Foto bij 4. Julia

Haha, I love jullie reacties.

Hopelijk vinden Julia een beetje leuk. De rest van de jongens komt snel. Maar ik ga nu naar the Hungergames. Misschien vnv nog een deeltje en anders morgen. Love you all.

p.s.

Als je een ding kon eten voor de rest van je leven wat zou je eten?

Blijf rustig!
Hield ik mezelf voor. Kon ik dat maar. Als een wild opgejaagd dier vloog ik het dak over op zoek naar veiligheid of beschutting. Kogels vlogen rakelings langs me af. Schampte mijn lederen broek en jack en ketste zo hard af tegen metalen buizen dat de vonken ervan af vlogen. Mijn hart hamerde zo hard in mijn keel dat ik de kogels bijna niet meer hoorde. Bijna. Dempers doen wat de naam zegt. Ze verzachten het geluid maar je kan een kogel nog steeds door de lucht horen klieven. En al die vrolijk vliegende kogels waren op mij gericht.
‘Bukken!’
Zijn hand duwde me zo hard naar beneden dat ik pardoes door mijn knieën zakte. Au! Ik wilde protesteren maar met de impact van een mini bulldozer viel hij boven op me. Nog even en ik was zo plat als een pannenkoek. Ik hield van pannenkoeken. Ik hield van alle koekjes maar om er nou zelf een te worden ging ook een beetje ver. Dan zou ik dadelijk nog de neiging krijgen om mezelf op te eten. Of om mezelf in melk te dompelen al leek dat laatste me nog eigenlijk wel leuk. Waarom ging hij nu niet van me af. Oh ja, we werden beschoten. Zie je ik kon niet logisch nadenken in dit soort situaties. Niet dat ik normaal wel logisch kon denken maar dan was het nog logischer dan dit. Of was dat niet logisch. Aaarggh! Kon je gestoord worden van jezelf?
Het antwoord: Ja.
Ik duwde de jongen van me af en besefte nu pas dat het niet Harry was die me geduwd had. Ik krabbelde bij hem weg. De ruwe kiezels op het dag schraapte tegen mijn huid terwijl ik mijn rug tegen een ventilatieschat duwde. Mijn ogen vernauwde zich en richtte zich op de jonge man voor me. Hij was jong. Mijn leeftijd? Misschien iets ouder. Een paar grote bruine ogen volgde elke beweging die ik maakte en ik werd er onrustig van.
‘Wie ben jij?’
‘Degene die jou leven red.’
Een beweging in de weerspiegeling van de buis achter hem trok mijn aandacht. Een vaag figuur bewoog voor het zich doodstil hield. Shit. Ik krabbelde half op mijn voeten en zo laag mogelijk blijvend sprong ik naar voren. Hij probeerde me af te weren maar ik duwde door. Hij was veel sterker maar hij had stil gestaan. Door mijn snelheid viel hij plat op zijn rug. Net op tijd voor een gat zich in de muur achter ons sloeg.
‘Wie red wie nu?’ grijnsde ik even voordat ik hem boven op me rolde en me van hem af duwde. Hij wankelde even maar bleef wel laag. Gelukkig hij had nog iets van een brein. De deur naar binnen was zo’n twee meter bij ons vandaan maar haalde we dat. Tussen ons en de deur was er niets van beschutting en de deur zat dicht.
We zouden hem in kunnen trappen met zo’n coole ninja trap maar de deur was van metaal en hoogst waarschijnlijk zou ik mijn voet breken. De jongen achter me bewoog dichter naar me toe. Misschien was hij het doelwit en niet ik? Ik keek over mijn schouder en bestudeerde hem. Hij leek niet gevaarlijk. Beetje brede neus, warrig haar. Maar aan de andere kant zag ik er gevaarlijk uit. Als ik grote ogen opzette kreeg ik iedereen zo ver te doen wat ik wilde. Niemand zou ook maar denken wat ik kon doen met een wapen en wat kogels.
Een paar handen greep zachtjes mijn schouder beet en draaide me om. Mijn spieren spannende zich aan en onwillekeurig schoof ik van hem weg. Ik kende hem niet, ik vertrouwde hem niet. Het gevaar is nog niet geweken en dat mocht ik niet vergeten.
‘Zie je die ventilatie schacht?’ fluisterde hij.
‘Ja.’ Zei ik .
Ik had een vermoedde waar hij heen wilde en klinkt het heel gek als ik zei dat ik er niet echt om stond te springen. Tuurlijk in tv series zag het er leuk uit om door zo’n schat te kruipen. Maar deze waren hobbelig smerig en het was nog maar de vraag of ze ons gewicht konden houden. Maar hadden we wel een keus? Nee, eigenlijk niet. Ik viste een zakmes uit mijn laars en begon de klep van de schat los te draaien. De jongen was ongeduldiger en trapte in een beweging het hele rooster eruit.
Wow, sterke kuitspieren.
Hij wilde me naar binnen duren maar ik hield mezelf tegen. Mooi niet ik vond het normaal niet erg om als eerste te gaan maar het was donker en stoffig daarbinnen. Hij ging eerst. Hij rolde met zijn ogen en klom naar binnen. Zodra zijn kont naar binnen was verdwenen duwde ik mezelf weg van die buis.
Zou ik de deur halen.
Pang, pang.
Oké laat maar ik ging wel door die schat heen al was het niet van harte. Mijn lichaam gleed soepel naar binnen maar voor ik er helemaal door was sloot een hand zich rond mijn enkel. Verdomme. Oh kom op, kom op. Ik klauwde naar houvast maar mijn nagels vonden niets. De jongen was allang verdwenen. Ik trapte hulpeloos met mijn andere voet naar achter.
‘Juul, ik ben het.’
Harry!
Ik wilde mezelf terug duwen maar bedacht me toen. Hij moest staan om mijn enkel te kunnen pakken. Waarom werd hij niet beschoten? Een onprettig gevoel verspreidde zich door mijn lichaam heen. Mooi niet dat ik terug ging. Ik bewoog mijn enkel scherp omhoog zodat zijn vingers tegen de metalen rand knalde. De scherpe randen waren een bonus. Met een kreun liet hij mijn enkel los. Ik duwde mezelf naar voren en kukelde toen naar beneden. Ik gilde niet maar het scheelde niet veel. Ik Beschermde mijn gezicht met mijn armen en dat was maar goed ook. Ik zat morgen zo onder de blauwen plekken. Als ik morgen nog leefde.
De tunnel werd wijder onder me en licht kwam naar boven. Het was letterlijk het licht aan het einde van de tunnel. Oh please, laat me zacht neer komen.
Laten we het erop houden dat de landing voor mij het minst pijnlijk was. De jongen had me onder aan de tunnel op staan wachten maar ik was zachter aangekomen dan hij had verwacht. Met een harde bonk was ik boven op hem geland en lagen we nu met zijn tweeën op de grond. Dit begon in zeer korte tijd een zeer irritante gewoonte te worden.
‘Dat is nog eens binnen komen vallen.’ Zei hij met een pijnlijke kreun.
‘Sorry.’ Mompelde ik terwijl ik van hem af rolde.
Ik was net zo ragebol. Ik nieste en een grijze stofwolk vloog omhoog. De jongen langs me schoot in de lach en ik wierp hem een boze blik toe. Ik wist hoe het klonk als het nieste en ik vond het heel irritant.
‘Wil je nu eindelijk zeggen hoe je heet?’ vroeg ik een beetje knorrig.
De jongen knikte en begon stof uit zijn haar te plukken. De kleur was moeilijk te schatten maar ik vermoedde donkerblond of bruin.
‘Liam, Liam Payne.’

Reacties (6)

  • nightqueen

    mijn leerkracht frans van vorig jaar niest super raar, we waren is gewoon oefeningen aan het maken toen er plots irritant begon te piepen iederaan keek op en zag de leerkracht niezen, was echt grappig xd

    als ik 1 ding kon eten eeeum... Chocolade? zou je daarvan kunnen leven..? of zou je daar eigenlijk niet enorm dik van worden..?

    8 jaar geleden
  • CLASSYGRUNGE

    Hahaha, echt heel cool (: Ik nies ook raar yeaaah. Wat ik zou eten? Uhm, I think appelmeloensmoothiesmetaardbeienenchocoladekoekjes ! Whoee, okee ik heb nog nooit appelmeloensmoothie gehad maar t lijkt me wel lekker. xx

    8 jaar geleden
  • Involved

    Echt super goed stukje want Liam is er:)
    Mmm als ik maar 1 ding voor de rest van me leven kan eten zou het waarschijnlijk taart zijn:)
    Ik hou gewoon te veel van! Net zoals ik van deze story hou
    Snel veder!
    X

    8 jaar geleden
  • Gouis

    oh god, Liam, HOTTIE <3

    8 jaar geleden
  • ElisePayne

    oehh, mister sexy doet ook mee ^^ <3

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen