Foto bij OO3

Ik liep de gang door en bekeek de foto lijstjes aan de muur. Ik zag mijn hele moeders familie op de foto. Van mijn grootouders tot mijn opa en oma, en zelfs mijn vader stond er nog leuk bij op. Mijn oma was uit Azië gekomen naar Engeland en had daar mijn opa leren kennen. Ik wilde altijd al een keer terug daar naar toe, maar zou er waarschijnlijk nooit komen. Ik liep de trap zachtjes op en liep mijn mosgroene kamer in. Het was een lichtte kamer en ook erg ruim. Ik sloot mijn gordijn waardoor er nog maar een heel lichte gloed licht door mijn gordijn heen viel. Ik pakte mijn iphone en oortjes en stopte de oortjes in mijn oren waarna ik een willekeurig liedje opzette. Taylor Swift klonk door mijn oor en ik neuriede zachtjes mee. Zij was echt mijn held, de meeste liedjes die ze zong kwamen mijn gevoelens precies overeen. En ook had ze gewoon een gouden keeltje, al bij al ze was mijn held. Ik ging op mijn bed liggen en keek naar mijn plafond. Het was helder wit en er viel niet veel te zien dus ik draaide mijn hoofd een kwartslag zodat ik mijn kamer in keek. Het was erg opgeruimd, en er viel geen stofje vuil te vinden. Waarom was mijn leven toch zo’n troep? Of te schoon? Er viel eigenlijk nooit wat te beleven, alleen maar pijn. Pijn door de opmerkingen die ik vaak kreeg, pijn door de vrienden die ik niet had. Pijn door mijn moeder die me inbedwang wilde houden, anders was ik allang punk geworden of zo. Ik glimlachte flauw door de gedachte, ik was daar veel te verlegen voor. Vroeger deed iemand wel eens aardig tegen me, maar durfde ik nooit me volledig te geven of aardig terug te doen. Alleen Wisse was een beste vriendin. Sinds de kleuterschool al, alleen ze verhuisde naar Nederland. Ik miste haar, ik had haar afgelopen zomer nog opgezocht, maar toch miste ik haar al weer. Zij wist dan ook als enige dat ik op school gepest werd. Mijn moeder wist alleen dat ik er alleen was en geen vrienden had, niet dat ik echt gepest werd. Ik draaide mijn hoofd weer naar het plafond en sloot mijn ogen terwijl de muziek over ging in Ed Sheeran. Het was zo pijnlijk om er aan te denken wat al die kinderen zeiden. Van loser, tot nerd en weer terug. De tranen liepen over mijn wangen terwijl ik geluidloos snikte. Ik krulde me op in de foetus houding en bleef zo liggen huilen tot ik in een onrustige slaap viel.

Hoe vinden jullie het tot nu toe? Graag reacties??
Het zou me echt motiveren. *hint hint*

Reacties (20)

  • swiftieysmn

    Yess, Tay, vind het nu al leuk:)

    5 jaar geleden
  • BeYourselfLy

    Luewk

    5 jaar geleden
  • BrittHoran

    Taylor Swift, sorry I don't like her = |

    6 jaar geleden
  • FenniePennie

    Yayy! Taylor Swift!!!

    6 jaar geleden
  • hippoqueen

    Oooh super erg snel verder lezen super goed verhaal!!!(Y)

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen