Foto bij Proloog

Rustig wandelde ik door het bos. Genietend van de maan en de sterren. Ik moest mijn hoofd leeg maken. Niet meer denken aan al mijn problemen. Ik hoorde voetstappen achter me en keek geschrokken over mijn schouder. Niets. Ik begon bang te worden en ging sneller lopen. Een paar takjes onder mijn voeten krakte en het leek of er een hand op mijn schouder lag. Ik draaide me geschokken om en liep achteruit. Tranen stonden in mijn ogen. Ik zag een zaklamp aan en uit flitsten. Mijn hak bleef achter een grotere tak steken en ik viel met een klap achterover. Een pijnlijke kreun rolde over mijn lippen. ik staarde naar de donkere lucht en huilde. Wat gebeurde er. Een schim verscheen voor mijn ogen en richtte zijn rechterarm op. Ik hoorde een knal en daarna een vreselijke pijn in mijn been. " Zo meisje, waarom zo laat in het bos?" Gromde een lage angstaanjagende stem. Door de pijn uit het niets gilde ik. Van de pijn en de angst. Zoute tranen rolde over mijn wangen. Ik voelde twee handen over mijn lichaam glijden. Over mijn borsten en de rest dat volgt. Van alles ging door me heen. Angst, Woede, Verdriet.
Toen hij klaar bleek te zijn, Ging hij weer staan. Weer richtte hij zijn rechter arm op en weer weerklonk een klan. Zwart.
Mijn ziel verliet mijn lichaam. Wacht ik wou nog niet dood. Ik keek toe hoe de man mijn lichaam verminkte. Mijn kleding werd va mijn lijf getrokken en vanaf getrokken en mijn huid werd open gesneden. Ik voelde de pijn en tranen liepen over mijn wangen. De man tilde mijn lichaam op en gooide het in de vijver verderop. Hij verdween uit het bos en ik liet me op de grond zakken. Niemand zou me ooit meer zien, niemand zou me ooit meer zien. Ik voelde de koud van grond niet. Ik bleef liggen tot de ochtend kwam.

Reacties (2)

  • NicoleStyles

    omg super mooi geschreven!!!

    7 jaar geleden
  • D3M1

    dat plaatje is gaaf:O...arme zij

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen