Foto bij [1] What?! I'm the little sister of one of those gays?! Please kill me...

Het begin van een nieuwe story, volg het verhaal van Anouk die helemaal opnieuw moet beginnen en niet van plan is om haar mening te herzien.

Reacties zijn altijd welkom!

“Shit, daar komen de flikken aan, wegwezen!!” roept Rob opeens. Ik stop met spuiten en ren samen met de jongens weg. Nadat we een paar straten hard hebben gerent stoppen we in een steegje om uit te hijgen. Ik kijk om me heen en zie dat we er allemaal zijn; Rob, Mark, Stefan, Thomas en Ryan, mijn vriendje.
“Pfoe, dat scheelde echt niks!” hijgt Thomas.
“Ach… die stomme flikken verpesten alles… Ik was al bijna klaar… No way dat ik hem nu nog af kan maken…” roep ik chagrijnig.
“Relax Anouk, je kunt hem toch wel ergens anders afmaken… Hij hoeft toch niet perse op het schoolgebouw?” zegt Mark als hij me een beetje door elkaar schud. Ik zucht.
“Je hebt gelijk…” Ik stop mijn spuitbussen in mijn tas en pak me skateboard. “Guys, ik moet naar het weeshuis toe… gaan jullie mee?”
“Ja, cool,” zegt Stefan als hij zijn bmx pakt. De andere jongens stemmen ook toe en we gaan op weg naar het weeshuis. Bij het weeshuis aangekomen zien we een auto voor de deur staan.
“Welke zielenpoot zal vandaag opgehaald worden?” zeg ik geïrriteerd. Maar dan roept Sylvia, de directrice, me.
“Anouk, kom hier! Er is hier iemand voor je.” Ik kijk gechoqueerd naar de jongens, die mij ook met grote ogen aankijken.
“Het is vast gewoon iemand die een irritante, brutale tienerdochter wilt hebben…” zegt Ryan bemoedigend met een grijns.
“O, dan zal ik me maar zo gedragen, ben ik misschien eens een keer van jullie af!” zeg ik en ik steek mijn tong naar hem uit. Hij trekt een pruillipje en kijkt me zielig aan.
“Dan zou ik het besterven, ik kan niet zonder je!” zegt hij zielig.
“Ahh! Ik maakte maar een grapje, ik kan ook niet zonder jou!” zeg ik lief en ik geef hem een kus. Hij slaat zijn armen om mijn middel en trekt mij naar hem toe. Ik sla mijn armen om zijn nek en de kus veranderd in een passionele tongzoen. Na een tijdje onderbreekt Rob hem heel subtiel met luid gekuch. Langzaam laat ik Ryan los en kijk Rob verontwaardigd aan. Hij kijkt terug met zijn onschuldige blik.
“Ehm… wij gaan maar.” zegt Mark dan.
“Oké, ik zie jullie wel weer” De jongens gaan ervandoor en ik kijk ze nog een tijdje na. Ryan kijkt nog even naar me om en werpt me een luchtkusje. Ik glimlach lief naar hem. Hij mag dan wel een strafblad van hier tot Tokio hebben en zwaar in de problemen zitten, hij is en blijft een schat! Een prettige kriebel vormt zich in mijn buik. Dan bedenk ik me dat ik naar binnen moet en de kriebel wordt onaangenaam. Oké… Als iemand mij wilt adopteren dan gedraag ik me gewoon als een trut en dan wilt ze me niet… Ik zucht en dan loop ik met lood in mijn schoenen naar binnen. Daar staat Sylvia, voor de deur van haar kantoortje.
“Ah, Anouk. Daar ben je.” Dan kijkt ze afkeurend naar mijn kleren. Ze zucht eens diep. “Wat moet ik toch met je? Wat heb je nu toch weer aan, had je niks leukers?” Ik kijk naar mijn kleren, een wat wijdere zwarte broek, een groot, stoer wit vest met een doodhoofd en natuurlijk mijn afgetrapte sneakers. Mijn haar hangt simpel los over mijn schouders, tot halverwege mijn rug. Je kunt mijn tatoeage van 2 in elkaar gekrulde roosjes, 1 bloeiende en 1 verwelkte, in mijn nek goed zien. Ik draag geen make-up of zo, dat haat ik. Ik zucht. Waarom heeft ze toch altijd kritiek op me! Stom kutwijf!
“Wie is er dan?” vraag ik dan zo nonchalant mogelijk, want eigenlijk ben ik zo zenuwachtig als wat. Heb ik dan toch misschien familie? Ze opent de deur, er zit een vrouw.
“Anouk, dit is je moeder.”

Reactions <3

Reacties (6)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen