Epilogue, To love, to cherish - Noelle C. Richards
4 jaar later

“In door je neus, uit door je mond..” commandeerde Paige, terwijl ze op Marylins schouders drukte. Mary deed braaf wat haar gezegd werd, maar ik zag dat het haar moeite kostte. “Ik wil niet,” piepte ze. Ik liep op haar af en duwde Paige zachtjes aan de kant. “Mary, kijk me aan.” Ze opende haar ogen en ik zag de angst in die helderblauwe kijkers. “Zayn houd van je, piest vast ook in zijn broek. Er is niets om bang voor te zijn..” “Jij hebt makkelijk praten,” mompelde ze. “Geloof me, ik weet hoe het voelt.” Langzaam knikte ze en ik liet haar los. “Ik ga wel even bij de jongens kijken.” Ik liep het kleine zaaltje uit, op naar de plek waar de jongens zich schuilhielden. Op de gang kwam ik Niall tegen. “Hey, Noe,” glimlachte hij. “Hoe is het met Mary?” Ik grinnikte. “Wil je dat echt weten?” “Nee, eigenlijk niet.” “Dacht ik al. Hoe is het met Zayn?” “Hetzelfde, geen land mee te bezeilen.” Ik schudde lachend mijn hoofd. “Was ik ook zo?” vroeg ik toen. “Jep.” “Geweldig.” Liam en ik waren bijna drie jaar geleden getrouwd. Het is een cliché; zeggen dat het de mooiste dag van je leven is, maar het was wel zo. Die dag zou ik nooit meer vergeten, echt niet. Het moment dat ik Liam daar zag staan, in zijn prachtige smoking en met een prachtige glimlach was mijn leven compleet geweest. Mijn vader had me serieus tegen moeten houden, anders was ik naar het altaar gerend, om Liam in mijn armen te kunnen sluiten. Ik had gezworen hem nooit meer los te laten. Echt, in mijn speech had ik het gezegd. Ik had een heel verhaal uitgeschreven, maar uiteindelijk had ik het niet gebruikt en een heel ander verhaal verteld. Een veel puurder verhaal, iets wat recht uit mijn hart kwam. Ik had gehuild. Niet voor al die mensen die er waren, maar tijdens het dansen op het feest wel. Liam had me getroost, maar ik had stug volgehouden dat er niets aan de hand was, en dat het tranen van geluk waren. Dat waren het ook, ik was echt gelukkig. Nog steeds, en mijn leven was zelfs een stukje beter geworden.
“Niall, heb je Nicole ergens gezien?” Niall dacht even na en wees toen achter hem. “Volgens mij is ze bij je moeder.” Ik knikte en bekeek hem nog eens goed. “Wacht even..” mompelde ik. Ik zette een stap dichterbij en frummelde aan zijn stropdas. “Je zou toch denken dat je na al die concerten in pak wel een fatsoenlijke stropdas kan knopen,” mopperde ik. Hij lachte schuldbewust. “Sorry.” Ik rolde met mijn ogen en gaf hem een kus op zijn wang. “Ik ga Nicole zoeken, ik zie je zo.” Ik draaide me om en liep weg, maar hij riep me terug. “Noelle?” “Ja?” “Je ziet er prachtig uit.”

“Goeie genade! Zijn we nog op tijd?” Met veel kabaal kwam Charissa het zaaltje binnen. Paige, Marylin, haar moeder, de mijne en ik keken tegelijk om. “Jep, je bent nog op tijd,” zei Paige droog. “Mooi zo,” hijgde Charissa. Ze bekeek Marylin eens goed. “Meid, je ziet er fan-tas-tisch uit!” Ze legde nadruk op elke lettergreep van het woord om het te benadrukken. “Dank je, denk ik..” zuchtte Marylin. Ik glimlachte. “Dames, nog vijf minuten, dan is het écht tijd!” Marylin’s vader bonsde op de deur. “Zijn we klaar, meiden?” vroeg Paige aan Charissa en mij. We knikten. “Laten we gaan dan.” Met z’n drieën liepen we het zaaltje uit. Eerst zou Paige gaan, gekleed in prachtig groen, daarna Charissa in het paars en daarna kwam ik, als Marylins getuige, in het zachtgeel. We liepen de gang door, naar de kerkzaal. Iedereen was al binnen.. Toen Paige bij de deur was, begon de muziek. De deur ging open en Paige begon te lopen. Iedereen draaide zich om, zag ik vanuit een hoekje. Na vijf seconden ging Charissa. Ik volgde op nogmaals vijf seconden, die uren leken te duren. Iedereen keek naar me, maar ik wist dat ze – gelukkig voor mij, ik had dit al een keer meegemaakt – op Marylin wachtten. Die zou volgen op tien seconden. Voor ik het wist was ik bijna aan het einde van het pad. Daar stonden de jongens. Zayn stond vooraan en je kon zien dat hij bloednerveus was. Liam – zijn getuige – stond naast hem. Zodra hij me zag glimlachte hij breed. Ik ging naast hem staan en pakte zijn hand. Ik keek weer naar het gangpad. Marylin zag er echt prachtig uit, aan de arm van haar vader. Zo lief, zo puur. Mijn blik gleed over de eerste rijen van de kerkbanken. Daar zat ze, mijn moeder. Op haar schoot zat een klein, donkerblond meisje met grote, blauwe ogen naar het tafereel te kijken. Mijn dochter. Mijn kleine Nicole.

“Dus, vermaak je – je nog een beetje?” klonk een vertrouwde, warme stem in mijn oor. Ik draaide me razendsnel om en belandde in Liams armen. “Natuurlijk. En nu zeker.” Ik drukte en kus op zijn lippen. Pesterig draaide ik me weer om en wilde weglopen, maar zijn vingers sloten zich om mijn pols. “Niet zo snel, mevrouw Payne.” Ik grinnikte. Hij noemde me al bijna drie jaar zo en inmiddels was ik er wel een beetje aan gewend, na bijna tweeëntwintig jaar als een ‘Richards’ door het leven te zijn gegaan. We dansten een paar nummers, snel tot langzaam. Bij het langzame legde ik mijn hoofd tegen zijn schouder en zuchtte. Ik bekeek alle mensen om ons heen. Zayn en Marylin dansten een eindje verderop. Zayn ving mijn blik en ik knipoogde. Paige stond bij een tafeltje met Niall en Louis te praten, die Eleanors hand vasthield. Paige werkte inmiddels als veel gevraagd choreografe en danseres. Na ons optreden bij de ‘Hudson Performing Arts Night’ – dat inmiddels al een paar keer overgedaan was – werd ze benaderd door het mangement van JLS, die ons optreden daar gezien had. Ze had een paar shows gedanst en was uiteindelijk hoofdchoreografe geworden. Het bleef niet bij JLS, ze ging de hele wereld over. Paige was een ster, nu. Marylin tourde ook de hele wereld over, als pianiste. In tegenstelling tot mij had zij wel voor dat leven gekozen en het ging haar prima af. Ze verdiende bakken met geld met hetgeen dat ze leuk vond: piano spelen. Nu ze getrouwd was, zou ze het wat rustig aan gaan doen, maar toch. Charissa was wereldberoemd geworden als zangeres. Haar tweede studioalbum was af en zou binnenkort uitgebracht worden. Ze was nog steeds samen met Finn en ze waren nog steeds dolgelukkig samen. Van Aiden heb ik nooit meer iets gezien of gehoord, en het kon me ook niet schelen. Ik miste hem niet, zolang ik Liam had. En dan had je mij nog. Na mijn eindexamen had ik een paar optredens in de buurt gedaan, maar daar haalde ik niet genoeg zelfvoldoening uit. Ik deed ook een paar shows met One Direction, toen hun toetsenist ziek was, maar ook dat was het niet. Tenslotte nodigde Pam me uit als stagaire en ging ik terug naar het Hudson. Daar vond ik mijn plekje weer. Daar had ik zeven gelukkige jaren gehad. Liam vroeg me ten huwelijk en we trouwden twee jaar geleden. Bijna twee jaar geleden bleek ik zwanger te zijn van Nicole. Ik deed het nog rustiger aan dan ik al deed en binnen negen maanden was ze er: klein en prachtig. We noemden haar Nicole, zodat mijn zusje toch nog een plek in ons leven had. En Nicole was prachtig. Ze had Liams donkere krullen, maar mijn ogen. Ze was ontzettend eigenwijs voor haar leeftijd en kon met haar één jaar en drie maanden al aardig overweg met haar speelgoedpiano. Inmiddels werkte ik als viooldocente. Mevrouw Johnson was met pensioen gegaan, gelukkig. Mijn leven kon niet beter. Ik had een leuke, goede baan, geweldige vriendinnen, een prachtig dochter, en bovenal: ik had Liam. Wat kon ik me nog meer wensen?
Het nummer was bijna afgelopen. Ik haalde mijn hoofd van Liams schouder af en drukte een lange, vurige kus op zijn lippen. Toen het nummer afgelopen was, fluisterden we tegelijk: “Ik houd van je.” En dat deed ik, met heel mijn hart.


Niet helemaal tevreden, maar dit is het beste wat ik eruit kon krijgen..
Kunnen jullie vandaag in de top krijgen? Als beloning voor dit verhaal? Het zou echt fantastisch zijn! Als ik in de top kom, activeer ik vandaag mijn nieuwe verhaal nog!!!

Reacties (13)

  • OpenOcean

    Heb hem in een dag uitgelezen (:
    Had hem al heeeeel lang in mijn bladwijzers staan, maar aangezien ik al 2/3 jaar haast niet meer op Q zit kwam het er niet van (;
    Dit verhaal was echt geweldig om te lezen, je schrijft heerlijk vlot, zo nu en dan wel een paar typfoutjes, maar niets waar je niet overheen kan lezen (:

    6 jaar geleden
  • LarryNiam

    dit hoofdstuk vondt ik nog het mooist van allemaal:)
    en dat ze daar docent zou worden had ik wel verw8 ^^
    xxx

    6 jaar geleden
  • agirlx

    in 2 dagen je verhaal af en ik vind 'wauw!'(flower)

    7 jaar geleden
  • RandomnessXx

    W. onderful
    A. w, they are so cute (:
    U. are a so good at writing!
    W. ish it never ended

    Tot zover mijn dicht skills XD

    7 jaar geleden
  • Tumblah

    wauw, heb het vannacht in 1x uit gelezen. Om half 7 gaat mn wekker, maar dit was het helemaal waard hoor (:

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen