Foto bij OO3

Claireece Rose Hudson

OO3 - @Close

Ik hoorde een gezoem, heel ver weg. Het geluid werd steeds harder en duidelijker, het was een toeter. Ik schrik wakker en kijk snel om me heen, de buschauffeur toeterde geirriteerd naar een auto op de weg. Ik wreef vermoeid in mijn ogen, ik was in slaap gevallen en heb lang geslapen ook, want de hele bus was leeg, op één iemand na. De vreemde jongen, hij zat met zijn hoofd tegen het raam aan geleund. Een luide gaap verliet mijn mond, waardoor hij even omkeek. Zijn ogen keken recht in de mijne, zijn ogen.. wauw, hij was zeker knap. Enkele secondes bleven we elkaar aanstaren, tot hij zich weer omdraaide. Hij trok zijn capuchon verder over zijn hoofd. Ik hoopte dat hij zich nog een keer omdraaide, maar ik gaf de moed na een tijdje op. Zuchtend richtte ik me op het bordje waar alle haltes op stonden, nog twee haltes en ik was thuis. Een warm gevoel overspoelde me bij het woord 'thuis'. Ik dacht meteen aan mijn moeder, hoe ze aan tafel zit met koekjes en thee, en me een warme glimlacht schenkt als ik binnen kom. Ik had zin om haar te zien, doordat ik zoveel studeer heb ik geen tijd om elke dag met de bus naar huis te gaan, dus zie ik mijn moeder alleen in de weekenden. Ik liet mijn hoofd tegen het raam aan leunen en keek naar buiten, het was inmiddels donker geworden, wat logisch was aangezien ik al twee uur in de bus zat en het nu ongeveer acht uur was. Ik volgde de regendruppels die naar beneden gleden langs het raam. Er kwamen steeds meer regendruppels en langzaam kon je ze niet meer van elkaar onderscheiden, het water gleed langs de ramen en je hoorde de regen tikken op het dak, wat steeds harder werd. Een bang gevoel steekte er in mijn maag, wat alleen maar erger werd toen de eerste bliksemflits te zien was. Een kleine gil verliet mijn mond, ik was als de dood voor onweer. De jongen leek het niks te boeien, hij bleef stil zitten, alsof hij van steen was. De volgende bliksemflits volgde waardoor ik opnieuw een hartaanval kreeg. De regen tikte steeds harder op het dak, en er was een hard gerommel te horen. Ik slikte, ik was doods bang. De bus begon te slippen. "Is alles onder controle?" Vroeg de jongen, hij had een mooie heldere stem. "Ja, alles onder controle" Stotterde de buschauffeur, maar aan zijn stem te horen was het flink mis. Alsof er niets aan de hand was reden we door. Ik greep naar mijn tas om mijn Iphone te pakken, maar doordat de bus uit de bocht vloog, verloor ik mijn evenwicht en werd ik door de bus geslingerd. Ik pakte snel een van de stoelleuningen vast en ging op die stoel zitten zodat ik niet weer viel. Ik klemde me goed vast, de grond waar we op redden was hobbelig waardoor ik steeds omhoog veerde. Ik probeerde uit het raam te kijken, we waren van de weg geraakt en reden nu een heuvel op. "STOP!" riep ik, compleet van streek. De jongen ging staan, hij wankelde even maar pakte zich snel vast. "Meneer, u kunt echt niet doorrijden, u moet stoppen!" Zei hij, hij bleef kalm en rustig vergelijken met mij. De chauffeur leek niks te horen, hij keek voor zich uit en bleef maar gas geven. Hij leek wel in schok, verlamd. We waren op de heuvel waar we met een enorme vaart van af reden, dit was niet goed, dit was helemaal niet goed.

Reacties (6)

  • MeikeA

    nou wil ik weten hoe het verder gaat
    dus snel verder <333

    7 jaar geleden
  • heswonderful

    Aaah, nee. Niet net op dat moment stoppen...
    Snel verder! I wanna know what happens!!(H)
    x

    7 jaar geleden
  • ITwizz

    Spannend! Snel verder !

    7 jaar geleden
  • Bagnall

    heftig 0.o


    snel verder<33

    7 jaar geleden
  • AcceptYou

    Omg, snel veder!!!!

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen