Foto bij Hoofdstuk 72

Het huis stond er nog net zo bij als toen we weggingen. Het enige wat er echt anders was is dat de bloemen die er stonden weg waren. Ik bleef ervoor staan kijken. Niet wetend wat ik moest doen. Twijfelend keek ik naar Embry die een paar passen voor mij stond. ‘Kom maar’ zei hij zacht en stak zijn hand uit. Snel stapte ik vooruit en pakte hem aan. Glimlachend trok hij me mee naar de deur en opende die. Ik stapte achter Embry aan. Het was verrassend netjes binnen als je bedacht dat hij hier alleen woonde. Traag stapte ik de kamer binnen. Om me heen kijkend. Alles was nog exact hetzelfde. Ik slikte de brok in mijn keel weg. en wendde mijn blik naar de grond. De warme hand die over mijn wang streelde probeerde ik te negeren. Maar uiteindelijk keek ik op. Zijn blik was bezorgd. ‘Waarom heb je het gekocht? Hoe heb je het überhaupt kunnen betalen?’ mompelde ik beschaamd en wendde opnieuw mijn blik af. Voorzichtig trok hij me richting de bank en ging zitten. Ik op zijn schoot. De warmte was heerlijk. Ik ontspande geheel en zuchtte opgelucht. ‘Het was om je nog een beetje bij me te hebben. En dat geld heb ik gespaard’ fluisterde hij zacht. Het kriebelde en grinnikte zacht. Zacht streelde zijn vinger over mijn heupen naar mijn buik en zodra hij het punt raakte waar ze hadden geschreven hapte ik geschokt naar adem. Hoe voorzichtig hij ook was. Het deed zeer. ‘W-wat, wat heb ik gedaan’ zei Embry geschokt en hield me teder vast met overbezorgde ogen. ‘Wat is er gebeurd Amber’ zei hij opnieuw. De tranen kwamen vanzelf. Embry keek bijna dwars door me heen dus ik kon ze net zo goed laten stromen. ‘H-het waren Quinn, Sarah e-en W-wil’ hikte ik. tegen zijn hals, waar ik mijn hoofd tegenaan had gedrukt. ‘Sst maar, het is oké, rustig maar Amber. Doe maar rustig het komt wel goed’ fluisterde hij zacht. En drukte zachtjes zijn lippen een keer op mijn kruin. ‘Wat hebben ze gedaan dan?’ voorzichtig draaide ik me zo dat ik hem aan kon kijken. Waterig. ‘Beloof me dat je niet boos word’ fluisterde ik. ‘Amber-‘ ‘beloof het Embry, als ik het je vertel wil ik het je helemaal kunnen vertellen’ mompelde ik. Langzaam streelden zijn vingers over mijn wang. ‘Ik wil het weten, Amber. Ik wil het echt weten, maar ik durf niks te beloven.’ Mompelde hij. Ik haalde wat beverig adem en liet me weer zakken. ‘Dan hoop ik dat je je best doet’ ‘natuurlijk’ antwoordde hij direct. Opnieuw haalde ik diep adem en maakte me toen los van zijn omhelzing en stond op. Voorzichtig schoof ik mijn shirtje omhoog zodat de tekst te zien was en Embry hapte naar adem. ‘Ze hebben het afgemaakt’ zei hij geschokt en trilde lichtjes. ‘ja’ mompelde ik en draaide me toen om. Mijn rug zat vol met striemen dus hij hoefde er maar een paar te zien om te weten dat het daar ook zeer deed. Een kwade grom rolde door de kamer en ik kromp ineen. Snel schoof ik mijn shirtje omlaag en draaide me om. Zijn kwade blik afgewend. Hard trillend met zijn kaken strak op elkaar geklapt. ‘Embry’ fluisterde ik zacht. Woest schudde hij zijn hoofd heen en weer. ‘Alsjeblieft, rustig’ mompelde ik en ging naast hem zitten. Voorzichtig legde ik mijn hand op zijn onderarm. ‘Embry’ smeekte ik toen hij niet stopte met trillen. Een zachte grom rolde opnieuw over zijn lippen en met een ruk draaide hij zijn hoofd mijn kant op. ‘Ze hebben je mishandeld’ gromde hij kwaad. ‘Ik zal ze krijgen, ze zijn nog niet klaar met mij’ ging hij kwaad grommend verder. ‘Embry alsjeblieft vind je zelf terug’ mompelde ik en wurmde mezelf bij hem op schoot zodat ik hem beter aan kon kijken. ‘Vind jezelf terug Em, alsjeblieft, voor mij?’ fluisterde ik en keek hem diep in zijn ogen. Het trillen nam iets af. ‘Dankjewel Em, dankjewel voor het proberen’ mompelde ik en verstopte mijn gezicht weer tegen zijn hals. ‘Oh Amber’ mompelde hij. Zijn stem was nog steeds donker. Kwaad. Maar al minder dan zonet. Ik voelde hem steeds minder trillen en uiteindelijk voelde ik zijn armen om me heen. Voorzichtig, teder. Nog steeds trilde hij. Maar hij had zichzelf onder controle. Dat was het belangrijkste. ‘Bedankt’ mompelde ik nog een keer. Hij zei niks streelde mijn haar. Als vanzelf vertelde ik het hele verhaal. Alles kwam eruit. En Embry luisterde stilzwijgend al ging hij wel steeds harder trillen. Tot slot vertelde ik hem over Jason. Hij zuchtte en ik werkte mezelf snel van zijn schoot af. Zodat hij op kon staan. Dat deed hij ook. De spanning in zijn schouders was goed te zien. Stram liep hij naar de keuken. Zuchtend bleef ik op de bank zitten trok mijn knieën op en legde mijn hoofd daar vervolgens tegenaan. Ik had het verpest.

Speciaal voor xMegaMendyx :3

@D3mi er staat 'nutteloos' op;)

DitstukjesucktxD

Reacties (4)

  • xMegaaMendyx

    Yaaaaaay =D

    En nog een keer Yaaay =D
    Okay, de eerste yaay was voor het hoofdstuk, de tweede voor mijn naam die willekeurig verschijnt =D

    Okay, focus Mendy.

    AWESOME
    NJET SUCKT

    GOED

    Verder? =D

    7 jaar geleden
  • D3M1

    het suck niet...... en dat NUTTELOOS moet op het hoofd van die trutten

    7 jaar geleden
  • Released

    hé het suckt niet!!!!!!!
    snel verder gaan met dit geweldige verhaal

    7 jaar geleden
  • Jagkass

    Dit stukje is juist mooi!
    Snel verder!

    Xoxo

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen