Foto bij 031 Jess Vlucht

Dus voor de gene die nieuwschierig waren naar Jess. Ze leeft nog:). En hier een stukje vanuit haar POV (wel een kleintje).

De afgelopen dagen heb ik wat in Londen rond gehangen. Waarschijnlijk is Charlie nu wel echt mega pissed op me omdat ik weg ben gegaan. Maar ik wist het zelf ook gewoon niet meer. In Nederland is niets voor mij. Mijn oom en tante werken de hele tijd en zijn dus nooit thuis, en alleen wachten tot ik weer naar school kan is nou ook niet bepaald een leuke hobby. Er gaat geen dag voorbij dat ik mijn ouders en zusjes niet mis, gewoon bij de allestomste dingen zoals het ontbijt. Vroeger deden we dat altijd met z'n allen of zonder papa, want dan werkte hij weer. Maar nu zit ik iedere ochtend alleen voor me uit te staren en daar word je nou ook niet bepaald gelukkiger van.
Deels mis ik Knoxville ook wel, de muziek en vooral de passie. Ooit kon ik me helemaal inleven in een lied en totaal verzinken in de tonen die ik speelde op mijn piano. Maar muziek en Knoxville zijn uit mijn leven. Het is ook mijn fout dat papa, mama, Nina en Floor er niet meer zijn. Als ik niet die gig had gespeeld, of mijn ouders niet had over gehaald om te komen, waren ze nooit bij dat ongeluk betrokken geweest. En dan zat ik nu waarschijnlijk gezellig thuis met mijn familie.
Mijn muziek heeft me gesloopt, en daarom wil ik ook nooit meer iets met muziek gaan doen. Puur die angst, denk ik.
De eerste nacht alleen op de straten van Londen was echt mega eng. Ik had dan ook op een bankje in een park geslapen. Totdat ik mensen mijn naam hoorde roepen. Charlie heeft me dus blijkbaar wel gezocht, en heeft daar hulp bij. Maar ik wil niet gevonden worden, en dus ben ik maar in de bosjes achter het bankje gaan liggen.
De tweede nacht was al beter. Het was minder eng en ik heb weer in dezelfde bosjes geslapen. Er was dit keer niemand die mijn naam riep, maar toch wilde ik liever zeker zijn van mijn zaak.
De bosjes waren nu ongeveer mijn thuis. Met het geld dat ik nog heb kocht ik steeds wat te eten en met wat kussens van een oud bankstel dat ik op straat zag staan, had ik een bed in elkaar geflanst.
Eigenlijk heb ik nu een sterke drang naar drank of drugs, maar ik heb het Charlie en de rest beloofd. Nooit meer zou ik die troep aanraken, hoe verleidelijk het ook is. Ik ben een ongelofelijk slechte vriendin, maar ik breek die belofte niet.
De rest van de dagen (ik ben nu een week weg) heb ik verspilt aan mensen kijken. Jaloers kijken naar families, die gelukkig leken. Ik wou dat ik dat geluk ook weer kon voelen. De warmte en veiligheid van een gezin. De lieve kijk van een moeder en de trotse maar zorgzame blik van een vader.
Een traan die bij deze gedachten ontsnapte veegde ik weg. Tranen mogen niet voor iemand die de zelf schuld heeft.
Omdat ik het gewoon nog totaal niet zoek om te gaan slapen in de bosjes (noem me gerust een takkenwijf), loop ik maar wat doelloos rond in het park. Waar Charlie is weet ik niet. Misschien zoekt ze me, of misschien heeft ze naar me geluisterd en geniet ze nu van haar vakantie.
Voor me uit starend zit ik op een of ander bankje tegenover een meertje. Diep in gedachten verzonken merk ik niet eens dat er iemand naar mij zit te staren. Totdat er een hand op mijn mond word gelegd. Ik probeer te gillen, maar dat heeft niet echt veel nut met een hand op he mond. De vent die zijn hand voor mijn mond heeft sleurt me mee. Bang voor wat hij wilt doen spartel ik in het rond. Volgens mij zie ik er nogal uit als een vis op het droge (niet dat cuuwle dansje maar op een ongelofelijk falende manier). Ik word een busje in gedouwd en krijg daarna een harde klap op mijn slaap. Alles word zwart en ik raak buiten bewust zijn.

Reacties (4)

  • freakdirection

    Ik heb een vriendin die Floor heet. En haar zus heet Nina!

    7 jaar geleden
  • enjoylife

    OMG NEEEEEEEE!!!!!

    7 jaar geleden
  • Romyy43

    OMGG, spannendd

    7 jaar geleden
  • xLove1Dxx

    Spannend! Snel verder!

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen