Foto bij O33

Noël Delaija William

Even heb ik het gevoel dat ik helemaal gek aan het worden ben en dat ik hallucineer. Het kan toch niet dat ik Embry net in mijn hoofd hoorde? Nee, dat zou wel niet. Het was allemaal een enge droom en dadelijk als ik wakker zou worden, was deze voorbij.
Noël? Ben jij dat? vraagt iemand in mijn hoofd. Jared.
Ja, denk ik denk ik terug.
Ah mooi, je kan ons horen. Embry.
Mooi, mooi? God, geweldig! Vooral omdat ik nu een afschuwelijk monster ben waar mijn zus zeker bang voor gaat zijn. Ja, goh, dat is inderdaad echt iets om vrolijk over te zijn!
Noël, verander terug in een mens. Emily heeft kleren voor je neergelegd bij de bosjes die links van je staan. Dadelijk gaan we met je praten zegt opeens een stem in mijn hoofd waar ik wel gezag voor moet hebben.
Hoe doe ik dat? vraag ik zuchtend.
Gewoon denken aan je vrouwelijke vormen en dan lukt het wel zegt een andere stem in mijn hoofd die ik nog niet vaak gehoord heb. Het klinkt wel aantrekkelijk.
Fijn. Ik denk dus hardop aan mijn vrouwelijke vormen. Het volgende moment hoor ik een gelach in mijn hoofd. Ik snap dus echt niet wat er zo leuk is.
Paul, eikel die je bent! Noël, gewoon aan je benen denken is goed genoeg, hoor klinkt Embry’s stem geruststellend in mijn hoofd.
Ik voel mijn vacht gloeien en gevoelens vol schaamte stromen door me heen.
Sorry, het was maar een grapje! zegt de stem opeens in mijn hoofd.
Zuchtend denk ik aan mijn eigen benen en het volgende moment sta ik met beide voeten op de grond. Naakt zijnde loop ik gauw naar de bosjes toe en neem het kledingstuk eruit dat Emily er neergelegd heeft.
Ergens voelt het best wel goed. Ik kan in mijn gedachten stemmen ‘horen’, zodat ik de stemmen voor het eerst hoor. Ze klinken stuk voor stuk erg aantrekkelijk, maar die stem die Paul een eikel noemde, was nog wel het aantrekkelijkste.
‘Ah, daar ben je,’ zegt opeens een stem.
Ik kijk naar de jongen die links van me staat en geschrokken doe ik het jurkje verder aan. Hij kijkt me alleen even kort aan, alsof hij zijn aandacht op mijn gezicht wilt houden en niet op mijn rondingen. Dat vind ik wel fijn van hem.
‘Embry, ik wil naar huis, ik…’
Verder kom ik niet. Zijn ogen vinden algauw de mijne en even valt de wereld weg. Het lijkt net wel alsof niks meer er echt toedoet. Ik wil alles voor hem zijn, hij is mijn zuurstof en hij houdt me tegen de grond.
‘Sorry voor dat grapje,’ zegt opeens een andere stem, terwijl hij me lachend een stoot geeft. Ik kijk opzij en zijn pupillen verwijden zich. Stil blijft hij me aankijken.
‘Ah, jongens, Noël, laten we gaan!’ zegt Sam.
Hij stopt zijn bewegingen echter als hij Paul en Embry onbegrijpend naar elkaar ziet kijken. Ook ik voel me verschrikkelijk opgelaten.
‘Sorry!’ zeg ik dan, waarna ik me omdraai en begin te rennen in het bos, niet wetend waar ik naartoe ga.

Reacties (8)

  • xMyWorld1Dx

    ik snap het niet meer wie is nou ingeprent op wie??

    8 jaar geleden
  • Ismenia

    Awesome!

    Ik geniet van dit verhaal:D

    8 jaar geleden
  • Felonys

    nop! ze is ingeprent met Embry! Paul later ook. Embry is haar inprent en Paul's inprent is Noël.

    8 jaar geleden
  • Released

    oke beetje vaag, maar kan ze nu ook in haar menselijke lichaam horen?!
    That's awesome!

    8 jaar geleden
  • Jagkass

    Inprente zij nou op Embry, en Paul op haar?
    Snel verder

    Xoxo

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here