Foto bij Chapter sixty-nine

Tijd van vertrek (DR): 13:00u (1 p.m.)
Tijd van aankomst (DR): 20:30u (8.30 p.m.)
Tijd van aankomst (L): 01:30u (1.30 a.m.)

Jake Fraun

Ik tastte met mijn vingers de muur af terwijl ik traag, voetje voor voetje, vooruitkwam. Ik kende de vloertegels en onbewust begon ik het patroon te volgen, linkervoet op de witte tegels, rechtervoet op de zwarte.
"Jake, lieve schat, ben jij dat?"
Haar stem deed me opkijken, haar flets blauwe ogen boorden zich in de mijne. Er lag een lieve glimlach op haar mond. Ik staarde haar verbaasd aan en knipperde ongelovig met mijn ogen.
"Mama?" fluisterde ik, bang dat ze in duizend stukjes zou kapot springen of plots zou vervagen. Het leek zo onwerkelijk.
"Ja, Jake?" vroeg ze, haar stem had het geluid van klokjes in de wind.
Ik stapte voetje voor voetje naar haar toe, net als eerst. Alleen wist ik nu waarom ik traag ging.
Ergens in mijn onderbewustzijn herkende ik de kamer, maar er was iets mis mee. Alsof onze oude woonkamer niet volledig was, ik kon er mijn vinger niet opleggen.
Ik stond nu recht voor mama, die in de gemakkelijke, bruin leren, zetel zat. Ze stond op en sloeg haar armen om me heen. Haar vertrouwde geur gaf me een wee gevoel en ik nam haar stevig vast. Ik had haar gemist, ontzettend gemist.
"Ik heb je gemist mama", fluisterde ik tegen haar blouse. Ze maakte een vreemd geluidje, maar ik veronderstelde dat ze een brok in haar keel had, net als ik. Ik keek over haar schouder en sloot mijn ogen. Voor even leek het alsof alles terug het oude was. Ik zag Charlie door de huiskamer rennen. Ik hoorde mama naar hem roepen dat hij moest oppassen, of hij zou zich misschien pijn. Papa zat in zijn zetel. Een boek in zijn hand terwijl hij over de rand alles glimlachend gade sloeg. Papa hield van lezen, hij had altijd een boek bij. Zo was hij nu eenmaal. Ik opende mijn ogen en zocht naar de grote boekenkast die uitpuilde van de verschillende boeken. Een eenzame traan ontsnapte uit mijn ooghoek. Ik zag de boekenkast, maar hij was leeg. Ik fronste mijn wenkbrauwen.
"Ik mis papa", fluisterde ik tegen mama en ik voelde haar verstarren. Ze liet me los en ik nam de tijd om eens om me heen te kijken. Papa's zetel was weg, net als al zijn boeken en dat waren er heel wat. De fotolijstjes met onze gezamelijke foto's waren weg of leeg. Er stonden alleen nog foto's van Charlie en mam. Ik draaide me verward terug naar mama om haar om uitleg te vragen, maar ik schrok me dood toen ik haar zag. Ze had een gemene grijns op haar gezicht die me de rillingen gaf.
Nee, het was geen grijns, het was een pijnlijke grimas. Ik slikte en deed mijn mond open om te vragen wat hier gaande was, maar ze liet me niet aan het woord.
"Het is jouw schuld", zei ze en haar zachte stem maakte het alleen maar dreigender. Wat is mijn schuld! Ik wilde het naar haar schreeuwen, maar mijn keel zat dicht geschroefd.
"Het is jouw schuld dat je vader dood is, dat hij hier niet meer bij ons is. Omdat jouw studies moesten betaald worden, konden we de behandelingen niet meer voort zetten. Doordat jij zo nodig moest studeren is je vader er niet meer."
Haar stem klonk zacht en dreigend en ik maakte een bang geluid. Maar buiten bang was ik geschokt. Ik wist dit niet en het besef druppelde langzaam binnen.
Hoewel mama nu als een razende furie op me afvloog en me naar mijn keel greep, was er slechts één ding waar ik aan kon denken.
Ik heb papa laten sterven.

Waha, lekker dikke drama! (: Jullie krijgen straks nog iets, hoop ik, maar ik wilde jullie toch nog vlug dit geven. Ik heb het op het moment vreselijk druk, daarom dat ik maar weinig schrijf. Ik zal het jullie ook allemaal uitleggen, want het is een opeen stapeling van verschillende dingen. Maar goed, voor nu, ik moet vertrekken. Maar laat een reactie achter? Dat motiveert altijd;)Ohja, let the drama begin(flower)

Reacties (2)

  • Jamezzz

    ow my gosh! Snel verder!

    9 jaar geleden
  • kryptonarry

    Ooh hoe is Jake's papa dood gegaan? Ö

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen