Foto bij 06. || Jane Anderson

hallo nieuwe abotjes, welkom:)

Ik kijk op van mijn gitaar. Mijn rode ogen ontmoeten de zijne.
'Betekent dat ook zo veel voor jou?' vraagt Niall met een zachte stem. Ik knik zachtjes. 'mijn moeder zong het altijd voor me als ik nachtmerries had.' hij kijkt naar zijn handen.
'de mijne ook.' ik zucht diep. 'ik wilde dat ze er nu was. kan ik wel gebruiken met al di nachtmerries.' ik kijk weer op. Ik zie dat hij naar me zat te kijken. 'Sorry. ik had dat niet allemaal aan je moeten vertellen.'
Hij schudt zijn hoofd. 'Geeft niet. Ik vind het fijn om echt iets over je te weten. Iets anders dan je lievelingskleur,' zegt hij en een flauwe glimlach speelt rond mijn lippen.
'dank je.' 'voor wat?' 'dat je naar me wilde luisteren. Normaal wil niemand luisteren. Niemand vertrouwt me. Ik vertrouw niemand,' mompel ik.
'Vertrouw je ons?' Niall stelt die ene vraag die ik nou net niet wil beantwoorden.
'ik vertrouw jou,' zeg ik dan maar eerlijk. Ik hou niet van liegen, hoe geknakt ik ook ben.
'de andere jongens niet hè?' vraagt hij dan. Ik schud lichtjes mijn hoofd. 'Ik vind hun wel aardig. Maar er is wel meer dan aardigheid voor nodig om mijn vertrouwen te winnen.'
'zoals een liedje?' vraagt Niall glimlachend.
'zoals een liedje,' stem ik in.

Als we weer beneden zijn, zjn alle sporen van verdriet verdwenen. Gelukkig maar. Ik wil niet dat ze het weten.
Het luchtte ontzettend op om iemand mijn verhaal te kunnen vertellen. Iemand die ik nog maar een paar dagen ken. Het is raar. Ik heb jarenlang niet meer zo kunnen praten. Ik denk dat het komt doordat Niall me gewoon neemt zoals ik ben. De andere jongens ook, trouwens. En ik neem hen zoals ze zijn. Ik raak niet over mijn toeren doordat het een bekende boyband is.
Ik ben vrolijker dan indagen. Nog steeds niet erg vrolijk, maar vrolijker. Er speelt een glimlach rond mijn lippen als ik de woonkamer binnenkom. en oprechte.
Als Harry opkijkt, valt zijn mond open. 'Niall, hoe is je dat geflikt? Jane lacht! Ze lacht gewoon!' Harry kan soms opmerkingen maken die niet erg aardig zijn, maar dat heeft hij nooit door. De eerste paar keer schoot ik ontzettend uit mijn slof, maar ik ben het nu gewend.
De andere jongens kijken nu ook op. 'Welcome back, Jane!' roept Louis vrolijk. Ik weet niet waarvan ik ooit terug zou kunnen komen, maar het maakt hem duidelijk heel blij. Mijn glimlach wordt breder als hij me meetrekt naar de tafel.
'we just got a call from Gary. We moeten weer naar een interview, als we onze fans willen behouden.' Zayn grijnst om zijn eigen woorden. 'Alsof dat ooit zou lukken.'
'Ben je klaar om door elke One Directionfan jaloers aangekeken te worden?' glimlacht Liam.
'ja hoor. het moet er toch eens van komen.' Ik plof neer op een stoel.
'en, wat maakt jou zo vrolijk?' vraagt Zayn.
'oh, Niall heeft gewoon iets gerepareerd. Ik ben hem er heel dankbaar voor.' Ik glimlach naar Niall.
WAT BEN IK AAN HET DOEN?

Reacties (1)

  • Superqueen

    dit kun je me niet aandoen!!!!
    ik wil meer, meer!!!!

    WE WANT MORE!
    WE WANT MORE!

    (H)U!

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen