Heei mensen,
ik heb gewoon te veel inspi, dus hier komt nog een stukje:)

Ik schiet nog gillend wakker. Kut. Ik ben niet doot mijn nachtmerrie heengeslapen. En ik had nog wel zo weinig geslapen. Zuchtend ga ik weer liggen. Ik was blijkbaar omhoog geschoten.
Ja, en natuurlijk juist nu kan ik niet meer in slaap vallen. Ik kijk op de wekker naast mijn bed en zie dat het al half één is. Ik vloek binnensmonds. Snel spring ik uit bed en trek mijn kleren die ik gisteren nog aan had gehad toen ik in slaap viel uit en trek een ochtendjas aan. Ik heb totaal geen zin om mijn huisgenoten te ontmoeten. Bloedchagrijnig loop ik de gang op. Het valt me op dat het wel erg rommelig is op deze verdieping. Dat had ik gisteren niet gezien.
Opeens schiet naast me een deur open. Het is de deur die ik gisteren had opengetrokken voordat ik mijn eigen kamer had gevonden. In de deuropening staat een slaperige jongen in alleen een boxer me verward aan te kijken. Hij is klein, bijna net zo klein als ik, en heeft blond haar.
'Hey, ben jij niet dat meisje dat bij ons zou intrekken?' vraagt hij voorzichtig, met een iers accent. Ik weet wat voor indruk ze van me moeten hebben. Aggresief, onbetrouwbaar. 'je maakte me wakker met je gegil. Gaat het?'
'Ja hoor, het gaat wel. Gewoon nachtmerries,' zeg ik net zo voorzichtig. Ik vertrouwde hem niet, waarom zou ik ook?
'Ik ben Niall,' zegt de jongen. 'Niall Horan.'
'Jane,' is mijn korte antwoord. Ik hou niet van had==nden schudden, en gelukkig ringt hij ook niet aan.
'Ja, dat weet ik. Wanneer ben je aangekomen?' Hij had dus niet gemerkt dat ik hem vanochtend al had gezien. 'Ik denk zo rond zeven uur.'
'Vanochtend?'hij kijkt me even bedenkelijk aan. 'hoe laat is het dan?'
'Het is half één 's middags.' 'Dus daarom heb ik zo'n honger!' zijn maag knort ter bevestiging.
samen lopen we naar beneden. 'heb je Liam al gezien?' vraagt Niall me. 'wie is Liam? ik heb niemand gezien.' 'Liam woont hier ook. Hij is altijd wakker rond zeven uur. Ik denk dat je hem net gemist hebt. Hij- ETEN!!!' Als we beneden zijn sprint hij meteen op de koelkast af.
'Niall, doe rustig! Laat wat wortels voor mij over, vreetzak!' een jongen met bruin haar dat opzij is gekamt komt de kamer binnen. Ook al alleen in boxer. Hier zal ik even aan moeten wennen. 'tegen wie praatte je?'
'Wa wiewie weise,' zegt hij met zijn mond vol. Als hij ziet dat de jongen het niet doorkrijgt, wijst hij naar mij.
'Oh! Hey Anderson, welkom in ons nederige stulpje!' roept de jongen enthousiast en sprint op me af. Zodra ik doorheeft dat hij me wil gaan knuffelen deins ik achteruit. Beteutert staat de jongen stil. 'Oh ja, da's waar. Je houd niet van lichamelijk contact.'
wisten ze dat ook al van me? 'no, eigenlijk heb ik een hekel aan elk soort contact.' Ik pers er een nep glimlachje uit. 'en jij bent?'
'Louis. en jij bent Jane. Nogmaals welkom,' zegt de jongen vrolijk en draait zich om naar Niall.
Jeetje, dat hij daar niet chagrijnig van wordt. De meeste mensen worden al chagrijnig als ze me zien staan.
'Niall, vreetzak, ik zij toch, laat wat wortels voor me over! Oh lieve worteltjes, waar zijn jullie dan?' zingt Louis. Niall mompelt iets wat waarschijnlijk is bedoeld als 'sorry, hoor', maar zijn mond zit zo vol met een of ander voedselproduct dat het onhoorbaar is. 'ik wil niet eens weten wat je nu eet,' mompel ik, maar waarscijnlijk hoort hij het toch niet. ik loop richting de tafel die in de andere kamer staat waar Louis uit was gekomen. Aan de tafel zit een klaarwakkere jongen met goudbruin haar. Ik kom naast hem zitten, zonder ook maar iets te zeggen. Louis komt binnenhuppelen met een grote wortel in zijn hand. 'Jane, dit is Liam.' Hij gebaart met de wortel naar de jongen, die op zijn mobiel zit te spelen. Nu kijkt hij op. Een vriendelijke lach vormt zich rond zijn lippen. 'He,nieuw huisgenootje. Ik zag je vanochtend al binnenkomen, maar ik stoorde je maar niet. Hoe vind je het huis tot nu toe?' zei de jongen.
'Het is een mooi huis, wel een beetje rommelig.' Ik was nooit iemand van veel woorden.
'Heb j al mensen ontmoet, bealve deze gek hier?' zei hij, wijzend naar Louis die op en neer stuiterde en bij elk hapje wortel dat hij nam een gilletje slaakte, om een volstrekt onduidelijke reden.
'Ja, Niall.' Terwijl ik dat zei kwam de Ierse jongen binnenwandelen.
'Dan zal ik maar snel de andere jongens wakker maken. Ze verheugen zich erop om je te ontmoeten.' Liam staat op en loopt de kamer uit.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen