Foto bij 72 • Juliet Willis

We waren nog een tijdje bij Liam gebleven, totdat het bezoekuur –wat eigenlijk twee uur en half was– gedaan was. Voordat we vertrokken wilde ik Liam zo graag nog een kus geven, maar ik durfde het niet met zijn ouders in de buurt. Wat voor een indruk zou ik dan wel niet maken.
‘Hé, waar zit jij met je gedachten?’ Ik werd uit mijn gedachten gehaald door de stem van Geoff die achter het stuur zat. Hij keek me aan via de achteruitkijkspiegel. ‘Oh, nee, laat maar.’ Grinnikte hij.
Karen, die naast hem zat, begon ook te lachen. ‘Liam dus.’ Zei ze waardoor mijn wangen helemaal rood kleurden. Het was nog steeds wennen dat ze wisten dat ik verliefd was op Liam. Soms moest ikzelf er nog aan wennen.
‘Sorry.’ Zei ik zachtjes terwijl ik mijn blik op mijn handen, die op mijn schoot lagen, vestigden. ‘Ik had u niet gehoord. Wat zei u?’
‘Stop toch eens met ‘u’ te zeggen.’ Zei Geoff nep-geïrriteerd waarna er een grote glimlach op zijn gezicht verscheen om het nog eens duidelijk te maken dat het maar een grapje was. ‘Ik vroeg dus hoe het bij je op school was geweest.’
Ik stond even perplex van die vraag. Dit was de eerste keer in vier jaar tijd dat deze vraag nog aan me gesteld werd. Niemand had in de vier jaar interesse in me getoond, laat staan in school, waardoor ik niet goed wist wat ik nu moest antwoorden. ‘Uh, goed, denk ik.’ Kwam er zachtjes over mijn lippen.
Geoff keek me even vragend aan vanuit de achteruitkijkspiegel wanneer ik antwoord gaf. ‘Denk je?’ Stelde hij dan ook zijn vraag.
‘Ja, ik weet het niet echt.’ Antwoorde ik nog iets zachter dan daarjuist.
Karen draaide zich om zodat ze me recht aan kon kijken. ‘Wat is er gebeurd, Juliet?’ Het was op één manier wel grappig dat vrouwen altijd dingen sneller doorhadden dan mannen, maar nu had ik liever dat ook vrouwen dit niet door hadden gehad. Nu moest ik het uitleggen aan Karen en Geoff en hoewel ze vriendelijk tegen me deden en een dak boven mijn hoofd aanboden, vond ik het nog steeds raar.
Ik keek uit het raampje en zag dat we juist voorbij mijn oude huis reden. Ik zag de deur juist dichtvallen. Dat zal waarschijnlijk Faith of Tyler wel geweest zijn. Die hadden tenminste vrienden waar ze na schooltijd nog even me konden rondhangen. ‘Niets.’ Zei ik zachtjes.
‘Juliet.’ Zuchtte Karen. ‘Geoff kan je dat misschien wijsmaken,’ Hij wilde protesteren maar werd tegengehouden door Karen die gewoon verder praatte. ‘maar mij niet. Dus, zeg op. Wat is er gebeurd?’
‘Yasmine.’ Fluisterde ik.
‘Die vriendin van Harry en de rest?’ Waarschijnlijk had Karen wel al een vermoeden wie ik bedoelde, maar ze vroeg het voor de zekerheid.
Ik knikte. ‘Ja, die. Ze stond plots bij mijn kluisje en zei tegen iemand dat ze Harry moest gaan halen zodat hij ook mij in elkaar kon slaan.’ Het kwam niet harder dan een gefluister over mijn lippen.
‘Er moet echt een met de directeur gesproken worden! Zo kan het toch niet verder?’ Riep Karen plots. Ik weet niet of het kwam doordat Liam door dezelfde personen in elkaar geslagen was of omdat het nu ook mij overkwam, maar ik vond het wel lief dat ze er echt iets aan wilde doen. ‘Weet je wat? Ik bel morgenvroeg naar die school en zal mijn beklag eens doen!’
‘Nee!’ Riep ik onmiddellijk uit. Ik wilde niet dat iemand zijn beklag ging doen, zeker niet om mij proberen te beschermen. Dan zouden ze me alleen maar harder aanpakken als ze wisten dat het door mij kwam.
Karen keek me niet begrijpend aan. ‘Waarom niet? Dan ben je van hen vanaf.’
‘Niet waar. Wat kan de school eraan doen? Alleen dat ze mij niet op school in elkaar slaan, maar erbuiten.’ Gaf ik onmiddellijk als rede.
Daar leek Karen even over na te denken. ‘En goede school zegt dat ook tegen de ouders van die personen in kwestie.’
‘Laat het gewoon hoe het nu is, alsjeblieft.’ Smeekte ik. Ik wilde echt nog niet meer problemen dan ik nu al had. Ik had me vanmorgen al voldoende in de problemen gewerkt. Als Karen zou gaan klagen, zal het alleen maar erger worden.
Vanop de achterbank zag ik dat Geoff zijn hand op Karens knie legde en er een kneepje in gaf. ‘Oké, maar als er echt iets gebeurd, kom je het wel tegen ons zeggen. Beloofd?’ De spottende toon in haar stem van daarjuist was helemaal verdwenen.
‘Beloofd.’ Zei ik dan maar tegen mijn zin.


Ik wist wel dat jullie het konden (: Dank je wel! Jullie weten niet hoeveel het voor mij betekend <3 Vanaf morgen heb ik wel terug school, dus zal het niet meer zo snel zijn dat er nieuwe stukjes komen, maar ik beloof wel zo snel ik kan want dit is nog steeds mijn leukste verhaal om aan te schrijven! <3

Reacties (6)

  • xBaps

    Verder!!!!
    I love this story(H)(H)

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen