Foto bij 46 • Juliet Willis

Ik was verrast door zijn actie. Ik had nooit gedacht dat hij me opnieuw zou zoenen, zeker niet minder dan een week later. Even liet ik me meeslepen in het geweldige gevoel dat door mijn lichaam liet, maar besefte dan dat dit niet mocht. Dit kon niet.
Voorzichtig legde ik mijn hand op zijn borst en duwde hem zachtjes naar achter. ‘Liam,’ Zei ik schuldbewust met mijn ogen in de zijne gehaakt. ‘Ik zie je ook graag, maar dit kan niet.’ Vervolgde ik zachtjes.
‘Waarom niet?’ Hij had het niet moeten vragen, zijn ogen zeiden al genoeg. Natuurlijk begreep hij het niet. Ik begreep het zelf ook niet. Waarom kan je niet met iemand samen zijn waarvan je houdt, ook als die persoon van jou houdt. Waarom kan het niet? Daar kan ik zelf ook geen antwoord op geven. Omdat mijn gevoel het niet goedsprak? Omdat Niall door mijn gedachten ging? Door de weddenschap? Ik weet het echt niet.
‘Het kan gewoon niet, Liam.’ Zei ik nu veel zelfzekerder dan zojuist. ‘Het kan niet, en laat het met rust. En nu moeten we echt verder.’
Ik wilde verder lopen, maar Liam pakte me bij mijn schouders vast en dwong me zo om op mijn plaats te blijven staan. ‘Hoe kan ik het met rust laten als je heel de tijd door mijn hoofd spookt, als ik aan niets anders dan je prachtige gezicht kan denken? Niet. Dat kan ik niet.’
Een enkele traan rolde zachtjes uit mijn ooghoek en baande zich een weg over mijn wang om dan op de grond uit elkaar te spatten. Nu wist ik waarom het niet kon. Het was niet door die weddenschap, en al zeker niet door Niall. Het kwam door alles wat er jaren geleden gebeurd is. Meestal heelt tijd de wonden, maar in mijn geval klopte dit niet. Nog elke keer wanneer ik mijn ogen sloot zag ik hém om die motor zitten, met zijn vader.
Meer tranen rolden nu over mijn wangen en snikken verlieten mijn mond. ‘Hé,’ Zei Liam bezorgd voordat hij zijn armen om me heen sloot. Ik begroef mijn hoofd in zijn jas terwijl de tranen bleven komen. ‘Niet wenen. Ik bedoelde het niet kwaad. Het spijt me.’ Fluisterde hij in mijn oor.
Ik schudde mijn hoofd zachtjes. ‘Neh-ee. Het i-is And-’ Tranen begonnen harder over mijn wangen te rollen nu ik zijn naam over mijn lippen moest krijgen. ‘A-andrew.’ Kwam er dan toch stotterend over mijn lippen.
‘Wie is Andrew?’ Vroeg hij voorzichtig terwijl hij met zijn hand over mijn rug wreef.
Ik wilde het hem vertellen. Ik wilde hem alles vertellen. Alles wat er in mijn hoofd omging, wat er op mijn lever lag, maar het kwam er gewoon niet uit. Het lukte gewoon niet. Het enige wat er over mijn lippen kwam, waren luide snikken die de stille straat vulden.
‘Hé, rustig maar.’ Hij trok me nog dichter tegen zich aan, voor zover dat mogelijk was. ‘Je moet het niet vertellen.’ Hij fluisterde allemaal sussende woorden in mijn oren, maar veel hield niet echt. De tranen bleven maar stromen en de snikken bleven maar uit mijn mond ontsnappen.

Het was volgens mij een kwartier verder toen het eindelijk beter werd. Ik haalde mijn gezicht van tegen zijn borst vandaan en keek hem even aan met een flauwe glimlach. Hij lachte terug. ‘Dank je.’ Fluisterde ik met een schorre stem.
Zijn glimlach werd groter waardoor er een beetje van zijn witte tanden zichtbaar werd. ‘Ik ben er voor je, weet dat. Ik zal er altijd voor je zijn.’ Hij drukte een zoen op mijn voorhoofd. ‘Vertel het me maar wanneer je er klaar voor bent. En nu gaan we naar school.’


Nog één week school en dan een week vakantie. Ik hoop dat ik dan weer even wat meer kan schrijven. I hope you like it! <3

Reacties (5)

  • xBaps

    Aaawwh, Verder!!!!

    9 jaar geleden
  • xlisaa24

    aawh. snel verder! ;o

    9 jaar geleden
  • Aplin

    Je schrijft echt zo mooi hé. How do you even do that? Anyway, can't wait for the next chapter. :3

    9 jaar geleden
  • Salute

    Cute!
    Snel verder <33

    9 jaar geleden
  • Chikorita

    Aaah, lief ;D <3

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen