Foto bij 67 • Juliet Willis

Ik wist niet hoe ik daarop moest reageren. Liam had het me wel al eens gezegd dat hij me leuk vond, dat liet hij toch merken door me altijd te kussen, maar om het van iemand anders te horen, zeker van zijn bloedeigen moeder, was toch iets helemaal anders. Het leek wel alsof het nu echt was, en hiervoor nog niet.
Naast me begon Geoff te grinniken. Waarschijnlijk omdat ik duidelijk naar woorden zocht, of omdat ik zo rood werd als een tomaat.
‘Nou, ik-’
‘Laat maar.’ Kapte de moeder mijn poging om iets deftigs over mijn lippen te krijgen af. ‘Ik heb geen extra woorden nodig om te weten dat je helemaal van slag bent door mijn opmerking.’ Nu begon Geoff alleen nog maar harder te lachen. ‘Maar laat hem dat ook weten wanneer hij weer wakker is.’
Die woorden zorgden ervoor dat Geoff onmiddellijk ophield. Zelfs mijn ademhaling stokte even. Wanneer ze dit zei, kon ik maar aan één ding denken. Als hij nog maar wakker wordt. Onmiddellijk flitsten er verschrillende beelden voor mijn ogen over hoe het zou zijn zonder Liam. Dat ik weer helemaal alleen was. Niemand, buiten Emma misschien, maar daar ben ik nu nog niet zeker van. Misschien laat ze me wel vallen wanneer Liam er niet meer is omdat ze gewoon dingen over Liam bij me moest loskrijgen van het groepje.
Een paar enkele tranen rolden stilletjes over mijn wangen waardoor ik onmiddellijk de armen van Karen om me heen voelde. ‘Rustig.’ Fluisterde ze. ‘Hij wordt wakker. Daar ben ik zeker van.’ Ze wiegde me zachtjes heen en weer om me te troosten, maar het hielp niet echt. Ze maakte het alleen maar erger.
‘Ik ga naar school.’ Ik veegde de tranen van mijn wangen en stond op. Karen keek me verbaasd aan doordat ik plots zo reageerde. Voordat ik naar buiten liep, pakte ik mijn tas en stak mijn gsm ook terug in mijn broekzak, deze keer wel opgeladen.
‘Kom vanavond naar het ziekenhuis, dan pikken we je daar wel op!’ Riep Geoff nog naar me voordat ik de deur achter me sloot.
Ik wist niet precies in welk deel van de stad ik was, maar ik besloot om maar gewoon een richting uit te gaan. Het maakte me eigenlijk niet zo heel veel uit waar ik zou uitkomen. Eén ding deed er alleen maar toe, en dat was dat Liam absoluut moest wakker worden. Ik kende hem misschien nog maar zo’n goede drie weken, maar hij betekende meer dan ooit iemand voor me betekend heeft. Zelfs meer dan Andrew.
Andrew. Tranen begonnen terug over mijn wangen te rollen toen ik aan hem dacht, maar deze keer harder. Als ik erover nadacht leek het wel alsof ik niet bestemd was om een vriendje te hebben. Eerst Andrew, nu Liam. Wie gaat de volgende zijn die sterft omdat ik er verliefd op word?
Doordat mijn gezicht nat was van de tranen, voelde de wind extra koud aan waardoor ik na vijf minuten zo goed als geen gevoel meer had in mijn gezicht.
Andrew. Liam. Mijn moeder. Voor alle drie had ik zoveel verdriet, buiten voor die laatste voelde ik nog meer woede dan verdriet. Maar zelfs die woede kon nu niet tegen mijn verdriet voor Liam op.
Huilend zakte ik in elkaar op het dichtstbijzijnde bankje. Ik kon het niet meer aan.


Niet goed, sorry. Maar ik heb het weer zo druk. Ik hoop wel dat ik de laatste vier dagen van mijn vakantie nog elke dag een stukje kan schrijven. Als ik zelfs veel kudo's en reacties krijg, zal ik mijn werk laten vallen zodat ik voor jullie nog een extra stukje kan schrijven. (: <3

Reacties (8)

  • xBaps

    Verder!!
    Het is echt een super verhaal

    9 jaar geleden
  • Winterr

    hy moet egt wakker worden nu

    9 jaar geleden
  • xMissMarije

    verder

    9 jaar geleden
  • TrueThatShit

    Niet goed? Wel goed!

    9 jaar geleden
  • Tinaaax257

    omg mooi

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen