Foto bij 05. || Niall Horan

heei mensen, ik weet ik schrijf te veel, maar hier is dus nog een stukje!
Abo's, kudos en reacties altijd welkom!
Ja, ik weet, het liedje is uit Huner Games, negeer dat.

Ik loop naar de keuken om popcorn te halen. Ik haat horrorfilms, maar iedereen met wie ik samenwoon vind het echt geweldig, behalve Liam misschien. Ook Jane vind het leuk. Jane. Het is raar om over haar te denken. Jane heeft duidelijk veel geleden. Toen de informatie over haar binnenkwam, waren we allemaal redelijk geschokt. Toch hadden we besloten haar binnen te halen. Ze doet heel afstandelijk en chagrijnig, maar ik heb het gevoel dat achter dat gebroken masker een heel lief meisje zit. We zijn allemaal nu al heel erg gesteld op haar. Hoe dat kan, weet ik niet, gezien haar gedrag. Ik pak een zak popcorn en een lepel en loop naar binnen. De zak popcorn scheur ik meteen open nadat ik mijn kussen weer heb gepakt en graai er hele handen uit. De lepel houd ik voor het kussen dat Liam voor zijn gezicht houd. Liam kan echt wel tegen lepels, hij is er niet bang voor ofzo, maar op dit soort momenten vind ik het altijd leuk om hem ermee te pesten. Jammer genoeg mis ik net zijn reactie, want op een doodeng stukje hou ik net mijn kussen voor mijn gezicht en op dat moment haalt Liam het zijne weg om te kijken of het veilig is. Ik hoor een gil en de lepel schiet uit mijn hand, maar ik durf niet meer te kijken tot de film afgelopen is.

De volgdende paar dagen verandert Jane amper. Ja, ze vertelt meer over zichzelf, maar alleen de oppervlakkige dingetjes, zoals van welke kleur ze houdt. Ze praat sowieso niet veel, maar dat vind ik niet zo erg.
De jongens en ik hebben een paar weken helemaal geen overlast van fans, want ze weten niet waar we wonen, we komen alleen buiten in de tuin, het eten wordt bezorgd en we geven even geen concerts en interviews meer. Dus moet ik mijn gitaarskills een beetje bijwerken. Als ik de deur van de studio opendoe, Zie ik Jane met mijn gitaar op haar schoot op een bankje zitten. De tranen stromen over haar wangen.
'He Jane! Wat's going on? Why are you crying?' ik loop naar haar toe en kom naast haar zitten.
Als ze mijn stem hoort, kijkt ze verschrikt op. Ze veegt snel de tranen weg. 'Er is niks,' mompelt ze. Ze aait ongemerkt over de gitaar.
'Er is wel wat. Ik weet dat je niet zou huilen, behalve als er echt iets is.'
'hoe weet je dat? heeft Mariah je dat verteld, samen met alle andere dingen die ik nog niet eens van mezelf weet?' snauwt ze me toe. Mariah was haar begeleidster.
'nee. ik weet dat omdat ik naar je heb gekeken.' ik streel haar zachtjes over haar rug. 'Vertel. Wat is er aan de hand?'
'deze gitaar... hij lijkt precies op die van mijn moeder...' Ze schuift van me af zodat mijn hand van haar rug afgleid, maar ik schuif met haar mee en leg mijn hand weer terug.
'Kon je moeder spelen?' vraag ik. Waarschijnlijk wil ze er niet over praten, maar ik kan het altijd proberen.
Opeens verandert er iets in haar. Ze leunt nar me toe en begint luid te snikken. ik krul mijn armen om haar heen terwijl zij haar hoofd op mijn schouder legt en haar hete tranen op mijn shirt vallen. Ze begint te vertellen.
'Mijn moeder had altijd plezier in haar leven, iets wat ze had doorgegevenaan mij en mijn kleine zusje.' haar stem breekt als ze haar zusje noemt. 'mama speelde in een vrouwenband als gitarist, en op die manier leerde ze mijn vader kennen. Toen ze ons kreeg, leerde ze ons bijna direct gitaar spelen. Ze had een prachtige gitaar. Zo eentje als deze,' zegt ze, terwijl ze de gitaar weer streelt. 'Op een dag werd ze gebeld. Haar band mocht optreden voor een platenmaatschappij. Ze ging er heen met mijn nicht Anja. Anja was de dochter van de broer van mijn vader, en ze was bij ons komen wonen toen ze haar moeder, bij wie ze daarvoor woonde, zat werd. Haar moeder was alcoholist, en gescheiden. Ik beschouwde Anja als een zus. Toen gingen mama en Anja dus naar dat concert. En toen... en toen...' Jane komt niet uit haar woorden.
'sjjjj...' ik strijk over haar rug. Met betraande ogen kijkt ze naar me op. Dan trekt ze zich los en begint een liedje te spelen. Ik ken dit liedje. Het gaat over een wereld waar alles gelukkig is, waar alles goed komt. Het is een slaapliedje, maar voor mij betekent het veel. En duidelijk ook voor haar. Zachtjes zingt ze met een prachtige stem de tekst mee.

Deep in the meadow, under the willow
A bed of grass, a soft green pillow
Lay down your head, and close your sleepy eyes
And when again they open, the sun will rise



Here it's safe, and here it's warm
Here the daisies guard you from every harm
Here your dreams are sweet--
--and tomorrow brings them true
Here is the place where I love you.



Deep in the meadow, hidden far away
A cloak of leaves, a moonbeam ray
Forget your woes and let your troubles lay
And when again it's morning, they'll wash away



Here it's safe, and here it's warm
Here the daisies guard you from every harm
Here your dreams are sweet
and tomorrow brings them true
Here is the place where I love you.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen