Foto bij [004]

|| Aayden Christopher Bancroft

Voorzichtig rekte ik me uit, de logeermatras onder mij bewoog onrustig mee.
Direct keek ik naast mij, hopend dat Emerence er nog steeds was. En tot mijn verbazing lag ze nog steeds te slapen.
Snel griste ik een proper shirt van de grond af en trok die over mijn hoofd aan. Terwijl ik de dunne katoenstof over mijn bovenlichaam naar beneden trok, liep ik richting Emerence om haar toch nog even te checken.
Even glimlachte ik toen ik haar gezicht ontdekte in de dikke laag van de deken. Haar rozenrode lippen waren licht getuit, terwijl haar ogen nog steeds toe waren.
Een jaloerse steek ging door mijn maag heen. Een steek die ik al maanden had gevoeld. Ik mocht haar heldere kristallen irissen niet zien. Ik had het nooit zo opgemerkt, maar nu het zeker was dat ze was veranderd – voelde ik de verandering in de lucht hangen.
Ik wilde – nee, moest – haar ogen zien. De levendige kleur van haar ogen zorgde ervoor dat alle stres uit mijn lichaam verdween, en ruimte maakte voor kalmte en liefde. Ik had Emerence gewoon nodig.
Verliefd was ik nooit geweest op mijn buurmeisje, ik walgde al van het idee.
Nee, ik was zo gewend geraakt aan het feit dat ze om mij heen liep dat ik zelfs na een dag zonder het meisje me geïrriteerd en vermoeid voelde.
Het waren vooral de gedachtes van Embry die mij mateloos irriteerden. Elke dag moest ik ze weer aanhoren, zijn romantisch getinte verhalen over Emerence. Ik kon ze niet uit mijn hoofd verbannen, zelfs als ik het wilde. Het zorgde ervoor dat ik het meisje op een geheel andere manier bekeek dan moest.
Door Embry viel het mij pas op dat haar ogen elke dag van kleur veranderden, haar glimlach was tot in perfectie gekruld en haar witte tanden die afstaken bij haar lichtbruine huid. De rode ondertoon die alle mensen in het reservaat hadden, was Emerence bespaard. Ze was anders, ze had het zelf alleen niet door.
‘Zit je lekker te kijken?’ Klonk ineens de hese stem van onder de deken, waarna ze haar kristalblauwe ogen opensloeg.
Blozend nam ik een stap naar achter, schudde mijn hoofd en besloot toen maar mijn witte tanden bloot te lachen. ‘Ik vroeg me af of je misschien wilde ontbijten.’ Stelde ik haar de vraag in een normale zin.
‘Ja, graag.’ Glimlachte ze vriendelijk, waarna ze snel de deken van zich af duwde.

Reacties (12)

  • NEWgirlS

    busted aydenxD

    8 jaar geleden
  • crazychickxx

    wat is dit toch een amazing story!
    snel verder(flowe)

    8 jaar geleden
  • Ashtonswife

    verder?

    8 jaar geleden
  • laurax3

    Zolang hij zich niet imprent met haar is het goed =D
    (flower)

    8 jaar geleden
  • Bubbel

    Geweldig!!! Kzou wel willen dat ik zo'n buurjongen had. Snel weer verder schrijven ben super benieuwt naar de rest:)

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here