Foto bij 008 Charlie McFly

Me was like (L) toen ik de reacties las <3
Echt zoo dankje dankje dankje dankje (en dan in het kwadratische kwadraat. Ik weet niet eens of dat wel kan maar je snapt het wel XD)

Vage vent, die Harry. Maar misschien is dat juist wel wat hem zo cuuwl maakt. Dat en dat ik geen idee heb wie hij is. OmH (staat voor Oh My Horan XD (slecht ja ik weet het haha)) ik faal echt.....
Ik sluit mijn laptop af en ga naar beneden. Mijn broer en zijn beste vrienden zitten op de bank iets ongelofelijk saais te kijken. Ik besluit om wat van hun chips te jatten en op de andere bank te gaan zitten kijken naar het vage programma of film dan blijkbaar.
WTFFF whaaaaaaaaa mijn been trilt. ohnee, ik heb een sms -.-
Voor De Hoek over 15 minuten? Xx Anna
Ik had niet veel anders verwacht. Iedere vrijdagavond ging ik naar De Hoek om wat te drinken en daarna zagen we wel weer. Meestal gingen we naar een of ander concert of kijken wie er zo moedig was geweest om met zijn garagebandje op het openluchtpodium in het park was gaan staan.
Sure, tot zo!
'MAAAMMM, ik ben weg!' riep ik terwijl ik naar mijn kamer sjeesde om wat spullen bij elkaar te rapen.
'Oké veel plezier schat. Niet te laat thuis en als de meiden willen kunnen ze komen, dat weet je!' 'Jaa, dag mam.' Mijn moeder is de beste. Zelf ging ze al uit op haar 12 (beetje vroeg als je het mij vraagt XD) en echt een lieverdje was ze niet. Dus is ze ook nooit zo moeilijk tegenover ons.
Niet veel later kwamen mijn vriendinnen al in zicht. Jess en Sophie waren druk in gesprek en Anna kwam samen met Elle aanlopen met een voorraad voedsel in haar handen.
'Waar zijn Kim en Daniek?' vroeg ik terwijl ik mijn fiets naast die van de rest dumpte. 'Laat, zoals gewoonlijk,' zei Elle met een scheve lach. Ik keek even naar de voedselvoorraad van Anna en keek haar toen aan 'Honger??' 'Altijd,' zei ze met een grote glimlach. 'En je weet dat ze hier ook nog gewoon eten hebben?' 'Jah, maar mijn geld begint op te raken.' 'Zoek een baan. Dat heb ik ook gedaan,' zei ik met een scheve blik. Ik wilde eigenlijk nog wat zeggen maar toen.....
'Awwhh pas op!!! Mijn remmen doen het nog steeds niet!!!' hoorde we van ver weg komen. 'Ahh daar moet je ze hebben,' lachte Sophie. Nog geen seconde later werden we bijna overreden door een van onze vriendinnen.
'En we zijn compleet. Laten we naar binnen gaan voordat er nog meer maniakken op fietsen zonder remmen rondrijden,' lachte Elle.

Later die avond liepen we met z'n 7en door het park heen. Het park waar alles voor ons ooit begonnen was. Voor de meeste van ons dan. En het park waar het begin van het einde was voor Jess.
We liepen naar het openluchtpodium en luisterde naar de band die er speelde. Dit zijn echt gewoon van die random acties van mensen, en meestal waren die zo geweldig en was het hier heel erg gezellig. Veel jongeren kwamen altijd kijken. Het is pas net maart, maar niemand had het echt koud.
'That's what makes you beautiful,' hoorde we de zanger van de band zingen.
'Whoooooeee One Direction!!' riep een vrolijke Jess terwijl ze naar het podium snelde. Ik ga haar achterna. Ze begon al steeds vrolijker te worden. Dat mag ook wel na 8 maanden, maar dan nog.
De anderen bleven achter staan. One Direction is nou niet bepaald hun favoriete band en ze worden gek van ons (wat wij heel erg grappig vinden. ik bedoel dat is het toch ook. Als je alleen maar wist hoe cuuwl duiven zijn en dat schildpadden Archimedes heten, dan wist je hoe grappig dit is.)

Al snel zijn de meiden het natuurlijk zat. Logisch, want ik vond het ook niets om hier alleen maar te kijken, maar hun moesten ook nog eens muziek aanhoren die ze niet zo leuk vonden. Ik ken ze wel, stiekem vinden ze het wel grappig maar eigenlijk doen ze dit uit principe.
We liepen daarom dan ook maar door naar een soort mini concerthalletje. Daar werden veel concerten gegeven en kleine lokale band traden er vaak op. De sfeer daar was altijd geweldig, maar eigenlijk was het mega moeilijk (zeg maar onmogelijk) om nog binnen te komen als de kaarten eenmaal op waren en de deuren gesloten.
Maar connecties hebben is toch niet zo heel slecht, ofwel soms.
'Oké wie belt?' vroeg ik, maar Anna liep al weg met de telefoon in haar handen. Nog geen minuut later werden we binnen gelaten via de achteringang. Niet veel bijzonders eigenlijk.
De muren waren vol gehangen met affiches en posters van bands die hier hadden gespeeld. Eentje herkende ik uit duizenden. "Knoxville Live!" en dan nog wat gezeur over kaarten en openingstijden.
Wat mis ik die tijd.......

Reacties (2)

  • enjoylife

    Gotta love it C:

    7 jaar geleden
  • Judithjjeee

    Wieeeeeh i love love loveee your storyyy(hoera)

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen