Foto bij Hoofdstuk 1: A Closet Surprise

Dit is het begin, waar je Shea(spreek uit als sjeeej)hopelijk een beetje leert kennen.
Shea heeft een beetje een rebelse stijl; Ze is 20 jaar, heeft lang donkerbruin haar met groene ogen. Ze draagt vaak skinnies met scheuren en sweaters die off-shoulder zijn. Ze draagt band-shirts met een wolle muts die los over haar haren valt. Ze draagt vaak all stars of laarzen die plat zijn. Maar houd er ook van om stoere hakken aan te hebben.

Let Me Know What You Think;)

Hoofdstuk 1: A Closet Surprise

- 24 November 2014 -

Het was hartje winter in London en ik liep met een dikke grijze sjaal en muts over mijn hoofd. Ik trok mijn jas strakker om mij heen en snoof de koude winterlucht in. 'Misschien moet je eens verhuizen naar een warmer land' mopperde ik tegen mijzelf. Op het moment dat ik de metro bij Piccadilly Circus in wilde lopen, ging mijn mobiel keihard af. Dit zorgde voor de onnodige aandacht van mensen die mij eerst geen blik gunden. Ik hoorde mensen al smoezen over dat ze Shea Miller naast zich hadden staan en ik hoorde de voetstappen van de paparazzi al aankomen. Ik nam een sprintje en ging door het Metrostation naar het dichtstbijzijnde gangpad waar ik de, gelukkig al, openstaande metro stapte. Waar die dan ook naartoe mocht gaan.
Snel stopte ik het "I'm Sexy And I Know It" deuntje en nam op. 'Ja?' vroeg ik chagrijnig. 'Je weet dat we wachten op een antwoord, Shea' zei Jeff, mijn manager, kalm. Ik wist dat hij in zijn kantoor met dingen aan het gooien was. 'Ik zei al dat ik het niet ging doen toen je mij het voorstel gaf! Ik stop ermee Jeff. Ik heb geen zin meer om die waardeloze films te doen! Ik wil gewoon mijn leven leidden zoals ik dat wil, niet zoals de maatschappij dat wil of de media' zei ik pissig en probeerde mijn stem zo laag mogelijk te houden. 'Je weet dat je een contract hebt tot je vijfentwintigste' siste hij boos door de telefoon. 'Ik weet dat mijn ouders dat contract hebben ondertekend, maar ik ben inmiddels twintig en volwassen. Mijn ouders zijn de baas niet meer en jij al helemaal niet Jeffrey! Als het aan mij ligt vlieg ik volgende week naar de Bahama's en ga ik daar een onbekend leven leidden als een inboorling!' siste ik boos terug. Ik merkte dat een paar mensen opkeken en met elkaar fluisterden. Juist, mijn cue om de volgende halte uit te stappen en een nieuwe metro te zoeken. 'Dat kan niet! Dat is contractbreuk en dan ga je naar COURT' zei hij met de nadruk op COURT. Hoe moet je anders weten dat dit heftig is.... 'Alsof dat erger is dan de films waarin jij me laat spelen Jeff! Ik ben al voor de vierde keer dit jaar tegenover een acteur gezet die stijf stond van de coke en mij probeerde aan te randen. Ik laat dit niet nog een keer gebeuren, ik ben er helemaal klaar mee!' zei ik en hing boos de telefoon op waarna ik hem meteen uitzette en de metro uitging. Ik voelde de ogen in mijn rug prikken, maar ik liep stug door naar de tegenoverstaande hal die terug ging richting Heathrow Airport. Precies de goede richting, dacht ik bij mezelf en begon onbewust hardop te lachen.

Na een half uurtje stond ik voor de opening van de gates op Heathrow Airport. Ik zag de bestemmingen staan; Amsterdam, Paris, New York, Berlin... Ik besloot even op een bankje te gaan zitten en bleef maar staren naar de verschillende plaatsnamen die steeds interessanter leken te worden. Na, wat denk ik een uur of twee moet zijn geweest, besloot ik mijn mobiel weer aan te zetten. Ik keek naar het display en zag twintig oproepen staan van Jeff, maar er stond ook één onbekend nummer bij. Net op het moment dat ik het nummer wilde terugbellen, werd ik door hetzelfde nummer gebeld. 'Ja?' vroeg ik ietwat op mijn hoede. 'Jij vuile slet! Beetje je manager uitschelden, van set weglopen en vervolgens niets, maar dan ook niets, tegen mij vertellen! Ik voel me gekwetst!' 'Ook hallo, Ashton. Het spijt me, maar ik was even bezig om mezelf weer rustig te krijgen na al dat gezeik' grinnikte ik. 'Gezeik? Hmm, ik noem het eerder de orde van de dag!' zei hij lachend aan de andere kant van de lijn. 'Maar, vertel eens wat er nu precies aan de hand is. Ik bedoel, weggerend van de set?' vroeg hij en ik hoorde de bezorgdheid duidelijk in zijn stem. 'Maak je geen zorgen Ash, ik was het gewoon zat. Die Lee bleek de zoveelste acteur te zijn die onder de dope zat. Vervolgens dacht hij zichzelf zo machtig en sexy dat hij mij ook wel eventjes kon versieren. The Story of my life! Ik ben die Amerikanen zo zat. Je weet dat ik wil stoppen met acteren, dit was gewoon de druppel die dat duidelijk maakte' zei ik en keek weer op naar de eindeloze mogelijkheden die boven mij waren te zien. 'Ik weet dat je wil stoppen, maar wat nou als je er spijt van krijgt!' zei hij. Ik zuchtte diep en schudde mijn hoofd. 'Ik krijg hier geen spijt van, Ash. Je weet hoeveel ik die spotlights haat' zei ik zacht. 'Ik weet ook hoeveel je van acteren houdt' zei hij zacht. 'Maar de haat overschrijdt alle dromen die ik ooit had. Niets is meer zoals ik het ooit dacht en mijn ouders behandelen me niet eens meer als hun kind! Ik ben gewoon een product dat ze kunnen blijven verkopen. Het moet gewoon klaar zijn, Ashton!' zei ik en ik voelde hoe er zich een steek in mijn hart vormde. Ik greep ernaar, in de hoop dat het snel weg zou gaan. 'Shea, wacht het nog even af...' 'Ash, ik wil het er even niet meer over hebben. Alsjeblieft, kunnen we van onderwerp wisselen?' vroeg ik. 'Oké, maar deze discussie is nog niet ten einde... Hoe dan ook, ik stel voor dat we vanavond gewoon lekker naar een concert gaan en dan gaan we daarvoor even lekker eten' zei hij rustig. 'Vanavond? Ben je in London dan?' 'Ja, net geland op Heathrow' zei hij lachend. 'Meen je niet!' inmiddels was de steek verdwenen, simpelweg omdat ik mijn beste vriend uit Ierland binnen een paar minuten door één van de gates zou zien komen. 'Je bent geweldig, Ash' zei ik en hij moest hard lachen aan de andere kant van de lijn. Ergens in de verte hoorde ik een soortgelijk geluid komen. 'Dat wil ik wel vaker horen' grinnikte hij en ik hoorde het gegrinnik steeds dichterbij komen. Ik stond snel op en liep naar de gates toe. 'Ik heb denk ik een verassing voor je' zei ik zacht en keek een keer goed om mij heen. 'Oh? Wat dan?' vroeg Ash. Niet ver van mij af verscheen Ashton in de menigte. Hij keek mijn kant echter niet op, mooi! Ik liep stiekem in zijn richting. 'Dat zie je zo wel, hang maar op' zei ik lachend en hing zelf ook op. Toen hij mijn kant op kwam, liep ik naar de zijkant en verdween achter hem. Toen hij eindelijk zijn koffer neerzette om iets te pakken sprong ik op zijn rug en boog mijn mond naar zijn oor toe. 'Surprise!' fluisterde ik. Snel boog hij zich weer recht, waardoor ik van zijn rug afviel en met een zachte plof op de vloer viel. Hij keek eerst recht naar voren, maar keek daarna snel naar beneden en begon keihard te lachen toen hij mij op de grond zag liggen. 'Altijd fijn om je te zien Shea' zei hij lachend, maar hielp me daarna snel van de grond af en trok me in een dikke knuffel. 'Ik heb je gemist, Ashton' zei ik zacht en liet mijn hoofd rusten op zijn harde borstkas.

'Ik voel dat je hard getraind hebt' zei ik nadat we in de taxi zaten richting mijn appartement in London. 'Tja, als ik niet elke dag achter jou aanzit op een set, moet ik toch iets anders doen om in conditie te blijven, toch?' zei hij lachend. 'Ja, want Niall achterna zitten trekt je conditie natuurlijk niet recht' zei ik lachend. 'Nee, Niall is te druk bezig met One Direction. Als hij er dan al is, zit hij alleen maar te vreten op de bank' zei hij lachend. 'Dat is niet waar! Ik zag hem laatst in het zwembad met Harry en geloof me.. Die zagen er goed uit!' 'Auw!' zei hij en gaf mij een duw. 'Maak je geen zorgen, ik ken Niall al net zo lang als jou. En nee, ik val nog steeds niet op die blonde lokken met blauwe ogen' 'Niet?' 'Nee.. Ik val op coke verslaafde acteurs! Duh!' zei ik lachend en hij schoot ook weer in de lach. Niet veel later waren we aangekomen bij mijn appartement en brachten we zijn koffers naar boven. 'Niet schrikken, het is opgeruimd' zei ik. Gekke waarschuwing, maar als ik me niet lekker voel, ga ik alles schoonmaken. 'Dan is het maar goed dat ik ben gekomen, want als jij opruimt is er iets goed mis!' zei hij met zijn heerlijke Ierse accent. 'Ik weet het' mompelde ik en opende de deur voor hem.

Na een uurtje opruimen, spullen bergen en een rondleiding in mijn nieuwe appartement, zaten we even rustig voor de televisie op de bank. 'Dus, hoe was het om Harry en Niall weet te hebben gezien?' 'Geweldig! Ik kwam ze toevallig tegen, want ik wist niet dat ze weer terug waren in London. Maar toen hebben we twee of drie uur "gezwommen'. Daarna zijn we uiteten geweest met de rest van die gasten erbij' zei ik. 'Ah, echt balen dat ik er niet bij was!' mopperde Ashton. 'Volgende keer ben je er wel weer bij hoor!' zei ik vastberaden. 'En wanneer is dat?' 'Zometeen? Als het goed is zijn ze tot volgende week hier. Misschien kunnen ze met ons eten?' stelde ik voor. 'Klinkt cool' zei hij en greep meteen naar zijn mobiel. Ik besloot me om te kleden in een iets nettere outfit voor het etentje en dook dan ook snel mijn slaapkamer in. 'Uiteten en concert... moeilijke keuze..' miepte ik en dook mijn inloopkast in. 'Oke, eerst het topstuk... de schoenen!' besloot ik maar snel voordat ik weer een half uur bezig was en tot de conclusie kwam dat ik er geen schoenen bij had.
Ik liep mijn schoenenkast door en zag ze al snel staan: http://www.polyvore.com/concert_dinner_outfit_shea/set?id=42392491. Ik was bezig met mijn make-up, toen Ashton breed grijnzend mijn kamer binnen kwam. 'Is er iets?' vroeg ik terwijl ik bijna mijn oogpotlood in mijn oog stak. 'Nee, ik wilde alleen even meedelen dat de jongens allemaal komen en we dus een gezellig dinner tegemoet gaan' zei hij. 'Nice! Dan denk ik dat ik zo wel mee mag?' vroeg ik en wees naar mijn outfit. 'Dat weet ik wel zeker!' zei hij en bekeek me van top tot teen. 'Okay perv., dat is wel genoeg gestaard' mompelde ik en gooide een kussen naar zijn hoofd. 'Chill, je ziet er gewoon goed uit' zei hij en vertrok weer uit de kamer. 'Het is maar goed dat ik al vanaf mijn tiende op hakken heb leren lopen' mopperde ik en trok vol zelfvertrouwen mijn hakken aan. 'Klaar?' hoorde ik Ashton schreeuwen vanaf de woonkamer. 'Ja!' gilde ik terug en pakte snel nog mijn tasje die ik om mijn jack heen deed. 'Ik snap echt niet hoe je op die dingen kunt lopen! Je bent nu even lang als dat ik ben!' piepte Ashton die me angstig aankeek toen ik mijn slaapkamer uit kwam lopen. 'Dat leer je wel vanzelf, de aanhouder wint altijd' zei ik en zag dat Ash de deur opende. 'Sinds wanneer ben jij een heer geworden?' vroeg ik lachend en liep door de deur. 'Sinds jij besloot die hakken aan te trekken' zei hij lachend en deed de deur op slot. 'Sorry hoor, maar als je altijd gewend bent om neer te kijken op iemand, dan is het moeilijk diegene opeens te zien op gelijke hoogte' zei hij nonchalant en liep alvast naar de lift. 'Ik ben niet zó klein!' siste ik en gaf hem een klap met mijn tasje. 'Auw! Dat was nergens voor nodig! Die dingen komen hard aan hoor!' grijsde Ashton. 'Moet je maar niet zeggen dat ik klein ben!' zei ik zelfzeker en drukte op het knopje van de lift die niet veel later openging. 'Ik krijg je nog wel terug, Hearst' mopperde ik toen de deuren van de lift zich sloten en Ashton deed zijn best om niet opnieuw in lachen uit te barstten.

'Waarom heb jij een grijns op je gezicht?' vroeg Niall aan Ashton toen we bij ons tafeltje aankwamen in het restaurant. 'Dat zou jij ook doen als Shea je bedreigd heeft' grinnikte Ashton zachtjes. 'Wat heb je haar geflikt' grinnikte Louis en ik hoorde hoe Harry meteen al keihard in de lach schoot. 'De lengte?' vroeg Zayn die naar mijn schoenen keek. Ik draaide mijn hoofd naar hem om en maakte een pijl-en-boog beweging. 'Bullseye, Malik' zei ik lachend. 'Je weet dat boogschieten en darten niets met elkaar te maken hebben, hé?' vroeg Liam en ik knikte, maar haalde nonchalant mijn schouders op. 'Je weet dat ik geen dag zonder foute vergelijking kan doormaken, Liam!' zei ik en liet mij naast Zayn neervallen in een zetel.
'Jullie zijn wel echt lekker bezig, jongens! Ik bedoel.. Jullie derde album uit, honderdduizenden fans.. Wat willen jullie nog meer?' zei Ashton goedkeurend. 'Rust' zei Zayn en rolde met zijn ogen. Ik stootte hem aan en knikte instemmend. 'Maar we hebben nu inmiddels wel genoeg te zeggen over onze stijl en muziek. Als we willen kunnen we het plan omgooien' zei Harry ter verdediging. 'Klopt!' zei Niall instemmend. 'Mooi, want in deze business heb je dat echt nodig. Vertrouw mij maar' zei ik serieus en de jongens knikten instemmend. Ook Ashton keek me betekenisvol aan en kneep even in mijn knie. Ik keek de jongens allemaal dankbaar aan en besloten snel om het over andere onderwerpen te hebben. Gelukkig zijn er ook nog mensen in deze entertainmentwereld die je wel kunt vertrouwen...

Na een geweldig etentje dat tot ongeveer acht uur duurde, besloten Ashton en Ik dat het tijd werd om maar eens naar dat concert te gaan. Één kans om helemaal los te gaan, want in het donker kan niemand mij toch herkennen. Dus na een uitgebreid afscheid van de jongens vertrokken we naar de concerthal ergens in het Midden van London. We liepen er naartoe, want zover van het restaurant was het niet. 'Zeg Ash..' vroeg ik plots en hij trok me even tegen zich aan. 'Ja?' vroeg hij. 'Waarom ben jij eigenlijk nooit iets gaan doen met acteren of zingen?' vroeg ik oprecht. Ik kende veel mensen en meer en deel deed iets in de spotlights, maar Ashton heeft dat nooit gedaan. Hij was ook mijn beste vriend en heeft mij altijd gesteund. Ik leerde hem op kennen toen ik vier was. Wij waren toen voor korte tijd naar Ierland verhuisd. Ook de periode waarin Niall leerde kennen. 'Ik heb geen idee, eigenlijk. Misschien omdat ik geen talent heb voor acteren of zingen?' grinnikte hij en liet zijn arm weer van mijn schouders zakken. 'Lieg niet, Ash. Ik heb je horen zingen. Je had makkelijk met Niall auditie kunnen doen!' protesteerde ik. 'Dank je, maar eerlijk gezegd heb ik er totaal geen interesse in' zei hij. Ik stopte hem. 'Geen interesse?' vroeg ik en keek omhoog naar zijn ruwe maar lieve gezicht. Hij keek me aan, en ik zag dat hij wilde gaan liegen, maar dat hij dat niet kon doen. 'Omdat...' hij leek naar woorden te zoeken. 'Ik zag wat het met jou deed.. Je hield van acteren en zingen, nog steeds want het is wie jij bent! Maar je bent zover gepusht en je hebt nooit jezelf echt kunnen geven in een rol. Ik wilde datzelfde pad niet volgen..' 'Niet iedereen wordt zo verpest als ze ergens voor gaan Ash' zei ik zacht. 'Dat weet ik wel, maar ik wil het risico niet nemen. Ik ben blij met mijn leven Shea, echt!' verzekerde hij me. En ik kon zien dat hij het meende. 'Okay, dan.. Naar welk concert gaan we eigenlijk?' vroeg ik om het onderwerp te veranderen. Hij besloot meteen door te lopen en ik huppelde vrolijk achter hem aan. 'Heb ik dat nog niet verteld dan?' vroeg hij lachend, en hij pakte mijn hand vast. 'Nee, maar zo te zien zijn we laat?' 'Dat zijn we zeker, en we gaan naar The Wanted' zei hij lachend. 'The Wanted?' vroeg ik lachend. 'Ja, die vond je toch zo goed?' grinnikte hij. 'Ja, en jij haat ze' 'Dat is niet waar!' 'Ashton!' zei ik dreigend. 'Okay... Maar je verdiend afleiding, dus waarom niet?' zei hij lachend en sleurde me de straat over naar een gebouw waar al duidelijk wat klanken te horen waren van het voorprogramma namelijk You Me At Six.

Tijdens het concert ging ik helemaal los, ik zong luidkeels mee met de heren van zowel You Me At Six als The Wanted en beukte iedereen om mij heen hard heen en weer. Nergens kwamen de gedachten van mijn ouders of nep-vrienden en managers naar voren. Ik genoot van alles en ik kreeg zelfs Ashton zover om met mij mee te doen, die ondanks dat hij geen fan was, wel genoot van de jongens die mooie stemmen hadden. Na afloop liep ik alleen nog rond met een glimlach, en Ashton liep met mij mee de lobby in om een tour-shirt te kopen van beide bands. 'Wat een geweldig concert' zei ik enthousiast. 'Ik dacht wel dat je het leuk zou vinden' grinnikte Ashton en keek me blij aan. 'Ash, dankje... Echt twee van mijn favoriete bands op één avond, je bent te goed voor me' zei ik en gaf hem een dikke knuffel. 'Graag gedaan Shea' zei hij zacht en verstopte zijn gezicht even in mijn nek. 'Kom! Shirts kopen!' zei ik gillend en rende naar de stands toe. 'Wacht eens even, is dat niet..?' hoorde ik plots achter me klinken. 'Ja, volgens mij wel' hoorde ik iemand anders zeggen. 'Shea Miller?' klonk het nu vanaf een andere kant. Ik zette een stap naar achter en liep in de armen van Ashton die ze beschermend om mij heen sloeg. Ik stond met mijn rug tegen zijn borstkas aan en ik voelde hoe zijn mond mijn oor vond. 'Je wordt herkend niet?' vroeg hij voor de zekerheid nog even na. 'Ja, ik moet hier weg' zei ik in paniek. Ik had kunnen weten dat iets deze avond moest verpesten. Een gezellig concert en onbekend blijven kon niet meer voor mij, ik had het kunnen weten. 'Ik haal je hier weg' hoorde ik hem nog zeggen. En al snel zag ik alleen maar flitsen om me heen. Ik werd draaierig maar voelde hoe twee sterke armen mij uit de menigte trokken en naar een halletje brachten. 'Rennen, gewoon rechtdoor. Ik denk wel dat ik ze hier tegen kan houden' zei hij snel en ik deed wat Ashton tegen mij zei. Ik zette het op een rennen, zelfs op deze hakken.
Ik bleef rennen en rennen, ik wist niet waar ik naartoe ging... Ik wist alleen dat ik nog in het concertgebouw was.

'Godzijdank dat ik zes keer per week train' pufte ik door het rennen heen, ik voelde dat mijn voeten begonnen te protesteren in de hakken. Rennen op hakken moet ook een onderwerp worden in de lessen, bedacht ik me plots uit het niets. Na een kwartiertje van rennen als een kip-zonder-kop zag ik een aantal deuren, en ik hoorde een horde voetstappen dichterbij komen, dus besloot ik snel om één van de deuren te openen en mij daar stil te houden tot het weer helemaal stil zou zijn op de gang. De eerste deur rechts opende ik en zag dat het gelukkig geen conciërge kast was, maar een kleedkamer van iets of iemand. Ik hoorde een gillende menigte buiten de kamer mijn naam schreeuwen en uit angst dat ze de deur in zouden trappen, zocht ik naar een kast of wc. De deur deed ik snel op slot en spotte niet snel daarna een grote kast waar ik mezelf in zou moeten kunnen proppen. Dus ik nam de proef op de som en gooide mezelf met een behoorlijke aanloop in de kast die ik daarna snel dicht trok. Toen de deuren dicht waren bedacht ik me wat er net gebeurd was, weer een perfecte avond verpest.. En alleen omdat ik bekend was, zou niets me dan meezitten?! Ik ben dit zo zat! Elke keer als ik denk iets normaals te doen wordt ik weer in die gekte meegetrokken van paparazzi en gillende fans die allemaal iets willen. En als het hen niet zijn willen mijn ouders wel geld van me, of mijn manager wil me in een vreemd project stoppen waar ik niets mee te maken wil hebben. Niemand denkt aan wat ik wil... 15 Jaar is te lang. Ik voelde dat de tranen zich een weg hadden gebaand naar mijn wangen en ik hoorde hoe mijn snikken de ruimte vulde.. Hier zat ik dan, 20 jaar oud na een concert in een kast van een kleedkamer.. Wat moest ik hier? Dit hoordt toch niet!

De tranen bleven komen, en ik hield niet op. Elke poging die ik maakte om het te stoppen werd gestaakt doordat een nieuwe vloedgolf aan tranen zich door mijn wimpers perstte. 'I want this all to stop' fluisterde ik en trok mijn benen zo hoog als ik kon op. Daarna werd alles zwart voor mijn ogen, en viel ik in een diepe slaap.

'Euhm... Hallo?' hoorde ik een warme stem zeggen. Ik hielde mijn ogen dicht, maar voelde mijn hoofd keihard bonken. Ik kreunde van de pijn die mijn hoofd me deed voelen en greep ernaar. 'Hallo? Contact?' zei de stem nu iets harder. Nu pas besefte ik me waar ik ook alweer was, en daardoor schoten mijn ogen open. 'Shit, shit, shit' mompelde ik en keek in een overvloed aan licht. Ik wilde omhoog gaan zitten, maar voelde mijn hoofd protesteren en kon alleen maar een pijnlijke 'auw' uitbrengen. 'Als je klaar bent met dit rare gedoe, zou je me dan even kunnen uitleggen wat je in mijn kast deed?' vroeg de stem nu duidelijk geïrriteerd. Ik kroop opnieuw omhoog en probeerde omhoog te kijken naar waar de stem vandaan kwam. 'Ik.. Ik was aan het vluchten voor paparazzi en fans' wist ik piepend uit te brengen en ik hoorde dat mijn stem niet meer die van mijzelf was, maar helemaal kapot was van de tranen die voor de slaap waren gekomen. 'Waarom zou jij moeten vluchtend voor die mensen' zei de stem niet begrijpend en toen pas werd mijn zicht helder. Diegene met de mooie warme stem, was de jongen naar wie ik al jaren geluisterd had. Het was de stem van Nathan Sykes..

Reacties (2)

  • Partyhard

    Echt een goed verhaal zo te zien, ik ga morgen de rest lezen want begin toch al wat moe te worden;)Ik vind het verhaal echt leuk gevonden, heel origineel.:)Haha leuk dat je mijn verhaal bent begonnen. Dat waardeer ik. (: Nu voel ik me wel speciaal ;D omdat je toch bent gaan kijken;)

    9 jaar geleden
  • Wilhelmina

    HOLÉ lang hoofdstuk!

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen