Foto bij Epilogue

10 jaar later
 
||Seya Dafne Rutledge
 
Diep haalde ik adem, terwijl ik door het huis heen liep. Eindelijk was het stil. Iets wat uren duurde op dit moment in mijn leven.
Met een glimlach op mijn gezicht liet ik me op de stoffen grijze bank vallen in de woonkamer, terwijl ik een paar van de kinderspeeltjes van de kussens af haalde zodat ik languit op de bank kon gaan liggen.
Toen ik net mijn ogen wilde sluiten voor een paar minuten slaap, ging de deurbel van de voordeur.
‘Gale? Doe jij de deur even open?’ Riep ik door het huis heen, maar realiseerde toen direct dat hij samen met onze zoon Blaze naar de supermarkt was gegaan – daardoor was het zo rustig in ons huis.
Langzaam stond ik op, om vervolgens naar de voordeur toe te lopen. Zonder door het kijkgat te kijken naar welk persoon er toch aanbelde, trok ik de deur open.
De glimlach die altijd rond mijn lippen speelde, verdween direct toen ik donkerbruine ogen herkende. Ze waren zo donker dat ze zwart leken te worden.
‘Seya. Hey.’ Zei hij verward toen hij realiseerde wie er voor hem stond. Het leek wel alsof hij mij hier niet verwacht had. ‘Wat… Wat doe jij hier bij Gale?’
‘Ik… Ik woon hier. Al vier jaar.’ Fronsend keek ik hem aan. ‘Maar ik kan hetzelfde aan jou vragen. Waarom ben jij hier?’ Mijn armen sloeg ik uitdagend over elkaar heen. Het speelgoed van Blaze lag om mijn voeten heen waardoor Zayn langzaam steeds meer begon te realiseren. Je kon bijna het kwartje bij hem horen vallen.
‘Je…’ Begon hij. ‘Gale vertelde me over zijn zoon en zijn verloofde… ik wist niet dat jij het was.’ Verontschuldigend keek Zayn mij aan.
'Het geeft niet.' Glimlachte ik terug. 'Kom binnen, Gale moet elk moment weer thuis komen met Blaze.' Ik deed een stap opzij zodat de man binnen kon stappen.
'Dat… Je… Je ziet er geweldig uit.' Zei Zayn terwijl hij nog steeds bij de deur bleef staan.
'Oh, eh bedankt..denk ik?' Vragend keek ik hem aan. 'Moederschap heeft me goed gedaan.' Ik lachte even zijn kant op. 'weet je zeker dat je niet naar binnen wil?'
'Oh, nee. Dat eh.. Dat hoeft niet.' Hij schudde zijn hoofd even.
'Oh, oké.' Ik haalde mijn schouders op. 'Hoe gaat het trouwens met je vriendin? Ik had er wat over gelezen in een tijdschrift…. AJ, toch?'
'Ja.' Lachte hij. 'Maar… Ik… Ik denk dat ik eens moet gaan.' Hij wees over zijn schouder heen naar zijn zwarte Bentley die op de oprit stond.
'Wat? Maar je bent er net?' Vragend rees ik mijn wenkbrauwen op.
'Ja… Ik wilde eigenlijk aan Gale vragen of.. Tja..'
'Of wat?' Verward keek ik hem aan.
'AJ en ik zijn uit elkaar… Omdat… Omdat ik alleen nog maar aan jou dacht.' Schuldig keek ik hem aan. 'Maar… Jij bent met Gale… Dus.. Ik moet gaan. Ik moet gewoon gaan.' Hij wilde zich omdraaien en weglopen, maar ik hield hem tegen.
'Wat? Je dacht nog steeds aan mij?' Vragend keek ik hem aan.
'Sinds je mij tien jaar geleden had verteld over wat je voor me voelde en toen ik je zo had laten staan, kon ik je gewoon niet vergeten. Ik… Ik weet dat ik eerder had moeten komen-'
'Ik heb een heel nieuw leven opgebouwd, Zayn.' Onderbrak ik hem.
'En daarom moet ik gaan. Voordat ik iets roekeloos ga doen wat Gale's vriendschap kost en jullie relatie.' Snel draaide hij zich om.
'Als je maar een paar jaar eerder gekomen was, zouden we nu misschien bij elkaar kunnen zijn.'
'Dat weet ik.' Mompelde hij. 'alsjeblieft. Maak het me niet moeilijker.' Snel liep hij weg.
'Dag, Zayn.' Riep ik hem nog na
'Dag, butterfly.' Hoorde ik hem nog mompelen, waarna hij verdween in de auto.

Reacties (4)

  • Tomlinsbear

    Damn, waarom lees ik dit verhaal nu pas.

    It's beautiful

    4 jaar geleden
  • xMissMarije

    mooi verhaal zielig einde ...

    9 jaar geleden
  • NEWgirlS

    @incerto dus kbenni de enige die et gevoelt eft;)
    @emma jij en je verhalen zij top!!!(K)(K)(K)(K)(K)(K)(H)(H)(H)(H)(H)(H)

    9 jaar geleden
  • Incerto

    Niet het einde dat ik hoopte of verwachtte,
    maar zo ongelofelijk mooi. Die laatste zin, kippenvel.
    Hoe doe je dat?

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen