Foto bij Chapter thirty-eight (New Year's Eve)

Jake Fraun

"Wat scheelt er?" vroeg Liam zachtjes. Ik had niet veel gezegd, ik voelde me een beetje ongemakkelijk. "Ik...uh...eh...ik", stotterde ik en ik wist niet hoe ik het kon uitleggen. Liam keek me een beetje bezorgd aan en hij streelde mijn arm. "Gaat alles goed?" vroeg hij, maar ik kreeg het niet gezegd. "Jongens, excuseer ons even", zei Liam en hij stond op. Ik liep achter hem aan, met gebogen hoofd. Liam liep naar een hoekje zetels en klopte op de plaats naast hem als teken dat ik naast hem moest gaan zitten. "Vertel", gebood hij me en ik zuchtte. "Ik hoor er niet bij", piepte ik. "Wat bedoel je met 'ik hoor er niet bij'?" vroeg hij en ik zuchtte weer. "Ik ben niet zoals jullie Liam. Jullie leven in luxe en weelde, maar ik, ik had niets. Ik was gewoon om mijn eigen boontjes te doppen. Ik heb niets Liam, ik kan jullie dit onmogelijk terugbetalen! Ik voel me al schuldig als ik alleen al naar het eten kijk, laat staan als ik het op eet!" zei ik en Liam luisterde zonder me één keer te onderbreken. "Ik heb geen geld en ik heb het ook niet nodig. Ik benijd jullie niet, maar ik hoor niet bij jullie. Jullie zijn One Direction, de beroemde boyband waar honderden meisjes naar smachten. Jullie verdienen bakken met geld, worden altijd nagewezen. Ik ken jullie wereldje niet Liam, ik ken het niet." Liam liet me uitrazen, maar nog voelde ik me niet voldaan. Ik zat op de rand van een huilbui. "Mis je Charlie?" vroeg Liam, dat was de druppel. De eerste traan rolde over mijn wang en plots begreep ik mijn aanval. Ik miste Charlie verschrikkelijk, maar ik durfde het niet toe te geven aan mezelf. Ik knikte en algauw voelde ik Liams armen om me heen. Hij wiegde me zachtjes heen en weer en suste me met lieve woordjes. "Zullen we even bellen?" vroeg hij toen ik wat bedaard was. Ik schudde mijn hoofd. "Stomme vraag, natuurlijk niet, anders zat je hier niet te huilen natuurlijk", zei Liam sarcastisch en hij haalde onder mijn protest zijn BlackBarry boven. "Liam, het kost veel geld", fluisterde ik met mijn schorre stem in een poging hem tegen te houden. "Dat kan ik tenminste betalen, jouw geluk kan ik niet kopen. Dus ik doe alles om er toch in de buurt te komen", mompelde hij, maar hij keek me wel aan. Ik voelde dat ik me gelijk beter voelde. "Bedankt", zei ik en ik nam de telefoon over van hem. Ik hoorde hem vier keer over gaan voordat er opgenomen werd. "Tomlinson"
"Hallo mevrouw Tomlinson, met Jake", antwoordde ik en ik friemelde zenuwachtig aan de zoom van mijn shirt.
"Oh, hallo Jake, alles goed daar? Goed aangekomen veronderstel ik?"
"Ja, alles goed hier", zei ik en Liam stootte tegen mijn arm. "Alles goed, maar ik mis Charlie een beetje", zei ik en ik voelde dat ik bloosde.
"Oh ja, natuurlijk. Ik roep hem even!" zei mama Tomlinson meteen en ik hoorde haar in de verte Charlies naam roepen. Na enkele minuten hoorde ik zijn kinderstemmetje door de hoorn.
"Jake?" vroeg hij hoopvol en ik lachte, op slag vrolijker.
"Ja Charlie, alles goed met je?" vroeg ik en ik was Liam ontzettend dankbaar dat hij toch gebeld had. Dit had ik echt nodig.
"Ja hoor, hoe is het met jou?" vroeg hij en nog voor ik iets kon zeggen, hoorde ik een meisjes stem iets vragen.
'Wie is het?' 'papa'
Ik verstijfde, gelukkig steunde de BlackBerry op mijn handpalm, anders had hij op de grond gelegen. Charlie noemde me 'papa', hij noemde me echt 'papa'! Het gevoel dat door me heen ging was onbeschrijfelijk. Het was niet te vergelijken met wat ik voelde als ik Liam zoende, maar het voelde minstens even goed. De meeste broers zouden het vreemd vinden als hun kleine broertje hen papa noemt, misschien zouden ze zelfs beledigd zijn. Maar ik, ik was een uitzondering. Ik had voor hem gezorgd, meer dan als een broer en dat hij me nu papa noemde, was een eer. Het was iets prachtigs. Ik was Liam ontzettend dankbaar!
"Papa? Jake?"
"Jake, ben je er nog?"
Ik hoorde mama Tomlinsons stem terug door de hoorn en ik schudde mezelf wakker. Volledig zittend op roze wolkjes keek ik vlug naar Liam en zag hem mij bezorgd in de gaten houden.
"Ja, zou ik Charlie even terug mogen alstublieft?" vroeg ik beleefd, maar de glimlach was zelfs in mijn stem te horen.
"Jake, ben je er terug?" vroeg Charlie, lichtelijk bezorgd. Ik glimlachte, ik kon niet anders dan glimlachen.
"Ja, Jake, ik ben er terug. Hoe noemde je me nu net Jake?" Ik moest het nog eens horen, het zeker weten dat hij het echt gezegd had.
"Papa."
Ja, hij had het echt gezegd. Hij noemde me echt papa. Papa Jake, hoe klinkt dat hé?
"Alles is goed hier Charlie, ik hou van je", antwoordde ik toen ik me realiseerde dat ik zijn vraag nog niet had beantwoord.
"En met papa Liam?"
Mijn hart blies op, vol stralend geluk. Ik wist niet wat me overkwam. Ik had de neiging om te gaan hyperventileren.
"Met hem is ook alles goed. Ik bel je morgen terug Charlie, vind je dat goed?"
"Ja hoor, tot morgen papa"
"Slaap lekker Mister Captain, we houden van je" zei ik nog en daarna legde hij af. Liam keek me verontwaardigd aan, hij wilde waarschijnlijk ook nog wat tegen Charlie zeggen. "Jake, is alles wel goed met je?" vroeg Liam bezorgd toen hij mij aankeek. Ik keek hem hoogstwaarschijnlijk een beetje gedrogeerd aan. "Ja hoor, ik voel me geweldig", antwoordde ik en Liam trok zijn wenkbrauwen op. "Charlie had trouwens nog naar je gevraagd", zei ik en Liams blik werd een beetje gretig waardoor ik in de lach schoot. Man, ik leek echt gedrogeerd. Hier ging ik de hele avond nog last van hebben geloof ik. "Waarom geef je hem dan niet aan mij?" vroeg Liam verontwaardigd en met grote ogen. "Hij vroeg naar papa Liam", antwoordde ik en ik keek Liam intens aan. Liams mond zakte een beetje open van verbazing en ik gaf hem de tijd om zich te herstellen. "Hij noemde je papa?" vroeg hij, zijn stem neutraal. "Mij niet alleen Liam", antwoordde ik en ik kon mijn blijheid niet onderdrukken. Liam reageerde niet, ik voelde mijn glimlach zakken. "Vind je het erg?" vroeg ik paniekerig. "Nee, ik ... het is een eer", fluisterde hij toen en hij kwam dichterbij. Hij grijnsde toen hij mijn gezicht zag en enkele seconden later lagen zijn lippen op mijn voorhoofd. Ik sloeg mijn armen om zijn middel en hield hem stevig vast. "Ik hou van je Liam", zei ik tegen zijn borst aan, wat trouwens een geweldig zicht was. Liams lippen zakten totdat ze de mijne vonden. Ik likte zijn onderlip en genoot van zijn toegang. Een onschuldig kusje liep uit tot een passionele tongzoen en ik ging er zo in op dat ik vergat dat we nog gewoon in de lobby van het hotel zaten. Totdat ik iemand op mijn schouder voelde tikken. Ik liet Liam verschrikt los en keek achter me. Niall keek me met een gigantische grijns aan. "Als jullie het niet erg vinden zouden we graag nu eten zodat we nog kunnen uitgaan, goed?" vroeg hij, nauwelijks zijn lach inhoudend. Ik knikte, nog half verdoofd van Liams kus, en liet me door Liam recht trekken. We liepen terug naar de tafel en ik nam plaats tussen Louis en Liam. Plots voelde ik me veel beter. Ik wilde genieten van vanavond. Het was alsof mijn hoofd een knop omdraaide en zo eventjes alle zorgen, vragen en verdrietigheden vergat.
Na het eten liepen we allemaal uitgelaten het hotel uit. Liam en ik letten niet echt goed op en toen de jongens plots stopten, botsten we tegen hun rug. Harry lachte ons vierkant uit, terwijl Zayn en Louis zoekend om zich heen keken. Het leek wel alsof ze iets verwachtten. "Waar kijken we naar?" vroeg ik en ik volgde hun blik.

Sorry sorry lieve schatjes dat ik gisteren niet schreef, maar ik heb het jullie al uitgelegd... Maar ik hoop dat dit het een beetje goedmaakt, ook al is het een soort cliffhanger ;o haha, sorry, ik moet nu echt stoppen, dus ik kan het niet verder schrijven nu... (:
En ja, vandaag ben ik jarig, dus ik ben best wel goed gezind(H)vandaar dit lange deel (;
Ik hou van jullie en van jullie reacties (;(K)

Reacties (7)

  • Zachaa

    Weetje, het leuke van jou verhaal is dat je het kan herlezen. Serieus. Er zijn weinig verhalen die echt geweldig leuk blijven als je ze herleest. <3

    9 jaar geleden
  • jumbielove

    verder gaan

    9 jaar geleden
  • SadCalum

    Weet je hoe lief dat charlie liam en jake papa noemt. O dit stuk is echt emotioneel goed geschreven. Ik hou er echt van. Zodra het kan ga ik je verhaal echt in de spotlight zetten. Dat verdien je gewoon:).(H)

    ik weet volgens mij wel waar dit gedeelte na toe gaat maar ga het hier mooi niet zeggen.. ( het woord spannend hoort hier bij )

    xxx(K)

    9 jaar geleden
  • kryptonarry

    Gefeliciteerd:$(K)

    9 jaar geleden
  • xmajorie

    Waaaaah, Charlie noemde Jake 'papa'! How sweet! :]

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen