Foto bij 42 • Juliet Willis

Nieuwsgierig liep ik de trap voorzichtig verder af wanneer ik iets in de woonkamer hoorde vallen. Waarschijnlijk zou ik nu alleen maar vuile woorden naar mijn hoofd gesmeten krijgen door degene die nu in de woonkamer zat.
Doordat het midden in de nacht was, moest ik op de tast naar de deurklink zoeken. Op het moment dat ik die gevonden had en die juist naar beneden wilde duwen, besefte ik dat er even goed een inbreker in de kamer hiernaast kon zitten. Het moest niet persé iemand zijn van in dit huishouden. Toch zorgde iets in mij ervoor dat ik mijn plotselinge angst opzij schoof en de deurklink naar beneden duwde.
Een vlaag van opluchting ging door me heen toen ik in het beetje licht van het lampje naast de zetel mijn moeder zag zitten. Ik verwachtte dat ze zou opkijken en me zou uitmaken voor het vuil van de straat, maar tot mijn verbazing zei ze alleen mijn naam. ‘Juliet.’ Haar stem klonk schor en gebroken, alsof ze zat te wenen.
Normaal zou ik nu rechts omkeer maken en mijn moeder laten voor wat ze was, maar tot tegenstelling daarvan liep ik naar haar toe en zag inderdaad dat ze aan het wenen was. Voorzichtig ging ik naast haar zitten.
‘Wat is er?’ In mijn stem kon je duidelijke bezorgdheid horen. Ze behandelde me misschien wel als een stuk vuil, maar het bleef wel mijn moeder.
Ze antwoordde niet maar in plaats daarvan gaf ze me een foto die ze in haar handen had. Onmiddellijk wanneer ik de foto in mijn handen had, begon ik te tellen. We zijn vandaag drieentwintig januari. Exact vier jaar geleden was mijn vader gestorven aan kanker.
Automatisch wreef ik over de rug van mijn moeder. De vorige jaren had ik haar nooit zien huilen daarvoor. Het was meestal ik die huilend op mijn kamer zat, maar nu had ik eigenlijk echt geen besef van tijd meer.
Ik keek nog eens naar de foto. Het was een foto getrokken vlak voordat Andrew verongelukt was. Een week ervoor. Iedereen nog niets vermoedend. Mijn moeder met een grote glimlach op haar gezicht, één arm om mijn vader heen en een andere op mijn schouder. Mijn vader ook met een grote glimlach waardoor zijn witte tanden in de zon fonkelden. Dat was een typisch kenmerk van mijn vader. Spierwitte tanden. Ook hij had één hand op mijn schouder en een andere rond mijn moeders middel. In het midden vooraan stond ik. Het gelukkigste meisje van de hele wereld, op dat moment. Een goede maand nadat Andrew deze foto gemaakt had, werd er bij mijn vader kanker vastgesteld. Alles ging toen heel snel en zo’n vier maanden later was hij weg.
Een traan rolde nu ook over mijn wang en werd snel gevolgd door meerdere tranen.
‘Het spijt me.’ Zei mijn moeder plots zachtjes.
Niet-begrijpend keek ik op van de foto in de betraande ogen van mijn moeder. ‘Wat spijt je? Jij kan hier toch niets aan doen.’
Ze schudde haar hoofd. ‘Ik wilde gewoon dat je terug een vader in je leven had. Iemand die van je kan houden zoals je vader deed. Iemand die je gelukkig kan maken.’ Tranen stroomden weer hard over haar wangen. ‘Ik hoopte dat Mark zo iemand voor je kon zijn.’
Nu snapte ik waarover ze het had. Maar nog steeds snapte ik het niet helemaal. ‘Sorry dat ik dit vraag, maar waarom doe je dan zo tegen me?’
‘Ik weet het niet, Juliet, en het spijt me.’ Ze legde haar hand op mijn arm terwijl ze me recht in mijn ogen aankeek. ‘Ik wilde een goede moeder zijn, maar blijkbaar kan ik dat gewoon niet.’
‘Het ligt niet aan jou. Het is Mark zijn schuld.’ Onmiddellijk nadat ik dat gezegd had, had ik er al spijt van. ‘Sorry.’ Kwam er dan ook snel over mijn lippen.
‘Nee, dat is waar.’ Even later voelde ik hoe mijn moeder me in een knuffel trok. De eerste knuffel in vier jaar tijd.


Wat vinden jullie ervan? <3

Reacties (12)

  • Aplin

    Hehe, het zou tijd worden dat ze besefte dat ze fout zit! Nu die andere irritante mensen nog! Je schrijft echt prachtig, en ik kan niet wachten op het volgende hoofdstuk. <3

    9 jaar geleden
  • xEskimoKiss

    Aaaawh :-)

    9 jaar geleden
  • celineXpayne

    awhhhhhh how cute

    9 jaar geleden
  • XxLxX

    Awh sweet<3
    Snel verder!!
    'Xxx

    9 jaar geleden
  • Winterr

    Kijk dit vind ik ontroerend !

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen