Foto bij Thirty-three. ~ Pain.

Ik zag hem naar zijn woorden zoeken, waarbij ik besefte dat hij het me weldegelijk ging vertellen. Hij vertrouwde me, na al die keren dat ik al had proberen te ontsnappen.
‘Het begon al bijna een jaar geleden. Met Tokio Hotel, onze band, ging alles goed. We hadden net een geweldige tour achter de rug en waren met z’n allen naar onze families in Duitsland getrokken. We waren verheugd op het weerzien, het was immers al 3 maanden geleden dat we nog bij mama en Gordon op bezoek waren. We dachten dat zij ook blij gingen zijn, maar toen we arriveerden was de sfeer alles behalve goed. Mama had slecht nieuws gekregen, er was kanker vastgesteld.. Ik -’ Een traan liep langs zijn wang naar beneden. Ik moest zijn woorden even tot me laten doordringen, en dan besefte ik dat dit verschrikkelijk was. ‘Maar het slechtste nieuws moest toen nog komen.. het was uitgezaaid, over haar hele lichaam. Ze wisten het al enkele weken, en toen hadden ze haar verteld dat ze nog meer een paar weken ging leven. Wat dus wilde zeggen dat.. ze niet lang meer te leven had. Ik was nog kwaad geworden, omdat ze het ons niet eerder had gezegd. Maar nu begrijp ik waarom, ze wilde onze tour niet verpesten. Een paar dagen later ging ze enorm snel achteruit, ze moest naar het ziekenhuis en lag van de ene dag op de andere op de intensive care. We mochten er maar een uur per dag bij, en het was Gordon die mij en Tom opeens opbelde. Hij had telefoon gekregen van het ziekenhuis.. ze was gestorven.’ Zijn stem stierf langzaam stilletjes weg, waarbij de tranen nu over zijn wangen vloeiden. Ik nam met mijn ene hand die zijne vast en hij keek me hulpeloos aan.
‘Sorry.. dat wist ik niet..’ fluisterde ik en een zwakke glimlach verscheen op zijn gezicht.
‘Dat is nog niet alles’ zei hij en ik knikte. ‘We waren er kapot van, en ik vond mijn eigen manier om het te verwerken. Tom bleef op zijn kamer en kwam er niet uit, maar ik ging iedere dag uren wandelen, ook ’s avonds. Ik was zo verdomd woedend, op alles en iedereen, waarom hadden ze niemand anders kunnen laten doodgaan? Nu vind ik het egoïstisch en roekeloos, maar toen leek het volkomen logisch. Op een avond had ik me in één of andere gure buurt gewaagd, en was ik een man tegen gekomen die me vroeg waarom ik zo kwaad was. Ik had met een aanvallend gezicht op een blikje geschopt en had zo zijn aandacht getrokken, wat ik bij nader inzien eigenlijk beter niet gedaan had, maar wat wist ik veel. Hij luisterde naar mijn verhaal, en op de één of andere manier had ik het gevoel dat ik hem kon vertrouwen, ook al bleek dat gevoel achteraf helemaal misplaatst. Ik herinner me mijn woorden nog goed: “Iedereen moet boeten.” Nu heb ik spijt van die woorden, nu weet ik zeker dat ik ze nooit had mogen uitspreken. Hij wilde me helpen, hij kón me helpen, en ik trapte er met mijn ogen open in.’ Hij zweeg en keek me aan, terwijl ik niet wist wat ik moest zeggen. Ik kon nu niet bepaald zeggen dat dit was wat ik verwacht had..

In de volgende wordt alles nog een beetje duidelijker (: Snappen jullie Bill nu? Ik alleszins wel, haha(flower)Bedankt voor alle reacties, jullie zijn héél erg lief, Aliens <3

Reacties (10)

  • MrsGrey

    (H)

    1 decennium geleden
  • xSara1Dx

    Hmm het lijkt nog een beetje gek, maar dat zal het volgende hoofdstuk wel opklaren ;D mooi geschreven trouwens n.n
    Snel verder!

    1 decennium geleden
  • Necessity

    ik snap het niet helemaalxD
    maar wel beter nu:)
    ga snel verder bitte(Y)
    xx

    1 decennium geleden
  • Assje

    Ocharme =(. Ik denk dat ik Bill snap, maar niet volledig dus laat dat volgende hoofdstuk maar snel komen! ;D
    Xxx

    1 decennium geleden
  • AlreadyGone

    Ocharme!
    Ik snap het nu zo ongeveer!
    Snel verder!(flower)
    x

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen