Foto bij Chapter sixty-one

Sorry dat ik gisteren niet schreef!

Jake Fraun

"Dag Charlie, slaap lekker jongen", mompelde Liam en ik hoorde Charlie nog: "Dag papa Liam", zeggen voor hij aflegde. Ik zuchtte, gewoon omdat ik daar zin in had en Liam trok me in een knuffel. Ik legde mijn hoofd op zijn borstkas en sloot mijn ogen. Het voelde zo fijn en vooral ook zo juist om hier met hem te zitten, met Charlie te bellen. Charlie was meer dan gewoon een jonger broertje. Hij was mijn leven en ik zou voor hem vechten als het moest, ik zou alles doen om hem maar gelukkig te zien. En Liam was mijn persoonlijke zon, hij fleurde mijn dagen op en maakte me gelukkig zoals niemand anders dan kon. Sinds ik hem had ontmoet, voelde ik me beter. Het gewauwel in mijn hoofd over Heath en mama werd naar de achtergrond geduwd, toen ik hem over mijn rug voelde strelen. De regelmatige, kalme beweging vertraagde mijn ademhaling tot een rustig tempo. Ik zuchtte nog eens en maakte me toen los uit zijn omhelzing. "We moeten terug naar de jongens", mompelde ik en ik trok Liam op zijn voeten. We gingen terug naar onze persoonlijke verdieping, waar een gigantisch slagveld ons opwachtte. Letterlijk, een slagveld. De moquette was bezaaid met kussens en zelfs veertjes en ik hoorde een oerkreet via mijn linkeroor binnendringen. Ik draaide me naar het geluid en zag Louis, uiteraard, met een dekbed om zijn schouders geknoopt -een cape?- en zijn rechter vuist in de lucht gestoken, op ons afkomen. Ik zette snel enkele stappen achteruit, maar Liam had hem te laat gezien en Louis knalde frontaal tegen hem op. Liam, die nu onder Louis op de grond lag, was zo beduusd dat hij zelfs geen moeite deed om Louis van zich af te gooien. Niall, op wie de aanval blijkbaar gericht was -aangezien hij ook een soort cape droeg-, begon te gieren van het lachen. Ikzelf stond er maar verrast bij en toen de eerste schok gezakt was, liep ik naar Louis en Liam om hen te helpen. Toen Liam eindelijk bekomen was van de schok, keek hij kwaad om zich heen. Blij dat deze woede niet op mij gericht was, hij zag er nogal kwaad uit, ging ik naast hem zitten op de kussens. "Wat heeft dit te betekenen?" vroeg hij gepikeerd en hij richtte zijn vraag voornamelijk op Niall en Louis. Zayn, Harry en Blake, die nu ook verschenen waren, keken ons zwijgend aan. Hoewel, om Zayns mond zag ik een zweem van een glimlach. Noch Niall, noch Louis gaf Liam antwoord en ik zag Liams woede een beetje zakken. Zo ging dat nu eenmaal bij hem, de eerste tien seconden een uitbarsting, maar vanaf dat zijn instinct was verdrongen door het denken, was hij zijn kalme en wijze zelf terug. "What the ...-," mompelde hij toen hij om zich heen keek. Waarschijnlijk was het hem niet zo opgevallen als mij bij het binnenkomen. Er viel een stilte, die Louis niet veel later met veel lawaai onderbrak. "Kussengevecht!" schreeuwde hij en Niall, Zayn en Harry reageerden onmiddellijk. Zelfs ik had de neiging om naar een kussen te grijpen om te verweren. De jongens waren op dat vlak onverbiddelijk en dat had ik al enkele keren aan levende lijven ondervonden in hun appartement. Blake, die duidelijk niet gewend was om met ons om te gaan, stond er maar stilletjes bij terwijl Zayn zich vol op Louis stortte. Liam en ik stonden op en liepen naar hem toe. "Als je dit wilt overleven, zul je op zijn minst een kussen moeten hebben om je te verdedigen", waarschuwde ik hem met een glimlach. Hij glimlachte naar me terug en greep een kussen van de grond. Ik graaide er een stuk of drie en klemde ze stevig tegen me aan; vanuit mijn ooghoek zag ik dat Liam hetzelfde deed.
"Aaaaaaanval!" schreeuwde ik en met zijn drieën stortten we ons op de anderen. Ik deelde een klap uit aan Harry, die nu half onder me lag, maar kreeg evenzeer een klap of twee terug van Louis die me met een gemene grijns aankeek. Ik verdedigde me zo goed en zo kwaad als het kon, maar Zayn en Louis waren echt onverbiddelijk. Blake leek zijn mannetje wel te kunnen staan tegen Niall. Hij lag ondertussen al half over Niall, wat me aan het lachen maakte. Naill was zo'n makkelijk doelwit. Harry daarentegen had Liam al helemaal overmeesterd. Ik zag nog net hoe Liam een klap tegen zijn arm kreeg, voor ik er een op mijn neus te verduren kreeg. Ik besloot van tactiek te veranderen en in plaats van een kussen te hanteren, begon ik Louis onverbiddelijk te kietelen. "Nee! Nee, Jake, nee, niet doen, alsjeblief, nie-hiet doen, ik smeek het je, genade!" Hij klapte naar achter, waardoor mijn benen vrij waren en ik me over hem heen boog. Ik keek hem grijnzend aan terwijl ik hem bleef kietelen. Louis, die nu echt volledig kansloos leek, hijgde om genade. Een grijns sierde mijn gezicht, ik was zeker van mijn overwinning, toen ik plots twee armen om mijn middel voelden die me van Louis aftrokken. Ik schreeuwde het uit, vooral toen ik Zayn met een grijns boven me zag hangen. Oh nee, nu was ik dood. En inderdaad, Zayn begon me te kietelen en meteen had hij mijn zwakke plek gevonden. Ik kon echt absoluut niet tegen kietelen. Ik wrong me in allerlei bochten terwijl ik hikkend en hijgend smeekte om te stoppen, wat hij natuurlijk niet deed, maar ik geraakte niet los uit zijn greep. Zo bleef het een tijdje doorgaan, totdat ik echt buitenadem geraakte. Zelfs Zayn en Louis, ja ze kietelden me tegelijk, hijgden een beetje. "Oké, ik geef me over", hijgde ik voor ik een lange zucht slaakte. Verdorie, ik was uitgeteld. Zayn en Louis lieten me eindelijk los en ik viel uitgeteld neer op de grond die nu helemaal bezaaid was met kleine veertjes. Ik hoorde Harry en Liam ook stoppen. Harry liet zich naast Liam op de grond vallen, net als Blake naast Niall En Zayn en Louis naast mij. Daar lagen we dan alle zeven uitgeteld op de grond. Ik had direct kunnen slapen volgens mij, maar het leek me niet zo'n geweldig idee om midden in de nacht wakker te worden van de rugpijn en dan nog in mijn bed te kruipen. Dus stond ik op en liep naar Liam. "Ik ga slapen Pooh, in ons bed. Ik heb niet echt zin in rugpijn morgen. Gingen we morgen ook niet paintballen?" vroeg ik hem, maar hij gaf geen antwoord. In plaats daarvan hoorde ik Harry een instemmend geluidje maken. Ik hielp een doodvermoeide Liam overeind en toen we, hij steunend op mij, voorbij Blake liepen, herinnerde ik me nog iets. "Oh ja, Blake, als je zin hebt, er is nog een kamer over", mompelde ik, maar ik wachtte zijn antwoord niet af. Ik was moe, Liam was doodop en we wilden naar bed. We sjokten de kamer binnen en ik sloot de deur achter ons. Ik liet Liam los om naar de andere kant van het bed te lopen en ik zweer je: nog voor mijn hoofd het kussen raakte, was ik al vertrokken.

Sorry lievies, dat ik gisteren niet schreef en dat het al zo laat is nu. Maar ik ben eigenlijk pas juist terug van een concert -mijn eerste concert eigenlijk- en ik ben echt door het dolle heen! Ik weet niet of jullie Yevgueni kennen, waarschijnlijk niet. Ik weet niet hoe het komt, hij wordt veel gedraaid de laatste tijd, maar toch kennen maar weinig mensen hen. Maar ze zijn echt subliem, geweldig, fantastisch! Ik heb zelfs een foto met de frontman en ja daar ben ik stiekem best wel trots op:$Dus, helemaal op roze wolkjes nu... (: Ohja, Remco, ik beantwoord je berichtje morgen, goed? Ik ben -net als de Lads- uitgeteld en ik zou nu graag in mijn nest kruipen(H)
Reacties? Omdat jullie dan morgen -theoretisch gezien straks eigenlijk al- misschien twee deeltjes krijgen? ;o

Reacties (4)

  • BVBloveit

    Hilarisch!
    Echt een heel leuk stukje!
    Snel weer verder?!
    -xxx-

    9 jaar geleden
  • Smythe

    Geniaal:PSnel verder! x

    9 jaar geleden
  • Tuena

    I DAMNING LOVE IT! snel verder x

    9 jaar geleden
  • kryptonarry

    Twee deeltjes?COOL!!!
    Kan niet wachten tot een nieuw berichtje en tot een volgend hoofdstuk;)

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen