Foto bij [013]

That was last November now December's almost gone

||Seya Dafne Rutledge
 
Voor de laatste keer zuchtte ik diep, om vervolgens de mobiel tegen mijn oor aan te drukken. De wilskracht om me te verzette was gebroken. Ik kon de drang om hem te bellen niet meer tegenhouden.
Ik hunkerde naar zijn stem, naar zijn warmte, naar zijn lichaam. Ik had nooit verwacht deze wanhoop te voelen, maar nu had ik toch het hoogtepunt bereikt.
Mijn handen beginnen te trillen, steeds sneller, en begonnen klam aan te voelen.
De toon die aangaf dat de telefoon overging, leek steeds langzamer te gaan.
Mijn ademhaling werd onregelmatig, mijn keel leek dichtgeknepen te worden door een onzichtbaar touw. Op de een of andere manier begon ik doodsangsten uit te slaan.
Ik kneep mijn ogen dicht, wachtend op het moment dat ik de stem van Zayn zou horen.
Diep haalde ik adem toen het gepiep was gestopt. Dit was het teken dat hij had opgenomen.
‘Dit is mister Carrot. Kan ik u helpen?’ Een hees ietswat hoge stem klonk in mijn oor met een brits accent die ik niet kende.
Wat gerommel op de achtergrond trok mijn aandacht, maar meer dan wat gelach kon ik uit het geroezemoes niet halen.
‘Ehm…’ Begon ik twijfelend. ‘Is.. Eh.. Is Zayn er ook?’ Een onrustig gevoel stak de kop op in mijn buik, misschien was dit wel niet zijn nummer. Iemand had vast een zieke grap met mij uitgehaald, mijn nummer gegeven aan iemand die ik niet kende.
‘Ja. Die is aanwezig. Maar met wie heb ik het genoegen om te praten?’ Vroeg diezelfde stem weer, die mister Carrot.
‘Sorry?’ Stamelde ik, bang om een woord verkeerd te zeggen waardoor de man zou besluiten op te hangen.
‘Wie ben je? Welke naam kan Louis tegen Zayn zeggen zodat hij weet wie hij aan de telefoon heeft?’ Ineens klonk er een andere stem aan de telefoon. Deze was ruwer en sensueler dan de eerdere, op een rare manier doemde er een plaatje van Mick Jagger voor mijn ogen. Die was ook zo puur en de gelukkige eigenaar van een met seks doordrenkte stem.
‘Oh.’ Zuchtte ik opgelucht, maar toch nerveus. ‘Ehm.. Het is Rutledge. Seya Rutledge.’ Diep haalde ik adem, om vervolgens mijn nagels over het tafelblad te laten rollen.
‘Seya. Got it.’ Klonk zijn stem alweer, iemand van wie ik de naam geen eens kende. ’Zayn! Boy! Telefoon voor je!’
Elk ander moment zou ik beginnen te lachen, maar nu dacht ik alleen nog maar aan de bepalende woorden die mijn mond uit moesten komen.
Wie?
Alleen de stem alleen al zorgde ervoor dat de kracht van mijn spieren verdween en ik steun moest zoeken bij het hoofd van mijn bed.
Ene Seya Rutledge.
En toen werd het stil.

Reacties (2)

  • Tomlinsbear

    HARRY YES

    4 jaar geleden
  • NEWgirlS

    oei hij ga tog ni ophange hè enja ben nog steeds agterxD

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen