Foto bij 6. Julia

Abo, kudo, reactie.

I have lovely abo's:P

Tik, tik, tik.
Slaperig knipperde ik met mijn ogen terwijl ik mijn hoofd van het kussen tilde. Amelia lag langs me nog onder zeil van de avond stappen. Maar Amelia lag doodstil. Als zij niet degene was die me wakker had gemaakt wie dan wel? Ik gooide de deken van me af en gleed tussen de dekens uit. Het was nog vroeg. Een uur of zes? Eerder? Later?
Het was sowieso een wonder dat ik in slaap had kunnen vallen. Waarschijnlijk omdat Amelia dwars over me heen was geploft en zo in slaap was gevallen. De kans leek klein dat iemand me zou vermoorden terwijl ik onder iemand lag. Oh, dit klonk zo fout. Tik, tok, tik, tok. Mijn hoofd wiegde heen en weer op het ritme van het getik. Best een leuk deuntje.
‘Julia.’ Een zacht stem kwam achter de gordijnen vandaan.
De boodschap van een horrorfilm was heel duidelijk. Ga niet alleen een donkere ruimte binnen, ren nooit hard gillend en hysterisch weg, kijk niet achter een gordijn als iemand je naam roept. Ik aarzelde. Mijn vingers streken trillend over de stof. Misschien was het Harry? Hopelijk niet want anders zou ik heel erg hard moeten gaan lopen.
‘Julia, ik ben het Liam.’
Ik piekte tussen de gordijnen en inderdaad Liam stond voor het raam. Ik schoof de gordijnen een stukje uit elkaar en schoof het raam omhoog. Een koele voorjaarsbries joeg kippenvel over mijn armen en rug. Liam leunde met zijn armen op de vensterbank en had een brede grijns op zijn gezicht.
‘Wat doe jij nou weer hier?’ vroeg ik verbaasd.
‘Kijken of jij nog leeft.’ antwoordde hij. ‘Kun je weg komen?’
Ik keek over mijn schouder naar de slapende gestalte van Amelia. Ze zou niet eens doorhebben dat ik weg was. Ik greep mijn lederen jack van de grond en gleed erin. Ik had in een oversized shirt geslapen dat net zo goed als jurk kon dienen. Op blote voeten gleed ik het dak op. Liam hield me nauw lettend in de gaten terwijl we over het dak balanceerde. Misschien was hij bang dat ik zou vallen of springen. Ik mocht dan bang zijn, zo wanhopig was ik niet.
In Amelia’s tuin stonden verschillende grote bomen waar we ons in konden verbergen. De bladeren begonnen net terug te komen maar zo vroeg werden we helemaal uit het zicht onttrokken door de schaduwen. Liam keek verbaasd toe hoe ik zonder aarzelen de boom insprong. Amelia en ik waren er al zo vaak in geklommen dat ik elk tak kende. Liam leek niet zo zeker van zichzelf dus wees ik hem de takken aan waar hij veilig op kon landen.
Na een kleine tien minuten de tarzan te hebben uitgehangen zaten we veilig in de boom. Ik zat met mijn rug tegen de boomstam en mijn benen aan weerzijde van de tak. Met mijn handen hield ik mezelf in evenwicht. Liam zat langs me een beetje onzeker maar hij ontspande snel.
‘Je bent veilig thuis gekomen?’ vroeg Liam om het gesprek te beginnen.
‘Ik durfde niet naar huis.’ Fluisterde ik. ‘Ik wilde niet alleen zijn dus ben ik met Amelia mee naar huis gegaan.’
Liam had zijn schouder in een rare hoek hangen. Ik fronste en boog voorover. Liam droeg een shirt met driekwart mouwen maar er piepte iets wits onder de zoom vandaan. Voorzichtig trok ik zijn mouw omhoog. Hij bleef doodstil zitten. Een strak verband spande om zijn bovenarm. Een vers verband.
‘Is dat vannacht gebeurd?’ vroeg ik aarzelend.
Was het mijn schuld dat hij gewond was geraakt? Mijn maag legde zichzelf in een knoop en ik wende mijn blik af bang voor zijn antwoord.
‘Ik schampte mijn schouder aan de rand van de schacht.’ Legde hij uit. Hij streek met zijn vingers langs de nerven van de stam en eindigde met zijn vingers vlak voor mijn hand. Ik keek omhoog en ontmoette zijn blik. Hij grijnsde scheef.
‘Hoe wist je me te vinden vannacht?’ Het was een van de weinige dingen die me op dit moment echt konden schelen.
‘We wisten dat ze je wilden vermoorden… maar het is tegen de regels een onschuldige te vermoorden dus…’
‘Lieten ze me die man neerschieten zodat ze wel rede hadden me te vermoorden.’ Liam knikte.
Ik zakte in een. Die man was dus echt onschuldig geweest. Ik wist dat er een kans was geweest zodra ik die vrouw had gezien maar nu het bevestigd werd. Deed het me niet zoveel en dat joeg me het meeste angst aan van allemaal. Als ik zo makkelijk mensen kon vermoorden zonder iets te voelen. Was ik dan nog wel menselijk? Een hand sloot zich rond mijn pols en gaf er een zacht kneepje in. Maar ik hield mijn hoofd naar beneden. Liam ging anders zitten in dezelfde positie als ik zat.
‘Juul, het is niet jou schuld. Ze hebben je erin geluisd.’
‘Maar dat weet de rest niet.’ Zei ik paniekerig. ‘Ik ben degene die schoot. Ik ben degene die een kogel door zijn schedel joeg. Ik ben degene die het leven van een familie verwoest heeft.’ Mijn handen begonnen te trillen en mijn tanden te klapperen.
Liam trok me in een omhelzing. Ik schrok terug. Ik was normaal niet zo’n fan van lichamelijk contact met vreemden en Liam kende ik nauwelijks. Maar ik liet hem zijn armen om me heen slaan terwijl ik trillend ineen stortte tegen zijn schouder. Nooit, nooit had ik het fout gehad. En die ene keer dat ik een fout maakte had het fatale gevolgen voor meer dan een persoon. Liam liet zijn kin op mijn kruin rusten terwijl hij sussende geluidjes maakte. Als een klein kind dat gekalmeerd moest worden liet ik zijn woorden bezinken.
‘Het komt goed. We beschermen je tegen hen…’
Op het moment dat ik wilde vragen wie hen was werden we zo erg opgeschrikt dat we bijna uit de boom kukelde. Het was een hoge ijzige gil die door merg en been ging. Beide getrained op snelle reflexen sprongen we uit elkaar. Liam naar beneden en ik verder de schaduwen in. Fight or fly? Liam staarde omhoog op zoek naar mij. Ik staarde terug.
‘Julia!’ klonk de stem opnieuw.
Amelia! Zonder na te denken sprong ik achter Liam aan naar beneden terug naar het raam waar we eerder door naar buiten waren gekomen.

Reacties (2)

  • nightqueen

    wauw. weer eens fantastisch =D

    7 jaar geleden
  • Aves

    Spannendddd.. Haha. Mooi geschreven:)

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen