Foto bij Hoofdstuk 62

Embry P.O.V

Bezorgd keek ik Amber na die de deur uitsprintte. Vervolgens keek ik woedend naar Tess. ‘Jij bent echt de meest egoïstische en arrogantste persoon die ik ooit heb gezien.’ Beet ik haar kwaad en liep toen met snelle passen naar buiten. Amber was al weg. Ik onderschepte een blik van Will en keek scherp terug. Onverstoord keek hij weer weg en ik snoof. Mijn armen begonnen te trillen. Steeds heftiger met felle passen beende ik naar de bos. Met zwaar trillende armen en opeen geklemde kaken liep ik tussen de bomen door en zodra ik tussen de bomen was verdwenen voor iedereen ontdeed ik me snel van mijn schoenen en broek. mijn schoenen gooide ik in de bosjes. Die haalde ik later wel op en mijn broek bond ik vast rondom mijn been. Wat lastig ging omdat ik zo hard trilde.

De trillingen namen mijn lichaam binnen een luttele seconde over, het vuur raasde door mijn aderen. En zodra ik mijn 4 poten onder me voelde zette ik het op een rennen. Ik weet niet waar mijn poten me heen wouden brengen maar ik moest dit kwijt. Amber ging verhuizen. Anders was ze nu niet weggeweest. Mijn kleine Amber ging weg. En er was niks wat ik eraan kon doen. Ik dwong mijn poten nog harder. En toen de snikken mijn gehoorgang indrongen ik ging slippend en struikelend de bocht door. Richting het geluid. De lucht die gevaarlijk donker was gekleurd dacht me mijn zicht te ontnemen. En voor één keer dankte ik mijn wolvenzintuigen. De zoete weeïge geur van die verdomde bloedzuiger negeerde ik. Het was oud. Van afgelopen wacht. We hadden haar op kunnen jagen maar niet kunnen vangen. De eerste regendruppels vielen en geërgerd keek ik omhoog. Langzaam schuifelde ik naar voren. Mijn poten kwamen zachtjes op de dorre bladeren terecht. Terwijl mijn blik op het gebroken meisje die tegen de boom aanleunde was gericht. Ik piepte zachtjes. Haar rooddoorlopen ogen van het huilen kruisten de mijne. Een ongemeend glimlachje verscheen en zakte al snel weer. Snuffend wende ze haar blik af en schuifelend kwam ik nog wat dichterbij. Tot ik uiteindelijk mijn natte neus zacht tegen haar wang aanduwde. De regen had zich ondertussen ontwikkeld tot een redelijke regenbui. Opnieuw piepte ik zacht en ging naast haar zitten. ‘Nee Embry, laat me’ fluisterde ze verstikt terwijl ze haar gezicht dit keer in haar handen verborg. ‘Ik wil niet weg, Embry. Ik wil het niet’ haar gedempte stem was gebroken. Ze keek opnieuw op. En sloeg plotseling haar armen om mijn vacht en begon te snikken. De lange snikkende uithalen bezorgden steken in mijn hart. Mijn arme meisje hoorde niet verdrietig te zijn. Ik drukte bemoedigend mijn neus nog een keer tegen haar wang. Ik deed mijn uiterste best om met mijn ogen te zeggen : we redden het wel. Ze glimlachte kleintjes. Stopte vervolgens haar gezicht weer in mijn vacht en het snikken stopte langzaam totdat ze rustig in en uit ademde. Een nieuwe geur drong mijn neusgaten in. Zo zoet dat mijn het zeer gewoon vies was. Ik trok mijn neus op. Op hetzelfde moment herkende ik de geur. Ik stond op. En duwde mezelf over Amber heen. Mijn voorpoten stonden bij haar schouders. En grommend keek ik om me heen. Waakzaam. Ik wist dat die bloedzuiger hier ergens moest zijn. De geur was vers. Opnieuw schoten mijn ogen rond, langs alle bosjes. In de bomen. Overal. Niks sloeg ik over. De flits aan mijn linkerzijde deed me vliegensvlug grommend mijn hoofd naar links draaien. Haar rode haren. Doorweekt door de regen. Ze siste boos naar me. Haar normaal vuurrode ogen waren zwart en ik zag dat haar blik af en toe naar Amber gingen. Telkens weer stootte ik een dreigende grom uit als ze dat deed. Ik draaide me zo dat haar zicht op het meisje werd onttrokken en gromde opnieuw. Kwaad sissend vloog ze me aan. Grauwend zette ik mezelf af van de grond en brak haar aanval. Ze vloog terug tegen de boom aan. woedend keek ze me aan. opnieuw. Opnieuw schoot haar blik naar Amber. Toen weer naar mij en vluchtte toen weg de bossen in. Ik keek om. Amber zat met grote ogen naar de plek waar Victoria verdween te kijken. Snel sprintte ik naar de bosjes. Veranderde terug. Schoot in mijn broek en beende terug naar Amber die nog steeds in dezelfde positie zat. zuchtte, liet me naast haar zakken en sloeg mijn armen om haar heen. ‘Het komt allemaal goed.’ Zei ik zowel tegen mezelf als tegen haar.

Wat vinden jullie op dit moment nog van het verhaal ?:)

Reacties (8)

  • fantasiegirl

    oo komaan hier kan je niet stoppe het si zo spannend
    snel verder

    o en xMegaaMendyx heeft echt een goede oplossing bedacht hoor

    7 jaar geleden
  • Xrebecca96

    Aaah Amber mag niet weg!!! Snel Verder

    7 jaar geleden
  • Squib

    Amber mag niet weeeegg! Ik vermoord Dirk en haar moeder, en ik vermoord Will ook en ze moeten stoppen met zo verdomd egoïstisch doen want Amber hoort bij Embry en ze zijn haar leven aan het vernielen!!

    7 jaar geleden
  • Released

    ik ben het met xMegaaMendyx eensxD
    mooi(H)(H)(H)
    snel verder!!!!!

    7 jaar geleden
  • Kimology

    Snel verder! Het is zo spannend, amber mag niet weg!

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen