Jake Fraun

"Het is niet dat we niet willen dat Harry een vriendin krijgt", begon Liam, naar woorden zoekend. "Daar lijkt het anders wel op", bracht ik zachtjes in en ik zag Liam gekweld naar me kijken. "Ik weet het, we weten het allemaal, maar het is niet goed Jake. Wat hij met die meisjes doet is niet goed!" Liam verhief zonder het zelf te beseffen zijn stem en ik schrok een beetje door zijn uitbarsting. "Het spijt me, ik wil je niet bang maken", mompelde hij toen. "Wat doet hij dan met die meisjes?" vroeg ik en ik voelde mij plots een klein kind. De blik op Liam zijn gezicht maakte hem oud, veel ouder dan hij werkelijk was. "Hij gebruikt ze", zei hij kil. Hij was boos, maar bovenal was hij teleurgesteld in Harry. Ik slikte. "Hij spreekt met ze af, maakt ze het hof, gebruikt ze en dan laat hij ze vallen. Opnieuw en opnieuw. Waarom denk je dat hij het imago heeft van flirter?" vroeg Liam scherp. Ik had met hem te doen. Hij wilde niets liever dan het beste voor Harry, maar hij was verdrietig dat Harry het zo verknalde. Ik sloeg mijn armen om hem heen en troostte hem zachtjes. En terwijl ik Liam in mijn armen wiegde, waren mijn hersenen druk bezig met een plan te beramen. Ik zou hen helpen. Maar eerst moest ik eens met Harry gaan praten. Ik probeerde om geen vooroordeel te hebben, zodat ik zijn verhaal neutraal kon beluisteren. "Ik moet even iets doen, maar ik kom zo weer terug. Wil jij mijn spullen klaar zetten?" vroeg ik Liam terwijl ik al naar de deur liep. Liam knikte verbaasd. "Geen probleem, zie ik je beneden?" "Ja, tot straks lieverd." "Ik hou van je." "Ik hou ook van jou." Toen liep ik de gang op, naar Harry's kamer. Zijn deur was gesloten dus ik klopte aan. Er kwam geen reactie en ik vroeg me af of hij er wel was. "Harry, ik ben het, Jake. Mag ik binnenkomen?" Ik wachtte, maar kreeg geen antwoord. Ik wilde me net omdraaien om Harry te gaan zoeken toen ik iets achter de deur hoorde. Ik legde mijn oor tegen de deur en luisterde met ingehouden adem. Ja hoor, er was daar wel degelijk iemand. Ik duwde de klink voorzichtig naar beneden en gaf een duwtje tegen de deur. Ik schrok toen ik Harry in een hoekje zag zitten. Zijn ogen waren rood en lichtjes gezwollen, zijn neus zag vuurrood en zijn wangen waren nat van de tranen. Ik liep naar hem toe en liet me naast hem op de grond zakken. Ik sloeg mijn armen om hem heen en liet hem mijn shirt nat huilen. Zo zaten we een tijdje, zijn hoofd op mijn schouder, zijn hand hield mijn shirt angstvallig vast. Mijn armen lagen om zijn schouders die zachtjes schokten. "Harry," vroeg ik toen hij wat gekalmeerd was, "waarom huil je?" Harry rechtte zijn rug en keek me met zijn betraande ogen aan. "Ze haten me. Ze zeggen het niet, maar ze haten me. Ik kan het zien in hun ogen", snotterde hij en ik kreeg medelijden met hem. "Ze haten je niet", zei ik kalm en ik probeerde vat op hem te krijgen. "Ze haten je gedrag, maar ze haten jou niet." "Denk je dat?" vroeg hij en zijn stem klonk hoopvol. "Dat weet ik zeker", antwoordde ik en er verscheen een voorzichtig lachje op Harry's gezicht. "Harry, was er nog een andere reden voor je om dat te denken?" vroeg ik en ik hoopte dat hij begreep waar ik op doelde. Blijkbaar wel want hij grinnikte, maar het was een vreugdeloos, koud geluid. "Ze hebben je verteld waar mijn imago als flirter vandaan komt, is het niet?" vroeg hij bitter. Hoewel hij snoof en zich stoer probeerde voor te doen, zag ik de pijn en het verdriet dat hier achter schuilde. "Ja, dat hebben ze. Maar ik wil graag jou kant van het verhaal horen", antwoordde ik. "Er valt niet veel te vertellen. Ik gebruik meisjes. Ik maak hen het hof, gebruik ze en laat ze daarna vallen", antwoordde Harry kil en het viel me op dat hij exact dezelfde woorden als Liam gebruikte, wat me verontrustte. Dit was niet wat hij zelf dacht. Ik wilde me niet voorstellen hoe vaak Harry het al van de andere jongens had moeten horen dat hij het al vanbuiten kende. "En nu de waarheid", zei ik kalm en Harry verstijfde. "Wat...wa-wat bedoel je?" vroeg hij hakkelend. "Harry, ik wil weten wat er écht gebeurd. Dat je met een meisje afspreekt, zover ben ik al. Maar wat er voor de rest gebeurt, weet ik niet. Ik wil weten waarom de jongens denken dat je hen gebruikt", legde ik rustig uit. "Omdat ik ze gebruik", herhaalde Harry, maar dit keer klonk zijn stem minder koud eerder verdrietig. "Waarom Harry?" vroeg ik en ik probeerde om mijn stem neutraal te houden. "Ik...hmph...ik...Jake...ik weet het niet." Zijn woorden klonken smekend, alsof ze een antwoord smeekten. "Hou je van het meisje?" vroeg ik, in een poging hem te helpen. "Nee...ja...misschien...ik vind ze meestal wel mooi, maar ik geloof niet dat ik meteen verliefd op hen", antwoordde hij eerlijk. Ik zag hoe hij zijn wenkbrauwen fronste in een poging wijzer te worden uit zijn gevoelens. Hij wilde me een eerlijk antwoord geven, ik kon het gewoon zien aan zijn gezicht. "Ik wil hen niet gebruiken Jake. Het is niet mijn bedoeling. Ik weet dat het daar wel op neer komt, maar ik heb nooit de intentie gehad om een meisje te kwetsen", fluisterde hij plots en ik had echt met hem te doen. "We komen er wel uit", antwoordde ik en Harry zuchtte. Ik schonk hem een vragende blik. "Liam heeft ook ooit moeite gedaan om er wijzer uit te worden, maar ik had zijn pogingen om mij te helpen toen zo hard afgewezen dat hij het ook is beginnen geloven. Maar ik wil niemand kwetsen", gaf hij toen toe. Dat verklaarde meteen ook Liams droevige uitdrukking toen ik hem daarstraks achterliet. "Waarom laat je ze dan zogezegd vallen?" vroeg ik door. Harry haalde zijn schouders op. "Ik weet het niet. Het is een soort instinct, een gevoel waar ik aan toe geef." Daar dacht ik over na en ik besefte plots dat ik dit gedrag herkende. Heath. Hij had ook om de week een nieuw vriendinnetje. De meesten zeiden dat hij hen gebruikte, maar in wezen was hij gewoon opzoek naar aandacht. Al de roddels waren waar, behalve eentje. Ja, hij had de meisjes verleid. Ja, hij was met hen naar bed geweest. Ja, hij maakte het nooit echt uit. Maar nee, hij deed niet het niet omdat hij erop kickte op anderen te kwetsen. Heath was, ondanks zijn uitstraling, heel onzeker doordat zijn ouders er bijna nooit waren. Ze hadden het altijd te druk met werken of iets anders, waardoor Heath vaak alleen thuis zat of nog erger: met een nanny. De meeste van zijn nannies waren zo vreselijk, ze vertelden hem wat hij moest doen, gaven hem een potje yoghurt en gingen dan afstandelijk tv kijken. Heath voelde zich alleen en ongeliefd. Hij groeide op met de gedachte dat niemand hem mocht. Daardoor zocht hij aandacht, maar op de verkeerde manier. Hopeloos op zoek naar liefde datete hij elk meisje dat nog maar naar hem glimlachte. En zo kreeg hij de naam van playboy. Ik had geprobeerd het uit te leggen aan Heath en ik geloof ook dat hij het snapte, maar hij had er niet veel aan gedaan. Alleen hielden zijn relaties langer stand, enkele maanden. Ik had het van me afgezet en me er bij neergelegd. Hij koos tenslotte om het op deze manier te doen en de opmerkingen van anderen konden hem niet veel schelen. Ik had er geen probleem van gemaakt en onze vriendschap was geweldig. Maar Harry leed hier duidelijk onder en ik wilde hem helpen. "Harry, ik denk dat ik weet waarom je dit doet", zei ik zachtjes, niet goed wetend hoe ik het hem moest uitleggen. "Waarom dan?" vroeg hij dan met een hoopvolle blik. "Ik wil je eerst wat vragen", mompelde ik nadenkend en Harry knikte. "Waren je ouders veel thuis vroeger?" Harry keek me even verward aan, dit had hij duidelijk niet verwacht. Maar in plaats van moeilijk te doen beantwoordde hij mijn vraag. "Dat hing er van af. Ze hadden het ontzettend druk. Mijn vader zag ik nauwelijks. Maar als Gemma iets te doen had waren ze er wel altijd", fluisterde hij en ik moest mezelf tegen houden om mijn mond te laten openvallen. Dit was nog erger, Harry's ouders gaven hem écht het gevoel alsof hij niet belangrijk was. "Harry, je weet toch dat wij van je houden hé?" vroeg ik en ik zei expres 'wij' en niet 'de jongens'. Ik zag hoe Harry het moeilijk kreeg en slikte voor hij knikte. Plots viel me nog iets te binnen. In de filmpjes die ik van de jongens had gezien op youtube zei Harry maar zelden 'I love you' tegen de anderen. Tegen zijn fans, dat wel, maar bij de jongens lag het blijkbaar moeilijker. Lieve help, deze jongen had nooit geleerd met liefde om te gaan. Ik sloeg in een impuls mijn armen om hem heen en trok hem dicht tegen me aan. "Harry, natuurlijk houden wij van je!" zei ik duidelijk en ik hoorde Harry weer snikken. "Hoe kon je daar nu aan twijfelen? Wacht, hoelang twijfel je daar al aan?" Mijn stem klonk benauwd, wie weet hoelang hij al dacht ze niet van hem hielden. Harry haalde beschaamd zijn schouders op waarna hij op zijn lip beet. Toen ik niets zei en hem een beetje tijd gaf, gaf hij antwoord. "Vanaf het moment dat we bij elkaar waren gezet", gaf hij toe en mijn mond zakte open van verbazing. "Hemeltje lief!" riep ik verontwaardigd. Hier moest ik nu iets aan doen.

sorry jongens, school begint morgen en ik moet gaan slapen! Ik hou van jullie en jullie reacties! Morgen wel weer een (kleiner) deeltje hoor, promiss(H)Reacties plz?(A)

Reacties (12)

  • Zachaa

    *slaat zichzelf*
    FANTASTISCH HOOFDSTUK <3333333

    9 jaar geleden
  • Tuena

    Dit verhaal is echt geweldig. Ik heb net alles gelezen en wow!

    Dan gaat Harry nu een meisje ontmoeten en daar word hij verliefd op en Charlie is gewoon heel schattig!

    snel verder x

    9 jaar geleden
  • KIER_

    Nieuweabbo :3 Je schrijft zo goed hè. Verderr. <3

    9 jaar geleden
  • kryptonarry

    SuperJake gaat Harry beter maken!
    Geweldig(K)

    9 jaar geleden
  • Humane

    Awe harry!

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen