Wow deze was echt moeilijk om te schrijven..
En dan ben ik eindelijk bijna klaar en wat gebeurt er?? Crasht m'n laptop!!! Kan ik weer opnieuw beginnen!!!
Hopelijk is het toch wat geworden..
Kudo + reactie?
xxxMuppelke

Het is volledig donker, en dan niet donker zoals het 's nachts donker is, want dat is meestal niet compleet donker, als je begrijpt wat ik bedoel. Nee het is volledig zwart. Nergens is ook maar een streepje licht dat duidelijker maakt waar ik me bevind. Toch heb ik het gevoel dat ik hier al eerder ben geweest. Het alles overheersende niets komt me gruwelijk bekend voor. In eerste instantie denk ik dat ik alleen ben, maar als ik me beter concentreer kan ik horen dat dat zeer zeker niet het geval is. De ruimte waarin ik me bevind is niet leeg, overal om me heen hoor ik fluisterende, giechelende, hijgende stemmen. Ik sper mijn ogen zo ver mogelijk open om ook maar iets te kunnen zien. Het heeft natuurlijk totaal geen nut. Een van de stemmen komt steeds dichterbij, als hij uiteindelijk zo dichtbij is dat ik zijn warme adem in mijn nek voel. Ik sper mijn mond wijd open om te gillen, maar in plaats van dat er geluid uit komt, lijkt het wel alsof het een lichtknopje is en de eerst zo donkere kamer word meteen gevuld door een ontzettend fel licht. Het is nu overal wit. Dat is alles wat er is. Wit. Wit plafond, witte vloer, witte muren. Geen ramen, deuren of meubels. Ik wil opstaan om zo verder te zoeken naar een doorgang, of ook maar een imperfectie te vinden zoals een kras of een scheur. Maar het lukt niet, het voelt alsof mijn reet vastgeplakt zit aan de vloer. Oh fijn, als de situatie niet zo benauwend zou zijn geweest dan zou ik me nu kapot hebben gelachen. Maar dat is de situatie wel, en dat doe ik niet.
'Lonely, you are so lonely.' beginnen de stemmen te zingen. Het geluid word steeds harder totdat het uiteindelijk oorverdovend is. Het geluid komt overal vandaan. Van alle kanten lijkt het me in te sluiten en angstig sla ik mijn handen over mijn oren. Ik knijp mijn ogen stijf dicht en slaak een snoeiharde kreet in poging het lied uit te bannen.


Als ik mijn ogen weer open doe ben ik weer in mijn eigen kamer. De hete adem die net in mijn droom zo realistisch had geleken, blijkt van Harry en Cassidy te komen. Harry ligt aan mijn rechterzijde, zijn armen beschermend om mijn middel geslagen en zijn wilde krullen kietelen de zijkant van mijn gezicht. Aan mijn linkerzijde ligt Cassidy, een arm ondersteunend onder mijn nek en de ander hand rust op mijn haren, blijkbaar had ze mijn haren bemoedigend geaait. De wekker geeft aan dat het pas vier uur is, maar aangezien slapen alleen maar terugkeren naar mijn nachtmerrie zou betekenen lijkt me dat geen optie. Voorzichtig klim ik over Harry heen.
In de badkamer haal ik even snel een kam door mijn haren en ik schrik van mijn eigen spiegelbeeld. Ik zie er niet uit. Mijn mascara zit tot op mijn kin en mijn hele gezicht zit onder de glitters van mijn oogschaduw. Ijverig poets ik het weg met een doekje en besluit dat ik vandaag geen make up ga dragen. Dan trek ik snel mijn strakke outfit van gisteravond uit en glijd ik in iets gemakkelijkers, joggingbroek en sweater.

Op mijn tenen loop ik de trap af naar de balie, daar duik ik achter en vis een stukje papier en een pen op. Met een frons op mijn hoofd begin ik te schrijven.

Paul Smith is a guy who is staying in room 29B
He's an unwanted guest and staying on illegal terms
I wish for him to be removed, a little violence will be necessary because he is a worldclass dick.
Sincerely Hayley Stone


Dat volstaat. Natuurlijk wil ik liever hem zelf nu zijn bed uit trekken en hem alle hoeken van de kamer te laten zien. Maar ik denk dat ik daar later spijt van zou krijgen en bovendien ben ik bang voor wat ik kan aantreffen. Paul kennende, lag blondje nu naast hem op bed. En die aanblik zou waarschijnlijk nog een inzinking veroorzaken. Dus dit is een heel volwassen manier om het op te lossen lijkt me, en ik ben best trots op mezelf.
Snel loop ik weer naar boven naar mijn kamer. Waar ik me op de leunstoel in de hoek krul en kijk naar mijn vredig slapende vrienden. Ik heb toch maar geluk met hun, ik weet niet wat er allemaal zou zijn gebeurt als ze er gisteren waren om me op te vangen.
Terwijl ik hun borstkassen regelmatig op en neer zie gaan begin ik aan het dichtmetselen van het gapende gat dat Paul zo bruut had gemaakt.

Reacties (10)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen