Foto bij 01. || Jane Anderson

dit is de hoofdpersone, Jane Anderson.

De taxi, die me van het Londense vliegveld naar mijn nieuwe huis heeft gebracht, stopt even om te tanken. Als ik in een auto zit, kan ik niet goed nadenken. Ik gebruik de korte rustpauze om even na te denken.
Het weeshuis dat ik net had verlaten stond in Liverpool. De vlucht had ik niet meegekregen. Ik wist alleen nog dat iemand naast me irritant hard snurkte. Het was nu half zeven 's ochtends. ik wist zeker dat als we aankwamen, Dat de jongens nog niet wakker waren. Ik had geen informatie over ze gekregen. Ze dachten dat ik het niet kon handelen. Alles wat ze tegen mij hadden gezegd was dat ze maar ietsje ouder waren dan ik en ze hadden me uitgelegd waar alles was in het huis voor het geval dat ik zou verdwalen. Die jongens hadden wel informatie over mij gekregen. Niet dat er veel over mij te vertellen was. Maar ze vonden het waarschijnlijk wel oké, anders zouden ze me niet in huis nemen.
De taxichauffeur komt uit het huisje gelopen en stapt weer in. 'we zijn er bijna, dame. nog maar een paar minuten.' hij kijkt via het achteruitkijkspiegeltje naar mij. 'niet in slaap vallen. Ik heb alweer een andere klant na jou.' ik knik stilletjes dat ik het begrijp en neem een grote slok uit de thermoskan koffie die ik heb meegenomen van het vliegveld. Zodra de auto gaat rijden, wordt mijn hoofd leeg. Een fijne bijkomstighied van de martelingen die ik mezelf heb toegebracht in de eerste weken in het weeshuis. Ik kan niet nadenken als het druk is.
Mijn vinger glijd over de littekens op mijn pols en in mijn nek. Ik ben uit die fase. Maar de angst achtervolgt me nog steeds. Nee, hij laat me niet los. Waarschijnlijk nooit meer. Zelfs die jongens, waar ik nu even totaal geen zin in heb, kunnen daar niet tegenop.

Als we aankomen, stuurt de chauffeur me de taxi uit en rijd weg. En daar sta ik dan met mijn koffertje voor een groot wit huis, helemaal alleen in de wereld. Even sta ik versteld van het huis zelf, wat prachtig is, maar daarna overspoelt een golf van verdriet me. Dit huis lijkt precies op het oude huis van mijn moeder, waar mijn vader, zusje en ik uit zijn verhuisd na haar dood. Het prachtige huis was toevalligerwijs een paar dagen nadat wij weg waren afgefikt. Licht depressief loop ik naar de duer toe. Ik pak het sleuteltje dat in mijn koffer zit en duw het in het slot. Het past en ik open de grote eikenhouten voordeur. Ik loop meteen naar boven. Ik kijk niet eens om me heen. Ik weet dat dit huis drie verdiepingen heeft, en dat de tweede de slaapverdieping is. Dus zodra ik op die verdieping ben, kijk ik pas om me heen. Op vier van de zeven deuren staan namen. Daar moet ik niet zijn. Ik trek een van de andere deuren open om te kijken of het de mijne is. Meteen zie ik dat ik verkeerd ben. Het is donker in de kamer door de dichtgetrokken gordijnen en op een groot bed ligt iets. Waarschijnlijk een van de jongens die slaapt, want het gaat lichtjes op en neer. Snel trek ik de deur weer dicht en trek een andere open. Godzijdank. Een niet versierde maar wel ingerichte kamer met de gordijnen open. Ik loop naar het bed. Op het kussen ligt een paier. Op het papier staat groot geschreven "Jane". Ja, hier moet ik zijn. Ik laat me op het bed vallen. Ik weet dat ik nu toch wel in slaap val, daar ben ik moe genoeg voor. Ik heb zo vaak nachtmerries, dat ik eraan gewend ben en erdoor heen slaap. De nachtmerries zijn steeds hetzelfde. Mijn hart wordt uit mijn borst gerukt door een figuur in een zwarte mantel. hij snijd er tien klijne stukjes uit. Elke keer dat hij er een stukje uitsnijd, hoor ik een gil van iemand van wie ik houd. Als hij alle tien de stukjes uit mijn hart heeft gesneden, stopt hij het kloppend en wel terug in mijn borst en slaat de kap van de mantel weg. Het is vreselijk, angstaanjagend, horror. Het is het gezicht van Jake, die zijn eigen stukj hart opeet. Zijn gezicht is ingevallen en verdord. Als ik mezelf niet wakker schreeuw, wordt op het moment dat hij slikt allens zwart.
Binnen 5 minuten ben ik weg.

Reacties (1)

  • Superqueen

    wauwwwie!
    zo supergoed!!!!!!(Y)(Y)

    en dat laatste is zoooooo scary!:(

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen