Foto bij Chapter Fifty-Four

De dag ging langzaam voorbij en we brachten hem vooral door met films kijken op mijn kamer. Als het eindelijk avond is en we rond vijf uur in de taxi’s stappen kan ik niet wachten tot we er zijn. De rit duurt een kwartier en ik ren bijna het ziekenhuis uit. Ik was al de hele dag gespannen en nerveus want ik wou weten waarom Liam het deed. Hij drinkt nooit zoveel, waarom nu wel? Ik was niet de enige die het zich afvroeg, Niall had het ook al gevraagd maar steeds werd het stil alsof niemand het antwoord wist. Ongeduldig waren we bij de balie van het ziekenhuis aan het wachtten tot de receptionist ons het kamer nummer kon vertellen. Blijkbaar was hij naar een normale afdeling gegaan in plaats van op de recovery te blijven. ‘Meneer Payne.. Meneer Payne.. Hij ligt in kamer 3012. Maar het is nog geen bezoekuur dus jullie kunnen nog niet naar binnen,’ zegt hij met een nep glimlach. Ik wil al een boze opmerking maken als Louis begint te praten. Nu kun je wel weer zien dat hij de oudste is. Jammer was hij dat vannacht niet. ‘Dat weten we. We wouden dan ook even iets gaan eten in het restaurant. We wouden alleen alvast het kamer nummer weten,’ zegt hij kalmpjes. De receptionist knikt dat het goed is en wij vervolgen onze weg naar het restaurant. Ik had helemaal geen honger, al sinds het ontbijt niet. ‘Thalia neem nou een broodje alsjeblieft,’ smeekt Zayn zachtjes. Ik schud koppig mijn hoofd en kijk met een vies gezicht naar Niall’s bord met eten. ‘Ik snap niet hoe jullie kunnen eten,’ mompel ik kwaad. Ik weet heus wel dat het niet hun schuld is maar ze moeten niet zeuren oké ? Als je dat doet dan word ik nog bozer. ‘Nou eten hoort bij een dagelijkse bezigheid van een mens dus het is heel normaal dat we willen eten,’ zegt Louis kalm. Hij is al de hele tijd rustig en geeft me een glas cola en een bord met eten. Ik heb echt geen idee wat er op ligt maar besluit er toch maar iets van te nemen zodat ze tenminste hun mond houden. Zayn kijkt goedkeurend en ik glimlach wrang naar hem. Blijkbaar had ik toch wel erge honger want ik eet meer dan de helft van mijn bord op. Zuchtend leun ik naar achter en drink ook mijn cola. Nog een halfuur tot we naar binnen mogen maar ik kan helemaal niet zolang wachten. ‘Jongens ik ga even naar de WC oké?’ Zonder op antwoord te wachten sta ik op en loop snel door de gang naar de liften. Ik kijk om me heen en stap dan snel de lift in die net open gaat en klik op het knopje van de derde verdieping. Ik voel me een beetje misselijk als de lift naar boven gaat en ben dan ook erg opgelucht als ik de lift uitstap en door kan lopen naar Liam’s kamer. Snel loop ik langs de balie waar niemand is en ik kijk op de kamer nummers. 3008, 3009, 3010, 3011 en 3012.. Voor de deur staat een stoel waar niemand op zit. Misschien is de bewaker aan het eten of naar de WC. Ik haal diep adem en doe de deur open. In het bed zie ik Liam liggen die op zijn Nintendo aan het spelen is. Hoe die hier is gekomen? Echt geen idee.. Misschien is het wel eentje van de bewaker. Hij speelt heel geconcentreerd en ik grinnik om zijn gezicht. Hij schrikt op en kijkt naar mij en al snel glimlacht hij. ‘Hey. Waar is de rest?’ vraagt hij. ‘Beneden. Ik ben gewoon weggegaan.’ Hij knikt en gebaart dat ik wel op de stoel naast zijn bed mag komen liggen. Op het nachtkastje ligt een half bord met eten en een glas beter. Terwijl ik ga zitten wijs ik er op. ‘Moet je niet eten ?’ Hij schudt zijn hoofd. ‘Ik had geen honger meer. Maar ik moet wel water drinken,’ zegt hij zuchtend en hij pakt zijn glas vast en neemt wat slokken. Ik knik en bijt op mijn lip. Liam doet zijn Nintendo uit en legt hem neer op het nachtkastje. Even kijken we elkaar aan en ik wil mijn mond open doen om te praten als hij al begint. ‘Ik weet wat je me wilt vragen. Waarom ik zoveel heb gedronken toch?’ Ik knik en wacht tot hij verder praat. Hij zucht en gaat met zijn hand door zijn warrige, krullende haar. Hierdoor zie ik ook de pleister op zijn voorhoofd. ‘Doet je wond pijn?’ fluister ik en ik voel even op de pleister met mijn hand. Hij schudt zijn hoofd. ‘Het bloedde wel erg maar ik hoefde maar vijf hechtingen. En door de pijnstillers doet het niet zoveel pijn meer.’ Ik knik en ga weer zitten. Weer zucht hij en hij praat dan eindelijk verder. ‘Zayn en Louis wouden nog niet gaan slapen en ik was veel te blij om rustig te kunnen slapen. Je weet wel omdat jullie hier waren en het feest,’ hij kijkt me aan en ik knik als teken dat hij door kan praten. ‘Dus we gingen drinken… Ik weet niet hoeveel ik heb gedronken, Niall en Harry hebben in ieder geval weinig gedronken en Zayn en Louis kunnen wel tegen meer drank. Ik herinner me er niet zoveel van alleen dat ik in het ziekenhuis was, veel apparaten hoorde, dokters hoorde praten en alleen nog een operatie kamer zag. Toen werd ik wakker deze ochtend en had ik wat infusen aan mijn lijf. Eentje voor zuurstof, eentje voor vocht en eentje die vastzat aan het zuiveringsapparaat dat mijn lichaam en nier schoon moest maken. Een paar uur terug hebben ze die er uit gehaald. En nu lig ik hier,’ grinnikt hij alsof het grappig is. ‘Liam drink nooit meer alsjeblieft. En dit is absoluut niet grappig,’ mompel ik zachtjes. Hij pakt mijn hand vast en knijpt er in. ‘Ik beloof je dat ik niet zoveel drink,’ mompelt hij. Ik kijk hem aan en buig naar hem toe. Net op dat moment gaat de deur open en roept Louis vrolijk. ‘En hoe gaat het met de patiënt?’ Ik schiet overeind en kijk hem boos aan. Oh en nu was hij opeens wel hyper en vrolijk ?!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Wat ben ik gemeen dat ik nu pas een stukje schrijf ahah xd..
En liam en kyle vechten.. misschien laat ik dat nog wel gebeuren!

Reacties (8)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen