Foto bij OO5

Claireece Rose Hudson

OO5 - @Close

Ik probeerde mijn ogen te openen, maar het lukte niet. Het leek alsof mijn wimpers aanelkaar geplakt zaten. Ver, heel ver weg hoorde ik een vaag gezoem, wat langzaam veranderde in een herdere stem. "Alsjeblieft, word wakker" Hoorde ik duidelijk, ik deed nog een poging op mijn ogen open te krijgen, deze keer met succes. Het beeld wat ik zag was vaag, ik knipperde, waardoor het beeld steeds scherper werd. Ik zag een jongen, hij was ongelofelijk knap. Ik herkende hem ergens van, maar het schoot me niet te binnen waarvan. "Gaat het?" Vroeg hij zacht, zijn stem.. Bij het horen van zijn prachtige heldere stem schoot alles weer te binnen, hoe we van de helling afreden, hoe ik in paniek was, hoe hij mijn leven redden. Wacht, hij had mn leven gered, door hem was ik er nog. Ik wilde hem bedanken, maar ik wist zeker dat er geen geluid uit mijn keel zou komen als ik tegen hem sprak. Ik glimlachte maar, ik kon niks anders.. Door mijn glimlach ontstond er rond zijn prachtig gevormde lippen ook een kleine glimlach. We staarde elkaar aan en ik wist dat het genoeg voor hem was, dat hij zag dat ik hem dankbaar was, bij hem in het krijt stond, dat ik hem nooit zal vergeten voor wat hij gedaan had en dat ik h- "Ga je me nog bedanken of wat?" Vroeg hij, zijn stem klonk geïrriteerd, misschien zelfs arrogant. Gelijk was mn glimlach weg, dit zag ik niet aankomen. "Bedankt" Zei ik, mijn stem klonk schor. Zijn wenkbrauwen schoten omhoog, en binnenst mond hoorde ik hem zeggen; 'Alsof je dat meent'.. Ik perste er met moeite een glimlach achteraan, om hem schuldgevoel op te wekken. Hij stond op, aangezien hij over me heen geknield was. Hij stak zijn hand uit om me overeind te helpen, ik had de neiging om zijn hand te pakken, want ik voelde de pijnscheuten al in mn rug bij de kleinste beweging. "Dit kan ik echt nog wel zelf hoor" Zei ik, meteen had ik spijt want toen ik mijn hoofd een beetje optilde begon alles te duizelen. Ik zag hem toe kijken hoe het me niet lukte en verwachtte alsnog een hand, in tegenstelling hoorde ik hem zeggen; 'Ja, dat zie ik' .. waarna er een grinnik uit zijn mond ontsnapte en hij wegliep. Wauw, dit was zo gemeen, hij zag dat ik het niet kon, hij wist het. Ik probeerde me over me pijngrens heen te zetten door in één keer op te staan, wat ik beter niet had kunnen want toen ik opgestaan was werd alles zwart. Ik probeerde snel de leuning vast te grijpen, maar het lukte me niet meer, het ging gewoon niet..

Reacties (8)

  • heycatnipp

    aaah snel verder! <3

    8 jaar geleden
  • MeikeA

    snel verder!
    <333

    8 jaar geleden
  • Aleks

    woooow echt supergoed! en hazza moet niet zo gemeen doen das zielig;)snel verder want het id echt een super goed en origineel verhaal <3

    8 jaar geleden
  • Aleks

    woooow echt supergoed! en hazza moet niet zo gemeen doen das zielig;)snel verder want het id echt een super goed en origineel verhaal <3

    8 jaar geleden
  • SPECS

    Oké dat kan Harry niet zijn?:o Hij zou nooit zo gemeen doen!:(

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen