Foto bij Hoofdstuk 77

Het bleef angstig stil. Ik zat daar maar. Zijn hoofd tegen mijn schouder aangeleund en ik streelde hem zachtjes door het haar. Uiteindelijk zuchtte ik verslagen duwde hem langzaam in evenwicht en stond op. ‘Het spijt me Embry. Je wou wat leuks doen en ik heb het verpest. Alweer’ ik stond wat stuntelig op. Liep weg in de richting vanwaar ik gekomen was. Met hangende schouders sjokte ik terug naar het huisje. Ik had zijn verrassing verpest. Ik rilde en stak mijn handen in mijn zakken. Ik was de slechtste persoon ever. Ik moest wat bedenken om het go- ‘Amber!’ mijn gedachtengang werd ruw onderbroken en versteend bleef ik staan. draaide me langzaam om. daar stond hij. een schuldige blik in zijn ogen. ‘Embry’ zei ik. mijn stem overlopend van schuldgevoel. ‘Oh kom hier.’ Mompelde hij en hij beende op me af en sloeg zijn armen strak om me heen. Zijn adem bij mijn oor. ‘Sorry’ mompelde hij zacht. Het kietelde toen hij het zei. En ik grinnikte zacht zonder enige vorm van humor. ‘Geeft niet. Ik ben degene die sorry moet zeggen. Ik, ik heb je verrassing verpest. Je gekwetst’ ik slikte. ‘Het spijt me zo’ ‘Ik heb je gewoon laten weglopen.’ Fluisterde hij. volgens mij meer tegen zichzelf dan tegen mij. ‘Sorry’ mompelde ik weer. Hij liet me los keek me diep aan en gleed met zijn duim langs mijn wang. ‘Wil je nog steeds naar je verrassing of ga je liever naar huis?’ fluisterde hij. ‘Ik wil je verrassing graag zien. Als jij nog wil tenminste’ blozend wendde ik me af. Ik had alles verpest. ‘Niet doen’ mompelde Embry. Ik keek hem aan. veelbetekenend keek hij terug en ik wist dat hij wist wat ik dacht. ‘Oké’ mompelde ik beduusd. Zijn hand gleed in de mijne trok er zachtjes aan. snel liep ik met hem mee voordat ik het moment voor de tweede keer verpestte.

‘Wacht hier even oké?’ zei hij zacht. Ik knikte en leunde tegen de boom. We waren een eindje het bos ingelopen. Hij beende de dichte struiken door en even later verbrak het zachte geritsel de stilte. Nieuwsgierig keek ik op. ‘Wauw’ mompelde ik. de wolf keek me behoedzaam aan. en bleef op een afstandje. ‘Ik was bijna vergeten hoe mooi je was. Ook in deze vorm’ fluisterde ik zacht. En hij bromde wat. Ik stapte voorzichtig naar voren. Één meter tussenons in. Langzaam stak ik mijn hand uit. ‘Mag het?’ hij knikte voorzichtig. En ik liet mijn hand over zijn vacht glijden. ‘Je bent mooi. Wauw Embry. Ik zette een stap naar voor. Haalde de grens die er onuitgesproken tussen ons in lag weg drukte mezelf tegen zijn vacht. ‘hmm’ mompelde ik. hij gromde weer. Snel zette ik een stap achteruit. ‘Sorry’ mompelde ik. hij schudde zijn kop. En drukte zijn neus tegen mijn wang aan. ‘Dus, dus je vind het niet erg?’ hij schudde opnieuw van niet en ik glimlachte. Drukte me weer tegen hem aan en humde tevreden. Hij kefte vrolijk. Nog steeds met mijn neus tegen zijn vacht gedrukt. ‘Zullen we?’ opnieuw bromde hij. ik glimlachte en stapte achteruit. Hij liet zich op de grond zakken en langzaam liet ik me op zijn rug zakken. ‘en daar gaan we weer’ glimlachte ik, meer tegen mezelf dan hem.

Ik denk dat het even duurt voordat het volgende stukje komt ga zo vriendin vant station ophalen die hier haar vakatnie viert terwilj ik gewoon stage hebxDen heb het gewoon druk met paarden en alles ik was gewoon afgelopen dinsdag 1 van de knollies vergeten DAS TOCH STOM! O__o naja:)bedankt voor de stuper reacties:D

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen