Foto bij 50 • Juliet Willis

Veel te lang duurde het voor me, maar dan kwam diezelfde leerkracht terug, met twee mannen achter haar aan. Beide mannen hadden zo’n pak aan dat elke ambulancier draagt en mijn vermoeden dat het ambulanciers waren, werd bevestigd door de brancard die ze meetrokken.
De twee mannen knielden neer naast Liam en één ervan klopte even zachtjes op zijn wang. Er kwam geen reactie, waardoor de paniek die al door mijn lichaam stroomde, alleen maar erger werd. Alsjeblieft Liam, wordt terug wakker.
‘Hij zal mee moeten.’ Zei de man die zojuist nog op Liams wang geslagen had. De andere man stond onmiddellijk op en bracht de brancard wat dichter en deed die onmiddellijk ook wat naar beneden zodat hij er makkelijker op kon. Vervolgens liep hij naar de voeten van Liam en samen met de andere man legde hij Liam er voorzichtig op. Ze maakten hem met wat gespen vast en rolden de brancard dan rustig door de gang.
Ik volgde hen onmiddellijk maar werd tegengehouden door de leerkracht, die nu pas terug iets zei. ‘Waar ga jij naartoe?’ Vroeg ze streng, alsof ze het antwoord nog niet wist.
‘Alsjeblieft laat me met hem meegaan.’
De strenge blik in haar ogen verdween onmiddellijk wanneer zijn mijn smekend, en gebroken stem hoorde. ‘Oké, ik zal het wel gaan melden. Maar morgen ben je wel terug op school!’
Ik knikte met een grote glimlach op mijn gezicht. ‘Dank u wel.’ Zei ik snel voordat ik door de gangen crosste om de ambulanciers in de halen.

Angstig zat ik op zijn kamer te wachten. Liam was al meer dan een uur weg voor onderzoeken en ik werd hier met die minuut zenuwachtiger. Stel je voor dat er iets met hem zou zijn. Stel je voor dat hij maanden in coma ligt om dan te beseffen dat het geen niet meer heeft om hem kunstmatig in leven te houden? Ik zou dat niet overleven. Ik kan niet meer zonder Liam leven. Wat ik vanmorgen gevoeld had, toen hij me vastpakte, had ik nog nooit gevoeld. Het was een gevoel dat ik niet meer kwijt wilde. Ik wilde Liam niet meer kwijt!
Ik werd uit mijn gedachten gehaald door een zacht geklop op de deur. Tot mijn verbazing kwamen er geen verplegers binnen met Liam, maar een man en een vrouw van middelbare leeftijd.
‘Oh sorry, we zullen vast verkeerd zijn.’ Zei de vrouw een beetje gegeneerd. ‘Excuseer voor het storen.’ Vervolgde ze.
Juist voordat ze de deur terug wilde dicht doen, riep ik hen terug. ‘Zijn jullie de ouders van Liam.’ Vroeg ik met een gebroken stem.
‘Uh, ja.’ Antwoordde de vrouw een beetje verward door mijn plotselinge actie.
‘Dan zijn jullie wel juist. Hij is nog weg voor onderzoeken.’ De man en vrouw stapte wat verder de kamer in. ‘Maar ik zal wel weggaan zodat jullie rustig op hem kunnen wachten.’
‘Nee, blijf even.’ Zei de man voor het eerst. ‘Dan kan je ons misschien uitleggen wat er met hem gebeurd is.’
Ik deed wat ze me vroegen en ging dus terug op mijn stoel zitten terwijl ook zij op een stoel gingen zitten. ‘Veel valt er eigenlijk niet te vertellen. Het komt er eigenlijk op neer dat Harry Liam geslagen heeft.’ Bij dat te zeggen kwamen de tranen weer in mijn ogen, het duurde dan ook niet lang voordat ze weer over mijn wangen stroomden. ‘Ik wilde hem tegenhouden, of op z’n minst Liam waarschuwen maar ik was te laat. Het is allemaal mijn schuld!’ Bij dat laatste te zeggen, brak mijn stem. Het was inderdaad allemaal mijn schuld! Als ik nu gewoon mijn mond had gehouden tegen Harry, was hij Liam nooit in elkaar gaan slaan. Als ik nu gewoon niet bestond, dan zou er nooit een weddenschap geweest zijn. Dan zou er nooit ruzie geweest zijn. Het was allemaal mijn schuld!


Sorry dat dit niet echt zo'n interessant stukje is. <3

Reacties (4)

  • Salute

    ):
    Snel verder <33

    9 jaar geleden
  • xBaps

    Aaawhh, Verder

    9 jaar geleden
  • Tinaaax257

    ze denken altijd dat het hun schuld is maar jongens (sommige) zijn gwoon te snel jaloers...

    9 jaar geleden
  • Aplin

    Ahw, poor girl. Liam moet echt snel weer beter worden hoor. D:

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen