Verschrikt komen Georg, Bill, Gustav en Tom de garage binnenrennen. Hun ogen worden groot bij het zien van mijn been en mijn handen. Ik kijk ze vernietigend aan, maar dan wordt de pijn me te veel. Alles draait voor mijn ogen. Dan wordt alles zwart en val ik met een klap op de grond. Het laatste dat ik hoor is Bill gillen.

Georg POV
Geïrriteerd lopen we weer terug naar de keuken, nadat Anouk de deur in ons gezicht heeft gegooid. Ik laat me neerploffen op een stoel.
“Hoe kan dit nou?!” roep ik uit. De anderen kijken me verbaasd aan.
“Hoe kan wat?” vraagt Tom.
“Nou… Dat dat DING mijn zusje is. En dat ze zo kut doet!” De anderen zuchten. Gustav opent zijn mond om wat te zeggen, maar hij wordt gesnoerd door veel lawaai uit de garage. Verbaasd kijken er op. Bill wil er al heen lopen, maar wordt tegengehouden door Tom.
“Nee, zodadelijk snauwt ze ons weer zo af!” Bill knikt en gaat weer zitten. We luisteren goed. Een paar doffe klappen klinken nog uit de garage, dan wordt het stil.
“Wat was…” begint Gustav, maar dan klinkt er ontzettend harde knal en even later een luide schreeuw. Een schreeuw van pijn. Ik spring meteen op en ren naar de garage toe, met de anderen achter me aan. Ik smijt de garagedeur open en zie Anouk staan, met bebloede handen en een donkerrood gekleurde broekspijp. Ze kijkt ons eerst vernietigend aan, maar dan draaien haar ogen weg. Ze wankelt even en valt dan met een klap op de grond, wat ervoor zorgt dat Bill begint te gillen.
Ik sprint op haar af. Gelukkig! Ze leeft nog! Dat schiet er door me heen als ik haar borst zie bewegen. Ik draai me om naar Gustav.
“Bel een ambulance!” roep ik. Hij knikt en pakt zijn mobiel. Voorzichtig pak ik Anouks handen vast en kijk er naar. Haar huid is helemaal kapot. Dan kijk ik naar haar been, naar de broekspijp die steeds roder kleurt. Voorzichtig trek ik haar broek een beetje omhoog. Ik schrik me kapot. Haar onderbeen ligt in een rare hoek en is helemaal kapot. Bill gilt weer en Tom en Gustav slaan een kreetje. “Ik denk dat we haar beter niet kunnen verplaatsen…” mompel ik. De anderen knikken.
We hebben geen idee wat we nu moeten doen, dus wachten we maar gewoon op de ambulance. Die komt gelukkig snel. De broeders stormen binnen met een brancard. Geschrokken kijken ze naar Anouk.
“Wat is hier gebeurt?” zegt er een verbaasd.
“Ik zou het echt niet weten, maar ik denk dat ze tegen de garagedeur heeft getrapt, aangezien daar een gigantische deuk zit,” antwoord ik. De broeder kijkt naar de garagedeur en knikt. Dan knielt hij neer naast Anouk.
“Oei, dat ziet er niet goed uit!” De broeders tillen Anouk op de brancard en lopen weer naar buiten toe, waar de ambulance al klaar staat. Ze tillen de brancard erin en stappen zelf ook in. Dan scheurt de ambulance ervandoor. We besluiten er maar achteraan te rijden. We stappen in mijn auto en rijden vlug naar het ziekenhuis. Daar aangekomen parkeer ik vlug mijn auto en lopen we naar binnen toe. Ik vraag meteen aan de balie waar Anouk is.
“Ze zijn nog bezig,” krijg ik als antwoord. Ik zucht en laat me op een stoeltje in de wachtkamer zakken. Zenuwachtig begin ik wat met mijn voeten op de vloer te tikken. Bill kijkt me geïrriteerd aan.
“Stop daarmee!” Ik werp hem een boze blik.
“Het is niet jouw zusje dat nu al in het ziekenhuis ligt!” snauw ik.
“Sinds wanneer maak je je zorgen om Anouk?” komt Gustav tussenbeide. Ik haal mijn schouders op.
“Het blijft mijn zusje…” zucht ik. Ik pak een boekje en begin er zwijgend in te lezen. De anderen volgen mijn voorbeeld. Een tijdje later komt er een doktor binnengelopen. Hij kijkt op van zijn blaadje.
“Anouk Listing?” vraagt hij. Meteen staan we op en lopen naar de doktor toe.
“Hoe gaat het met haar?” vraag ik meteen.
“We hebben haar been gezet en haar wonden gehecht. Ze wordt zo wakker, willen jullie naar haar toe?” Heftig knik ik. De doktor gaat ons voor naar haar kamer. Daar ligt Anouk dan rustig op het witte bed. Ze ziet er nu zo klein en onschuldig uit, maar ik weet wel beter. “We kunnen haar been niet in het gips doen, want de wond moet nog helen. Waarschijnlijk komt het zo allemaal wel goed, maar ze moet wel rustig aan doen.” Ik kijk de doktor aan en knikt maar gewoon. Dat gaat dus echt nooit lukken! De doktor loopt de kamer uit en we gaan op de stoeltjes in de kamer zitten.

Reactions <3

Reacties (15)

  • Adommy

    Omg, als Bill schreeuwt zie ik hem echt zo voor me met zo'n vage kop weetjewel met een hele hoge gilxD

    1 decennium geleden
  • Ecee

    ;O

    1 decennium geleden
  • xMyObsession

    Snellsnellverder<3

    1 decennium geleden
  • Effy

    nou snel verder(flower)(H)

    1 decennium geleden
  • Tethan

    Vet nice:P
    Snellug verderr <333

    xoxo

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen