Foto bij 3. Jill

Whooo! 30 abo's. Eens kijken of we over de 80 kunnen gaan dit keer. Wat denken jullie ervan tot nu toe? Jill bij de politie who saw that one coming?

‘Neem op. Neem op.’
Waarom besloot iedereen zijn telefoon niet op te nemen als ik ze nodig had? De wind trok aan mijn haar en kleding en de kiestoon van mijn telefoon was nauwelijks hoorbaar. Perrie was bezig met foto’s terwijl Olly praatte met een paar joggers. Waarschijnlijk degene die haar hadden gevonden al kon ik er niet bij dat mensen om deze tijd gingen hardlopen. Liam nam niet op. Louis en Mary hadden hun telefoon uitstaan. Ik probeerde nu Harry maar volgens mij lag zijn telefoon weer eens aan de andere kant van het huis en hoorde hij hem niet. Ik wilde al bijna ophangen toen een slaperige opnam.
‘Wa? wieisdis?’
‘Morning sleepyhead.’ Zei ik vrolijker dan ik me voelde. ‘Waar hangt Louis uit?’
‘Je belt me wakker om te vragen waar Louis is?’ vroeg hij ongelovig.
‘Ja, ik bel Zayn ook altijd als Mary haar telefoon niet opneemt.’
Dat was het handige aan het feit dat iedereen bij elkaar in de buurt woonde als je iemand moest hebben belde je gewoon de andere tot je ze te pakken had.
‘Jill, wat is er aan de hand?’ vroeg Harry.
Nu pas leek hij te merken dat er iets aan de hand was. Waarschijnlijk omdat ik nooit iemand voor twaalf uur belde en meestal ik degene was die wakker gebeld werd. Ik aarzelde, misschien was het gewoon toeval? Maar ik vertrouwde de laatste paar jaren al niet meer op toeval. Met dank aan mijn vader.
‘Wat hebben Zayn en Louis met Yale gedaan?’ vroeg ik.
Het was even stil. Misschien was hij weer in slaap gevallen en moest ik een keer in mijn telefoon gillen. Alhoewel. Ik kon moeilijk staan gillen op een plaats delict.
‘Waarom wil je dat weten?’
‘We hebben haar lichaam in het park vlakbij mijn oude appartement gevonden.’ Zei ik mijn stem daalde iets.
Bonk!
‘Harry!?’
Een hoop kabaal, gevloek en nog wat kleurrijke geluiden die ’s ochtends echt niet goed konden zijn kwamen door mijn telefoon gedenderd. Of Harry was in een gevecht met zijn deken geraakt of hij was uit bed gedonderd. Waarschijnlijk beide en aan de geluiden te horen kreeg zijn deken hulp van zijn kussen en waren ze samen hard bezig Harry een kopje kleiner te maken. Misschien moest ik Zayn bellen dat hij Harry moest gaan redden.
‘Jill?’
‘Leef je nog? Of bel je om afscheid te nemen voordat je kussen en deken je vermoorden?’
‘Ik leef nog, soort van mijn deken en kussen doen hard hun best om me mee te sleuren naar hun donkere hol.’
‘Dan zorg dat je Louis te pakken krijgt of Zayn is ook goed. Ik wil ze hier hebben voor ondervraging.’
‘Whooo, mevrouw de rechercheur.’
‘Styles, kappen of ik kom je kussen en deken een handje helpen jou naar hun hol te slepen.’ Olly kwam mijn kant op en wierp me een vreemde blik toe. Whoops, waarschijnlijk had hij mijn kussen en deken dreigement gehoord. Ja, ik kon heel dreigende bedreigingen uiten, kussens, dekens, puppy’s, baby’s. Allemaal zeer gevaarlijk.
‘Ik stuur Louis jou kant wel op.’ Zei Harry die een gaap moest onderdrukken.
‘Dank je we zijn hier nog een uurtje denk ik.’
‘Heb je Olly bij je?’ vroeg Harry die probeerde met mij te bellen en zichzelf aan te kleden was niet echt een succes.
‘Ja, Olly staat achter me en hij kijkt een beetje eng.’
Olly keek niet echt eng maar hij stond meer gekken bekken naar me te trekken waardoor ik moeite moest doen niet te gaan lachen. Je kon moeilijk in lachen uitbarsten op een plaats delict wat moesten de mensen achter de linten wel niet denken. Maar ja, ik stond in een open hangend trenchcoat met een veel te grote blouse en mijn haren in een slordige hoop. Ja, ik was het toonbeeld van professionaliteit.
‘Louis komt deze kant op?’ vroeg Olly toen ik er zeker van was dat Harry het gevecht met zijn dekbed zou overleven.
‘Ja. Ik hij komt even iets langsbrengen.’
Soms vergat ik dat Olly niets van mijn verleden af wist en ik moest vooral in deze situatie oppassen met wat ik wel en niet vertelde. Mijn telefoon verdween in mijn jaszak en ik volgde Olly terug naar Perrie en Craig. Perrie liet de camera zo vaak flitsen dat je het gevoel kreeg dat je op een rode loper stond.
‘Hoe is ze omgebracht?’ vroeg ik voorzichtig terwijl ik langs het lichaam van Yale neerknielde.
Dit voelde zo raar. Onwerkelijk. Ik mocht het lichaam niet aanraken. Helaas was zowel Olly als ik onze spullen vergeten en moesten we nu wachten tot de rest hier was. Ik moest Louis vragen of hij mijn koffertje mee wilde nemen.
‘Ze is meerdere malen gestoken voordat haar keel werd door gesneden.’ Zei Perrie die haar camera liet zakken. Haar gezicht was bleker dan gewoonlijk.
Mijn hersenen begonnen te protesteren. Ik moest dit niet doen. Yale had mij geprobeerd te vermoorden en nu behandelde ik haar zaak. Mijn maag begon het eens te worden met mijn hersenen en ze werkte samen om me daar weg te krijgen.
‘Jill!?’ Perrie’s stem verdween naar de achtergrond terwijl ik wegliep van het lichaam.
Ik kon dit niet doen. Ja, ze had me bijna vermoord maar ze was ook jarenlang een van mijn beste vrienden geweest. Ik had Sylvia neer geschoten maar dat was gedeeltelijk uit zelfverdediging. Ik dook onder het lint door en liep terug naar de auto. Herinneringen van twee jaar terug kwamen in een klap terug en lieten mijn knieën knikken en mijn tanden klapperen. Nee, nee, ik was hier over heen gestapt. Ik was hier klaar mee. Maar mijn lichaam was het daar duidelijk niet mee eens.
Een hand sloot zich om mijn schouder en draaide me om. Mijn ogen waren waterig maar zagen nog prima. Ik voelde blikken van Olly en Perrie op me maar ze waren te ver weg om te kunnen horen wat ik zei. Dat was ook de rede waarom mijn stem een gevaarlijke toon aannam.
‘Wat doe jij nou weer hier?’

Reacties (2)

  • EffectiveHaz

    Aaargh je maakt het altijd zo spannend!

    8 jaar geleden
  • vampgirly

    Who's there? >Who's there?:O
    Verder(flower)(H)

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen