Foto bij Hoofdstuk 58

‘Boe’ zijn stem was nog steeds kil en zijn vingers krulden zich stevig om mijn pols. ‘Kom we gaan mijn kunstwerk afmaken.’ Plots was er weer licht. De maan verlichtte het toch redelijk fel. Ik zag zijn gezicht. De rare glans in zijn ogen die ik nog nooit eerder had gezien. Het maakte me nog banger dan dat ik al was. Ik moest me los zien te rukken. Langzaam ontspande ik me alsof ik me overgaf. Als hij er nou is. Zijn greep verslapte. Op het moment dat hij verslapte rukte ik hard mijn arm vloog ruw los zonder te aarzelen draaide ik me struikelend om en zette het op een rennen terug naar de weg. Als ik die wist te bereiken kon ik hulp halen. Ik hoorde de takken kraken onder mijn gewicht. Maar ik hoorde ook het geluid van Will die snel achter me aanrende. De bomen gingen al snel verder uit elkaar staan. Gelukkig. Uiteindelijk bereikte ik zwaar hijgend de weg en zag een ander persoon over de weg aan kwam lopen. Hij liep snel? Toen viel me zijn grootte op. Te groot voor een normaal persoon. ‘Embry’ piepte ik opgelucht. Er waren luttele seconden verstreken maar de plotselinge angst sijpelde langzaam weg. Een vluchtige blik achterom leerde me dat Will dichterbij was dan ik lief had en zette het snel weer op een lopen. Zijn blik die hij zorgvuldig op de grond had gericht tijdens zijn vlugge passen richtte op toen hij voetstappen snel dichterbij hoorde komen. ‘Amber’ zei hij opgelucht en zijn pas versnelde nog meer. Nog een blik achterom en Will was verdwenen. Hij was vast gestopt met zijn achtervolging? Ik weet het niet. Hijgend kwam ik voor Embry tot stilstand. Nog een keer achterom kijkend. Ik zette mijn handen op mijn knieën om even uit te hijgen. ‘Wat is er met jou gebeurd.’ Even keek ik op. Embry’s gezicht leek nog hoger te zitten dan normaal maar dat kwam omdat ik gebukt stond. ‘Niks’ wist ik ademloos uit te brengen. En de frons die zich op zijn gezicht had genesteld werd alleen maar dieper. ‘Amber niet liegen’ koppig keek ik hem aan. ‘Fijn wat jij wil’ geeft hij uiteindelijk licht geïrriteerd op. ‘Maar laten we nu maar gaan.’ Een triomfantelijke grijns verscheen op mijn gezicht en hij schudde zijn hoofd met een klein glimlachje rond zijn lippen. ‘Nou kom op’ hij stak zijn hand uit die ik net iets te gretig aanpakte waardoor hij weer moest lachen en liepen samen weg.
‘Ik snap nog niet waarom jij mij niet wil vertellen wat er net is gebeurd.’ Snoof Embry. Hij was verontwaardigd? Ik bleef stil voelde zijn blik op me branden. We liepen ondertussen al een eind weg richting Embry’s huis en nog steeds had ik mijn mond niet voorbij gepraat. Ik zei zeg maar gewoon helemaal niks juist zodat ik mijn mond niet voorbij praatte. ‘Amber ga je nou de hele weg je mond dicht houden’ opnieuw snoof hij toen ik niks zei. ‘Jij bent echt erg’ de boze klank klonk nu echt door in zijn stem, ik weet zeker dat hij het had geprobeerd het te verbergen maar dat mislukte. ‘Sorry’ mompelde ik verontschuldigend. Met een ruk stond hij stil waarna ik verbaasd een paar meter verderop ook stopte en me omdraaide met een vragende blik. ‘Verontschuldig je niet Amber’ de grom in Embry’s stem was duidelijk hoorbaar. Schuldig wendde ik mijn blik af en toen ik hem weer over zijn gezicht liet glijden stond hij met zijn ogen stijf dicht en gebalde vuisten. Langzaam schoof ik dichterbij sloeg uiteindelijk mijn armen om zijn warme lichaam. Hij bleef echter gespannen staan, zijn lichaam trilde niet, maar ik denk dat hij er veel moeite voor moest doen om dat zo te houden. ‘Het spijt me, Embry. Ik zal het je wel vertellen’ ik hoorde hem zuchten en uiteindelijk langzaam aan ontspande hij zich, krulden zijn armen ook om mijn lichaam. Opnieuw een zucht en de woorden die erop volgden gingen snel. ‘Het spijt mij ook Amber, ik wou niet zo doen. Maar, maar het gaat vanzelf’ ‘Het geeft niet Embry, ik lokte je uit.’ zuchtte ik. Zijn warmte was heerlijk. Ik ontspande er geheel door. ‘Je hoeft niet te vertellen als je niet wil’ fluisterde hij in zacht. ‘Nee, nee ik wil dit vertellen’ stribbelde ik tegen. Ik hoop alleen dat je het’ even dacht ik na over mijn woordkeuze ‘goed oppakt’ eindigde ik uiteindelijk mijn zin. Zijn wrange glimlach die ik zag toen ik een stap achteruit deed - deed mij ook voorzichtig glimlachen vervolgens plofte ik op de grond –die overigens erg koud was- en klopte naast me. Nou kom zitten en dan zal ik het je wel vertellen.’ Op hoop van zege dan maar.

Sorrysorrysorry dat ik zolang niet poste -agian ><- maar ik heb examens op dit moment en maandag begint mijn stage periode o.O bn echt vet benieuwd hoe dat gaat lopen en ben nu gwoon met mn examens bezig:P

ook moet ik ergens nog een kür op muziek in elkaar knutselen voor een wedstrijd dus ik beloof dat ik zo snel mogelijk verder schrijf :3

Reacties (5)

  • Korsakoff

    Was de kür gelukt?

    7 jaar geleden
  • fantasiegirl

    veel succe smet je examens en je stage hoop dat je mss toch nog een plaatsje vind om t eschrijven want het is zo MOOOOOOOOOOOOOOOOOOOI
    gr kimberly(Y)(Y)(Y)

    7 jaar geleden
  • xMegaaMendyx

    Ik had bijna van blijdschap staan klappen op school in de mediatheek. Uiteindelijk toch maar niet gedaan. Ik ben al een idiooot -_-

    7 jaar geleden
  • Kimology

    Snel verder!

    7 jaar geleden
  • jumbielove

    verder gaan

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen