “Nicole,” fluisterde de vrouw, terwijl ze over Noelle’s hoofdje streek. Nicole, naar haar eigen, overleden moeder.


Ik lag op mijn bed, met mijn kussen in mijn armen geklemd naar het plafond te staren. Mijn telefoon was al een paar keer afgegaan, maar ik had niet opgenomen. Ik had geen behoefte om te praten. Ik haalde nog een keer luidruchtig mijn neus op en ging verder met het staren naar het plafond. “Nic, ik mis je..”
Toen ik een uur later wakker schrok van gebons op mijn deur, zag ik dat ik een uur geslapen had. Mijn ogen voelden dik en mijn haren zaten in de klit. Het kon mijn moeder niet zijn, die deed nooit zo hard. Er werd nog een keer geklopt. “Noelle, doe alsjeblieft open?”

Reacties (6)

  • Collywobbles

    Echt heel snel verder, loveee <3

    8 jaar geleden
  • Jagkass

    Wat erg voor haar! Maar nu weten haar ouders het tenminste!
    Snel verder!

    Xoxo

    8 jaar geleden
  • Arcturus

    Ga pleassseee snel verderr dit verhaal is zoooooooo geweldig(H)

    8 jaar geleden
  • AcceptYou

    Het is zo fijn dat ze het eindelIjk heeft gezegd, nu hopen dat haar moeder er verandering in brengt. Echt een super mooi stukje met die geboorte. Een super zielig einde van het hoofdstuk. Is het Liam?
    Dit is echt een super goed hoofdstuk, wauw.
    Snel veder.

    8 jaar geleden
  • vvolf

    verdeeer

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen