Foto bij Hoofdstuk 65

Alles ging zodra ik weg was van Embry in een waas. Ik merkte niks meer op, soms vroeg de stewardess me wat. Maar dan moest ze eerst duidelijk wat zeggen voor ik überhaupt merkte dat ze er stond. Ik voelde me leeg vanbinnen. Ik miste wat. Ik miste Embry. Ik merkte ook niet dat mijn moeder gaande vliegreis veranderde. Hoe verder we van La Push verdwenen hoe meer van haar achteloze gedrag verdween. Langzaam maar zeker werd ze weer de bezorgde moeder van eerder. Ze wierp in het vliegtuig af en toe een bezorgde blik en fluisterde met Dirk.

Spelend met mijn Ipod keek ik uit het raampje van het vliegtuig. Net als wat ik zag vervloog alles. Het enige waar ik aan kon denken is Embry. Ik ging hem echt verschrikkelijk missen. Maar ik geloofde hem op zijn woord dat als hij een oplossing had. Hij me zou komen halen. Ik zuchtte een keer diep. En keek naar het schermpje van mijn ipod. Vervolgens keek ik op toen er weer een stewardess naast me stond. Met een spullen voor eten of drinken. Met een glas cola in mijn hand trok ik me toen weer terug. En vestigde mijn blik opnieuw op het raampje van het vliegtuig. Sloot mijn ogen en viel uiteindelijk in een onrustige slaap.

‘Lieverd, Amber’ zachtjes werd er aan mijn schouder geschud. ‘Hmm’ mompelde ik slaapdronken en met moeite opende ik mijn ogen. ‘We zijn er, kom op wakker worden’ zodra ik mijn ogen goed los had gekregen keek ik in het gezicht van mijn moeder die met een kleine glimlach opnam. Gedesoriënteerd ging ik wat rechterop zitten en stond daarna op. Wankelde even maar hervond mijn evenwicht snel. Strompelend volgde ik mijn moeder, Dirk en Will, die ik overigens nog steeds negeerde en ontliep. ‘Ik heb een auto daar staan’ Dikkie dik wees een richting op en mijn moeder hobbelde snel die richting op. Will keek een aantal keer vluchtig over zijn schouder en een vals glimlachje bespeelde zijn gezicht. Snel wendde ik mijn blik af stak mijn handen in mijn zakken en volgde de rest van de groep gedwee.

Het huis stond er nog precies zo uit als dat we het hadden achtergelaten een stroom van herinneringen overspoelde me automatisch. Het opgroeien, de vriendschap met Will. Alles. Daarop volgde de herinneringen van toen ik in La Push kwam. Van hoe blij ik was geweest met het huis. Hoe ik Jacob had ontmoet en hoe hij me met Embry in contact had gebracht. De kracht van zijn ogen toen ik hem daar voor het eerst in aan keek. De manier hoe hij me altijd hielp overal zo goed mogelijk. Hoe Seth me altijd begeleidde door de school en hoe Paul me toen had geholpen in de kantine te komen toen iedereen dat wou. Alles kwam als een explosie los en golfde door mijn hoofd heen. ‘Heb ik nog dezelfde kamer?’ mompelde ik afgeleid. Proberend de tranen weg te dringen. ‘Ja, ga maar snel kijken lieverd’ ik keek niet op naar mijn moeders gezicht. En liep snel de trap op. Twijfelend keek ik naar de deur. Mijn deur. Langzaam ging die los alles was gewoon nog exact hetzelfde. Het enige wat er ontbrak waren mijn persoonlijke spullen. Een traan gleed over mijn wang. Het gene waar ik eerst niet weg wilde. Was nu een hel. Ik wou terug naar La Push. Als vanzelf ging mijn hand naar mijn broekzak en viste handig mijn telefoon eruit. Snel toetste ik Embry’s nummer in drukte de telefoon tegen mijn oor en wachtte tot die overging. Één keer, twee keer bij de derde keer dat die overging werd die opgepakt. ‘Hallo?’ mompelde een stem gekweld. Even hield ik mijn adem in. Alleen zijn stem was al geweldig om te horen. Waardoor ik alleen maar meer naar zijn warme armen om mij heen verlangde. ‘Embry’ zei ik zacht terug. ‘Amber!’ zijn stem werd krachtiger. Leefde wat op. ‘Hé Em, ik wou even zeggen dat ik goed ben aangekomen’ ik zuchtte even en nam een hap lucht ‘en dat ik je mis’ ‘ik mis jou ook Amber, heel erg. Ik mis een stuk van mijzelf. Alsof je het hebt meegenomen, en ik zweer je dat ik je kom halen Amber. Zodra ik een oplossing heb’ zijn belofte klonk plechtig. Een traan gleed over mijn wang. snel veegde ik hem weg. blij dat Embry niet kon zien dat ik huilde. ‘Ik hou van je Embry, en ik wacht op je.’ Mijn stem trilde licht. Maar dat negeerde ik . ik luisterde aandachtig naar Embry’s stem om hem op te kunnen slaan.‘Ik ook van jou Amber, probeer wat te slapen. ik bel je morgen weer.’ Toen ik ophing. Rende ik snel naar beneden sleepte met wat moeite mijn tas naar mijn kamer en zocht mijn toilettas en pyjama ertussen uit. De rest zocht ik morgen wel uit. Ik schoot in mijn pyjama ging in vliegende vaart naar de badkamer en poetste in snel tempo mijn tanden waarna ik vervolgens in bed dook en mijn ogen sloot hopend dat het sneller morgen zou zijn.


Weet iemand of er ook tijdverschil tussen NY en La Push zit? want ik heb geen ideexD

Reacties (4)

  • Kimology

    *sprakeloos*

    7 jaar geleden
  • D3M1

    ik heb ook geen idee:P Arme embry:(

    7 jaar geleden
  • jumbielove

    verder gaan

    7 jaar geleden
  • Released

    mooi(H)(H)(H)
    snel verder!!!!!

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen