Foto bij XIX. The return of the princess (part 2)

Waarschijnlijk kenden jullie dit filmpje al, maar ik zeg het nog maar een keer: het is echt inspirerend en de moeite waard om te kijken.
http://www.youtube.com/watch?v=Y4MnpzG5Sqc

Ik hield weer even stil, maar niemand zei wat. Toch zag ik de paniek en de verbazing in de ogen van de dorpelingen. Dezelfde die ik de afgelopen tijd had gevoeld.
"Voor ik het wist, was ik opgesloten in een kamer. Gelukkig kon ik ontsnappen, maar in de troonzaal zag ik iets. Voelde ik iets. Pas later wist ik het: de wolven die Dÿane verraadden. Misschien was het zelfs Narran die ik daar zag. De verhalen zijn waar, de wolven zijn echt. Ze zijn veranderd in duistere wezens, vol haat. Haat voor ons, omdat wij Dÿane's volk zijn. Zij zijn de wapens van de mensen."
De paniek die ik eerst in hun ogen zag, was vervagen door angst. Doodsangst. Het speet me nu zo om dit aan de Elfen hier te moeten vertellen. Ik was stil. Zij waren stil.
"Ze komen."
Ik fluisterde het bijna, maar iedereen kon me horen.
"Hun leger is bijna klaar. Ik weet dat Menro boeren en stedelingen verzameld als leger. Gewone mensen, opgestookt door leugens en verhalen over ons."
Heel even was ik stil, maar ik ging al snel weer door. Nu kwam het belangrijkste.
"Ik wil dat jullie dit nieuws verspreiden. Wij zullen zo snel mogelijk reizen, maar nieuws gaat sneller dan eenhoornhoeven. Verspreid het nieuws, het maakt niet uit hoe. We zullen ons klaar moeten maken voor een strijd, misschien zelfs voor een oorlog."
Er was geen twijfel mogelijk of iedereen het woord oorlog had gehoord. dat hadden ze.
Een man riep door de stilte.
"Ik zal een eenhoorn halen en naar het volgende dorp rijden. Ik zal ze het nieuws vertellen. Prinses."
Ik knikte zwijgend en de man rende naar de stallen. Meer Elfen liepen weg, met de intentie hetzelfde te doen.
Even sloot ik mijn ogen. Ze voelden vochtig, maar ik huilde niet. Ik hield me sterk, voor mijn volk.
"Kom prinses. U heeft onderdak nodig." klonk een vriendelijke vrouwenstem. Ik glimlachte naar de vrouw.
"Dat zou fijn zijn."
"Komen jullie maar mee."
Terwijl Merryn en ik door het dorp reden, was het stil. Het dorp was eerst zo levendig geworden, maar het nieuws had alle vrolijkheid laten verdwijnen.
Ik vreesde voor mijn land. Ik vreesde voor wat er misschien zou gebeuren met Terre. Ik wilde deze angstige, verdrietige stilte niet voor mijn land. Ik wilde lachen horen, en een vrolijke drukte zien. Maar ik was bang dat ik die versie van Terre een tijdje niet meer zou zien. Misschien zelfs nooit meer.

Reacties (3)

  • Mugiwara

    Pfoe het lijkt me echt zwaar om prinses te zijn en je groot te moeten houden als er een oorlog staat aan te komen... Mooi geschreven dit stukje. (:

    9 jaar geleden
  • Lente2

    Wow!

    9 jaar geleden
  • Allysae

    omg
    snel verder

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen