Liam James Payne
Oke, even een korte uitleg aangezien een paar van jullie het vorige niet helemaal snappen. Het schuingedrukte gedeelte is een droom van Harry. Hij word uit zijn droom gehaald door een man die hem komt redden, ze zijn namelijk bevrijd. Claireece is al buiten, en Harry had beloofd om niet te gaan slapen voor haar, daarom is hij zo boos. Snappen jullie het nu weer? (=

O2O - @TOMLINSONx && @Close

Het stoplicht springt op rood, ik rem net optijd af. Ongeduldig staan we voor het stoplicht te wachten, alle vier gespannen. We waren onderweg naar het ziekenhuis, waar Harry lag. "Zijn we er al bijna?" vraagt Niall voorzichtig, niemand is blij, gezellig of wat dan ook. Louis' ogen zijn rood van het huilen, hij had het er zwaar mee, net als de rest. Eigenlijk zouden we blij moeten zijn, hij was eindelijk terecht, maar in plaats daarvan zei niemand een woord. Het stoplicht kleurde groen en ik gaf gas. "Nog vijf minuten." Zei ik tegen Niall. Het was weer stil.. Ik was er helemaal niet bij, normaal ben ik altijd gefocust als we rijden, maar vandaag niet en niemand neemt het me kwalijk. Ik rij de bocht om en de parkeerplaats op. "We zijn er." zeg ik kalm. "Goh." zegt Zayn op een grappig bedoelde manier. Ik neem geen eens moeite hem een -nep- vernietigende blik te geven. We stappen allemaal uit. Louis zet zijn zonnebril op, het valt me nu pas op dat de zon schijnt. "Let's go." zegt Niall, en we lopen met z'n alle het ziekenhuis in. "Ga hier maar zitten guys, ik regel het wel even." Zegt zayn en hij loopt naar de balie. Ik ga op een witte leren bank zitten. Ik klop naast me waar Louis komt zitten. Ik sla een arm om hem heen "T komt allemaal goed Lou, ik beloof het je." zeg ik, om hem op te vrolijken. Ik zie Zayn nog wat praten en dan wuift hij naar ons dat we moeten komen. Ik besef me nu dat we niks wisten over Harry, of het goed gaat, of slecht, of hij dood gaat, of niet.. Misschien lag hij wel in coma.. Ik werd uit mn gedachtens gehaald door Zayn, die me van de bank omhoog trok. "We kunnen naar hem toe" Vertelde hij. Ik knikte, waarna ik langzaam achter hem en de rest aanliep. Er liep een dokter voorop die ons de weg wees naar Harry's kamer. Ik kreeg het lichtelijk benauwd, straks herkende ik Harry niet meer terug, of erger, was Harry zichzelf niet meer.. We liepen door een lange smalle gang, die eindeloos leek door te gaan. Niemand zei iets, maar het was niet ongemakkelijk. "Hier is het, excuseer me, ik moet weer aan het werk, daar is een rode knop als er iets ergs gebeurt, er lopen hier ook allemaal dokters rond. Fijne dag." het dik kalende mannetje geeft een snel knikje en waggelt weg. Een seconde lang staan we stil voor de deur. Dan slaakt Zayn een diepe zucht en hij opent de deur. Ik knijp mijn ogen dicht, bang voor het beeld dat ik krijg te zien. Ik doe ze voorzichtig open en zie Harry daar liggen. "Jongens, wat fijn jullie te zien, kom hier ik heb jullie gemist!" Harry wilt uit bed stappen maar ik loop snel naar hem toe. "Nee niet doen Harry, blijf lekker liggen, we komen al." Louis trekt ook een sprintje en we zitten met zijn alle om hem heen. "Hoe was het?" "Waar zat je vast." "Hoe kon het." "Oh Harry we waren zo bezorgd!" Er barst een bom met vragen los. "Wowowow, guys easy, ik ben nog steeds moe!" we zijn allemaal stil. "Ik vertel het later, vertel wat er allemaal is gebeurt." Louis begint spontaan te huilen en kruipt onder de deken bij Harry. "We hebben je gemist, dat is er gebeurt Harry.. " Ik kreeg ook tranen in mn ogen, maar pinkte ze snel weg, ik wilde niet huilen. Louis begon ondertuseen blij te vertellen over alles wat Harry gemist had, en over hoe wij hem gemist hadden. Ik volgde het niet, ik keek naar Harry. Zijn ogen waren moe, en er zaten grote zwarte kringen onder. Hij was afgevallen en zag er moe uit, extreem moe. Een bezorg gevoel nam mijn lichaam over, maar ik liet het niet zien. Harry's blik was nu op mij gevallen. "Gaat het wel?" Vroeg hij, ik knikte snel en perste er een glimlach uit. "Met mij gaat het prima" Mijn stem trilde. Harry had geen tijd om antwoord te geven, aangezien de dokter kwam binnen lopen met de mededeling dat Harry moest rusten. "Wanneer mag hij naar huis?" Vroeg Louis. Er ontstonden denkrimpels op zijn voorhoofd. "Hij moet zo'n drie dagen blijven, daarna kijken we verder" Niall klinkt bedenkelijk. "drie dagen?!" Louis blijkt minder blij te zijn met het antwoord. "Het lukt ons wel Lou, we komen gewoon elke dag langs." Zei Zayn, terwijl hij hem uit het bed hielp. De dokter keek naar de klok. "Het is tijd om afscheid te nemen, De heer Styles moet flink rusten en bij gevoed worden en het bezoekuur is overigens ook afgelopen." Zei de man. Iedereen gaf hem een knuffel en wenste hem veel beterschap. Louis knuffelde een uur met hem. "Ik kom morgen ook langs." zei hij. Langzaam en zwaaiend liepen we de deur uit, door de gang. Ik keek even door het raam in de kamer naast Harry, een meisje met lichtblond haar en voor de rest veel apparaten en dokters, arm kind.. We liepen door, de deur uit, parkeerplaats op en de auto terug naar huis. Iedereen had hem ontzettend gemist. Het ging goed met Harry, dat is zeker, maar wát is er nou precies gebeurt?... Dat bleef één groot raadsel..

Reacties (15)

  • xxmarijn

    Ik snapte t wel hoor XD

    7 jaar geleden
  • Bagnall

    nawwhh larry<33


    snelverder!x

    7 jaar geleden
  • Tinaaax257

    Lou is sweet! ik hou ervan als je schrijft vanuit andermans pov, dat geef altijd een heel andere "kijk op de situatie"...

    7 jaar geleden
  • IkissHazza

    ahww..Snel verder! xx

    7 jaar geleden
  • Marisxx

    Harry&Lou forever! <3

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen