Hola Peeps!
Alweer geen foto:$, maar ik zit nu op de schoolcomputers (niet letterlijkxD)).
Morgen moet ik 4 boekverslagen opnieuw gemaakt hebben en inleveren en vandaag ook nog werken enzo, dus ik denk niet dat er vandaag nog meer dan dit (haha More than this) online komt):. Sorry:(.

Het voelde raar aan. Nog steeds was dat besef er niet. Het besef dat het mijn beste vriend is die in de kist ligt. Samen met de liefde van zijn leven, begraven voor eens en voor altijd. Tenminste, over een paar minuten dan.
Lux, die de hele tijd door Charlie en mijn moeder gedragen is, is het grootste gedeelte stil geweest. Maar ook zij voelde het verdriet en de spanning maar al te goed.
Nu heb ik haar in mijn armen en sta ik samen met haar voor het graf van haar ouders.
Ze huilt, en ik ook. Dit is de eerste keer dat ik huil omdat ze echt weg zijn. Eerst huilde ik uit ongeloof, daarna uit verdriet omdat ik dacht dat ik Charlie kwijt was. Maar nu, nu huil ik om hen. Omdat mijn beste vriend in een kist ligt. Tussen 6 planken waar hij voor altijd zal blijven.
Nu pas snap ik hoe Jess zich ooit gevoeld moest hebben. Ergens had ik het zwak van haar gevonden om naar de drank en drugs te grijpen, maar nu snap ik het. Het is veel te makkelijk. Gewoon een pilletje en je voelt het niet. Het gat dat er in je hart zit. De leegte die je voelt.
Maar dat is ook allemaal maar tijdelijk. Want die pijn komt terug. En ik ga het zeker nooit doen. Geen pillen gebruiken, ook al is het zo aanlokkelijk. Ik heb Lux, en moet voor haar zorgen. Zij is mijn houvast. Ondanks dat ik de aankomende 7 weken wel zonder haar zit. Maar ik moet het gewoon vol houden. De jongens en de meiden op tour zullen wel op me letten. Dat weet ik zeker. Eigenlijk heb ik Charlie nodig. Charlie en Lux. Meer niet. Mijn kleine gezinnetje, dat zo prompt is ontstaan. De twee belangrijkste personen in heel mijn leven.
Maar allebei blijven ze hier. Dat is maar goed ook. Een tour is niks voor een klein meisje. Zeker niet als je onder de voogdij valt van een van de personen waar de tour om draait (nope, geen ego. Alleen maar een feit).
Alleen wij staan hier nog. Zelfs de ouders van Matt en Eline zijn weg. Die van Eline hadden me trouwens vuil aan gekeken en volgens mij hoorde ik hun met mijn moeder, Robin en Charlie nog praten over die rechtszaak. Die trouwens geen nut heeft. Matt en Eline hebben mij opgeschreven. Dit is hoe zij het gewild hebben en zo zal het ook gebeuren.
Ik had voor de begrafenis ook nog even met de jongens gesproken. Iedereen maakt zich zorgen om ons, en dan vooral om mij.
Morgenochtend ga ik toch weer terug. Charlie zei dat ik misschien wel troost zou kunnen vinden in de muziek en optreden, maar ik denk dat ik die troost eerder vind bij mijn gezin.
Ik weet het ook allemaal niet meer. Het is raar. Ik ben ook pas 19 jaar en ik heb al zoveel fouten gemaakt in mijn leven. Maar nu moet ik volwassen worden. Matt en Eline hadden hier bijna 9 maanden voor gehad, maar hun situatie was nog erger. Hun hadden een heel nieuw leven moeten opbouwen. Ik ben gewoon niet zo sterk als hun. En als ik iemand zou hebben gebeld voor advies hierover zou het Matt zijn geweest. Maar hij is weg. Ik kan hem gewoon f**king niet meer bellen. Door die rotjunk, die geld nodig had. Snapt die vent dan niet dat hij een gezin verscheurd heeft. Hij heeft het leven van een lief klein meisje zo moeilijk gemaakt. Ze waren zo gelukkig samen, maar door die rotvent (die trouwens nooit gevonden is) is dat helemaal naar de knoppen gegaan.
Met Lux nog steeds in mijn handen loop ik weg van het graf. Charlie, mijn moeder, Robin en Gemma staan nog steeds op mij te wachten. De rest is al lang weg. Er waren trouwens best wel wat mensen gekomen. Matt en Eline hadden ook aardig wat vrienden en kennissen opgebouwd. Zouden er bij mijn begrafenis (die hopelijk nog lang niet komt) ook zoveel mensen komen. Aan hun gezichten kon je zien dat iedereen het moeilijk had met dit verlies. Het maakte duidelijk wat voor een goede mensen ze wel niet waren geweest. Iedere traan stond voor de liefde en vriendschap die deze twee bijzondere mensen hadden gegeven.
Er was geen paparazzi aanwezig geweest. Gelukkig maar, daar had niemand echt bepaald behoefte aan. Al waren de eerste paar foto's van Charlie of ik met Lux al verschenen. Maar zo heel erg was dat nu nog niet.
Morgen ga ik terug en laat ik Charlie en Lux hier achter.. Dat gaat me nog heel zwaar vallen. Maar de paparazzi zal dat zeker wel opmerken. Het hele verhaal zou ik dan ook gaan vertellen in het eerste interview dat ik weer mee draai als ik eenmaal terug ben.
Ik wil niet terug (oké, nu voel ik me een klein kindje dat loopt te stampvoeten om een lolly of ijsje ofzo). Ik wil hier blijven, met mijn gezinnetje. Met mijn Charlie en met mijn kleine Lux.

Reacties (6)

  • xximkexx

    snel verder (i love it(H)) (sorry als ik wat kort reageer, mijn eigen internet is stuk en mijn broertje zit constant te zeuren dat hij op de computer wil (zeer vervelend) en daarom geef ik of geen of supper korte reacties (afgezien van deze:) ))

    7 jaar geleden
  • Damare

    woow

    7 jaar geleden
  • xLove1Dxx

    Heel mooi geschreven!!
    Snel verder!

    7 jaar geleden
  • biancadokkum

    Super duper mega geweldig amaZAYN, extraordinHARRY,fabuLOUIS, phenomiNIALL, brilLIAM geschreven(H)
    super duper mega snel weer verder met dit super duper goede verhaal(H)
    (flower)

    Echt super mooi met heel veel gevoel geschreven(H)
    ben er gewoon stil van(H)

    7 jaar geleden
  • BVBloveit

    Wow, gewoon. Wow. Dit is echt heel mooi geschreven! Ik zit hier nu een beetje stil en sprakeloos te wezen.
    Heel erg mooi. Echt.
    Heel snel weer verder alsjeblieft?? Ik kan echt niet wachten!
    -xxx-

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen