Foto bij 04. || Jane Anderson

heey mensjes, hier nog een stukje!:)

Vanavond ben ik niet naar beneden gegaan, hoewel mijn maag knort als een gek. Ik ben een enorme vreetzak, niet dat ik geen hongersnood heb gekend. Ik had gewoon geen zin in vijf übervrolijke jongens. Ze zullen het wel raar gevonden hebben, want op dit moment hoor ik ze beneden druk met elkaar praten. Ze zullen wel denken. Eerst deed ze gezellig mee met truth or dare, en nu komt ze niet eens opdagen bij het avondeten. Ja, maar eerst wou ik dat jullie me aardig vonden, en nu heb ik gewoon geen zinin jullie, denk ik. Ik heb vaak enorme moodswings, maar dat terzijde. Ik hoor iemand naar boven lopen en een zachte klap. Dan loopt die persoon weer naar beneden. Ik sta op van het bed waar ik al een tijdje op lig en trek voorzichtig mijn deur open. Op de grond voor mijn houten deur staat een dienblad met avondeten. Verward pak ik het op. Waarom geven ze me nou gewoon eten? Waarom gaan ze mee in mijn koppigheid? Ik begrijp er niks van. Ik had gedacht dat ze me zouden haten, ergens had ik dat ook wel gehoopt. Ik wil gewoon terug naar het weeshuis. Maar ze lijken het echt niet erg te vinden. Ik ga op het bed zitten met het dienblad op mijn schoot en beginhet eten naar binnen te schrokken. Ik had ook al lunch gemist, niet dat dat zo erg was want ik had twee keer ontbeten en de tweede keer was 's middags, maar toch.
Ik schrik op van een geluid. Ik kijk snel naar de deur. Daar staan vijf jongens. Ik zucht.
'mogen we binnenkomen?' vraagt Liam. Ik gebaar dat het mag en neem me voor geen vooroordelen te vellen. 'wat is er?' vraag ik op een normale toon. Niet te chagrijnig, niet te vriendelijk.
'we wilden gewoon kijken hoe het met je gaat. Ik heb je eten gebracht, omdat ik weet dat ik op dit punt dood zou gaan van de honger,' zegt Niall. 'ja, maar jij bent gewoon een vreetzak,' zegt Louis. 'hee, als hij een vreetzak is, ben ik er ook een, hoor!' zeg ik quasi-beledigd. 'sorry,' zegt Louis lachend. 'maar Niall kan echt geen uur zonder eten.' 'welkom bij de club,' zeg ik. misschien vallen ze toch wel mee. 'maar jij hebt toch op straat geleefd? Dan heb je tch ook niet altijd eten?' zegt Harry.
Boos sta ik op. 'Dat is dan misschien wel zo, maar wat dan nog? Wat weet jij van leven op straat? Het is echt niet iets om grapjes over te maken!'
Harry schrikt duidelijk van mijn heftige reactie. 'sorry, ik wat niet dat het zo diep lag. Het spijt me echt! Ik bedoelde het niet zo!'
Meteen neemt mijn boosheid af. 'nee, het spijt mij. Het is niet jouw fout, jij kent me niet goed genoeg daarvoor. Ik moest niet zo uit mijn slof springen.'
'Nee, ik had moeten bedenken dat dat niet zomaar iets was.' Harry glimlacht verontschuldigend.
'ik hoop echt dat je morgen wel mee-eet. het zou gezellig zijn. maar je hoeft net niet per sé, als je het niet wil,' zegt Zayn.
'Weet je wat, ik kom nu wel mee. Wat doen we vanavond?'
'We kijken Scream 4, maar dat is wel een horrorfilm. Ik weet niet of je daar tegen kan,' zegt Zayn.
'Horror is het enige waar ik tegen kan qua films. Van romantiek moet ik kotsen.' Ik glimlach. Ik glimlach! ik had niet gedacht dat dat ze zou lukken. 'misschien kanik ooit weer tegen liefde.'

Ze zijn zo slim me niet te vragen waarom ik romantiek haat. Het zou ook niet goed voor ze zijn. Als ik het over mijn verleden heb ben ik veel te breekbaar. Misschien begrijpen ze dat. het enige dat ik nu weet, is dat we lekker horror gaan kijken.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen