Foto bij 55 • Juliet Willis

‘Hé?’ Zei mijn moeder wanneer ik niet onmiddellijk antwoordde. ‘Hoe kwam het dat je zo laat thuis was daarjuist?’ Herhaalde ze haar vraag nog eens.
Ik was helemaal in gedachten verzonken dat haar vragen niet echt tot me doordrongen. Stel je voor dat ik hier echt weg moet, dat we echt naar mijn grootouders gaan. Wat moet er dan met Liam gebeuren? Ik kan hem toch niet in de steek laten? Toch zeker niet na wat ik hem aangedaan heb.
‘Juliet?’ Ik was zo diep in mijn gedachten verzonken dat ik zelfs niet doorhad dat we weer stil stonden. ‘Wat is er met je?’ Nu klonk mijn moeders stem niet nieuwsgierig maar eerder bezorgd.
Ik keek een beetje moeilijk naar mijn voeten. ‘Ik was bij Liam.’ Bracht ik dan toch zachtjes uit, nog steeds met mijn blik naar de grond gericht.
‘Liam?’ Nu klonk ze weer helemaal nieuwsgierig. ‘Moet jij mij iets vertellen, Juliet?’
‘Hij ligt in het ziekenhuis.’ Nu richtte ik mijn blik pas weer op mijn moeder en zag een niet-begrijpende blik in haar ogen. Ik kon haar ook begrijpen. Ik zou ook helemaal niet kunnen volgen. ‘Liam is een vriend en Harry heeft die vandaag in elkaar geslagen.’
Aan mijn moeder haar blik, zag ik dat ze niet echt goed wist wat ze nu moest zeggen. ‘Wat erg.’ Zei ze dan toch maar om iets te zeggen.
‘Maar ik wil er liever niet over praten.’ Ik pakte mijn moeder haar hand, die ze ondertussen al terug had losgelaten, terug vast en begon weer te stappen.
Mijn moeder volgde, zonder nog één woord over Liam of Harry te zeggen. In plaats daarvan zwaaide ze een beetje met onze armen alsof we een verliefd koppel waren. Door die actie begon ze ook zachtjes te lachen.
Ik kon niet anders dan meelachen. Eigenlijk was ze echt wel een goede moeder. Ze kon me zo weer gelukkig maken, zonder dat ze het eigenlijk maar al te goed doorhad.
‘Ik denk dat we niets gaan vinden.’ Zei ze een beetje later. ‘Misschien kunnen we maar beter hier gaan slapen en morgen iets anders zoeken.’ Stelde ze voor terwijl ze naar het parkje wees dat een beetje verder in de straat zichtbaar werd.
Met grote ogen keek ik haar aan. Meende ze dit nu? ‘Mam, het vriest!’ Zei ik om mijn gezichtuitdrukking te verduidelijken. Ik heb echt niet zo’n warme kleren aan die me een hele nacht tegen de vrieskou gaan beschermen. Daarbij wordt de temperatuur nog kouder in de nacht.
‘Heb jij een ander voorstel?’
‘Ja, dat voorstel van daarjuist.’ Ik wachtte even in de hoop dat ze het voorstel van daarjuist zelf zou herinneren, maar na een halve minuut gaf ik het op en zei ik het zelf maar. ‘Je kent hier toch wel iemand in de buurt waar we even naartoe kunnen gaan voor vannacht?’
‘Oké, oké. We zullen wel bij een paar mensen gaan horen.’ Gaf ze toe waardoor ik bijna een gat in de lucht sprong. ‘Maar ik beloof niets!’ Zei ze er nog snel achteraan.
Ik knikte enthousiast en volgde haar de straat uit en een andere straat weer in. Ik hoop echt dat we iemand vinden. Zoveel zin om in de koude te gaan slapen had ik nu ook weer niet. Het was niet de eerste keer dat je hoorde dat er iemand was doodgevroren rond deze tijd van het jaar.

Na nog een kwartier goed doorgestapt te hebben, stonden we voor de voordeur van een huis. Het was zo’n kleine villa. Kleiner dan waar wij eerst in gewoond hadden, maar toch nog groot genoeg. De rolluiken waren naar beneden gedaan en nergens kon je nog iets van licht zien, wat al mijn hoop liet verdwijnen. Hier zouden ze waarschijnlijk al allemaal slapen.
Toch duwde mijn moeder op te bel en wachtte ze geduldig af tot iemand de deur ook zou komen opendoen. Zij had hier precies wel een goed oog in.
In de gang boven, waar we door het raampje naast de deur zicht op hadden, ging er een lichtje aan wat erop wees dat er iemand wakker was. Niet veel later ging het licht vlak achter de deur ook aan en na wat gerommel met de sleutel werd de deur opengedaan. Een vrouw van ongeveer dezelfde leeftijd als mijn moeder deed de deur open en glimlachte wanneer ze mijn moeder zag. ‘Catherine?’
‘Dit is mijn dochter Juliet, en we zoeken iets om voor vannacht te overnachten.’ De vrouw keek ons even niet-begrijpend aan. ‘Ik ben weggegaan bij Mark.’ Verklaarde mijn moeder even later dan ook.
De ogen van de vrouw werden groot en ze deed onmiddellijk de deur wat verder open zodat we binnen konden.


Sorry, dit deeltje suckt echt. Ik hoop wel dat jullie het verhaal nog steeds goed vinden. Als jullie ergens vragen over hebben, vraag het maar gerust, ik zal op alles proberen te antwoorden maar bij sommige dingen kan het wel zijn dat ik niet antwoord omdat het in het verhaal nog uitgelegd moet worden.
En O my God! Jullie zouden me hier eens moeten zien zitten, jullie maken bio plots stukken leuker ^^ Misschien schrijf ik vanavond nog wel een stukje. Jullie maken me echt zo gelukkig! <3

Reacties (7)

  • Tinaaax257

    Eyes heeft gelijk, Love it

    9 jaar geleden
  • Salute

    Super!
    Snel verder <33

    9 jaar geleden
  • MacGyver

    Juliet heeft eindelijk haar moeder terug maar toch vind ik wel dat haar moeder Mark een bitchklap had moeten verkopen, wie denkt hij wel niet dat hij is?!

    9 jaar geleden
  • Saphorithe

    @Wolsey; inderdaad, er moet zo'n reset knop komen die dan een bug heeft en dat je dan ontieeeegelijk veel kudo's kan geven. =D

    9 jaar geleden
  • SquirrelLove

    super stukje alweeer(: (:

    sterkte met Bio leren:P

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen