Foto bij 4. Jill

Wat vinden jullie ervan?

‘Komt ze vanavond?’ vroeg Mary die tegen een deurpost aanleunde.
Ze droeg een sweatpants en haar blonde haar zat in een strakke staart gebonden. Haar blik flitste enkele keren over haar schouder om te zien wat haar klasgenoten uitvoerde. Hoewel klasgenoten leerlingen waren het in dit geval.
‘Ik denk het wel. Liam zegt dat als hij Dean zover krijgt Perrie vanzelf meekomt.’ Mompelde ik.
Mary vernauwde haar ogen een beetje toen ze mijn toon hoorde.
‘Jill, je weet dat we niet anders kunnen toch.’
‘Ik weet het maar ik weet hoe verschrikkelijk ik het vond toen dit gebeurde. Ik werd overal buiten gehouden, mocht niets doen en nu doe ik hetzelfde bij haar. Het is ironisch en oneerlijk tegelijkertijd.’
‘We pakken het dit keer anders aan.’ Beloofde Mary me.
‘Je weet dat je leerlingen elkaar dadelijk afmaken.’ Zei ik terwijl ik haar aandacht afleidde.
Mary keek verschrikt om op het moment dat een jongetje met stekeltjes haar een basketbal in zijn gezicht kreeg. Ze trok het fluitje rond haar nek omhoog en blees twee keer kort maar hard. Mijn oren galmde nog na toen ze me naar mijn les stuurde omdat ik nog eigenlijk gewoon door moest voor een leerlinge.
De gangen waren inmiddels verlaten en mijn laarzen maakte veel meer kabaal dan gewoonlijk. Ik gluurde naar binnen bij het aardrijkskunde lokaal en zag Liam en Harry enthousiast met elkaar praten.
Ik negeerde het schuld gevoel in mijn maag en liep snel door. Niet aan denken Jill. Maar niet aan iets proberen te denken was net zo iets als een grote rode knop waar niet aan komen op stond. Je moest wel drukken. Of in mijn geval eraan denken. Scheikunde was op de tweede verdieping. Probeerde ik mezelf af te leidde. Ik was nu op de begaande grond als ik het heel erg rekte kon ik er over tien minuten zijn. Voetstappen achter me lieten me schrikken en joegen me in een nis waar een brandblusser hing.
Mijn adem ging gejaagd en mijn hartslag hamerde in mijn hoofd en oren. Ik was nooit erg schrikachtig geweest maar de laatste tijd schrok ik me al dood als iemand boe riep. Liam noemde de paniek aanvallen geen angst maar voorzichtigheid. Maar ik voelde me wel een idioot elke keer als ik weer een halve meter de lucht in sprong.
‘Jill!’ Ik liet mijn adem ontsnappen toen ik hoorde wie het was. Zie je wel weer paniek om niets.
Zayn verscheen voor me met een geamuseerde uitdrukking op zijn gezicht. ‘Wat doe je?’
Zijn zwarte haar was vochtig van de regen buiten en zijn baseball jack hing over zijn schouder. Hij droeg een zwart vest dat zijn haar nog donkerder maakte en zijn gezicht een oudere uitstraling gaf.
‘Kinda jumpy.’ Bekende ik.
‘Dat zie ik. Heb jij geen scheikunde nu?’ vroeg hij terwijl hij me uit de nis trok.
Ik schudde mijn haren weg en leunde tegen de kluisjes aan die de muren van de gang bedekte. Voor een vrijdag middag was het verdacht rustig. Is het niet altijd rustig onder de les? Verbeterde ik mezelf meteen.
‘Heb je mijn lesrooster nu al uit je hoofd geleerd?’ plaagde ik Zayn. Hij was dol op roosters en schema’s maken.
‘Nee, maar ik weet wie er bij Perrie hoort te zijn op dit moment en diegene staat hier voor me.’ Zijn uitdrukking werd serieus.
‘Niall en Louis houden haar in de gaten. Ze is nooit echt alleen.’ Waarschijnlijk kwam Zayn daar net vandaag. Ik wist niet precies zeker waar die twee zaten maar ik zag ze nooit in de school. Vermoedelijk hingen ze buiten rond terwijl de rest van ons zich door de school verspreid had. Harry, Liam, Zayn, Mary en ik hadden het zo weten te regelen dat minstens een persoon bij Perrie in de buurt was gedurende de dag.
‘Weet je echt zeker dat je dit wilt doen? Niemand neemt het je kwalijk als je je hier liever buiten houdt.’
Zo te horen was hij ook met Mary wezen praten.
‘Ik weet het beste waar ze doorheen is gegaan. Als er iets fout gaat zijn jullie degene die het beste kunnen vechten maar ben ik degene die haar het beste kan helpen.’ Wierp ik tegen.
Het was mijn beste argument en tot nu toe had zowel Zayn als Mary nog geen tegen argument kunnen verzinnen dat deze kon weerleggen. Hopelijk duurde dat nog een tijdje want ik wilde Perrie zo lang mogelijk haar normale leven laten leiden zonder dat wij het over hoop haalde.
Een jaar geleden was ik degene die in Perrie haar schoenen had gestaan. Ik was degene waar jacht op werd gemaakt. De jongens hadden me half Londen door gesleurd en mijn leven zo finaal over hoop gegooid dat ik maanden bezig was het weer op de rails te krijgen. Nu het iemand anders over kwam leek het opnieuw te gebeuren maar ik moest mezelf blijven herinneren dat ik nu aan de andere kant stond. Degene die beschermede. Niet degene die werd beschermd.
‘Zal ik je naar scheikunde brengen?’ vroeg Zayn vriendelijk. Hij hield galant een arm op die ik grijnzend aanpakte.
We zeiden niet veel terwijl we door de gangen liepen. Zayn zat met zijn hoofd in de richting van bescherming. Mijn hoofd stond meer naar. Tja. Hoe zou je dat het beste kunnen omschrijven. Waarschijnlijk stond mijn hoofd naar standje niet doordraaien als het even kan. Zayn stopte voor het scheikunde lokaal op de tweede verdieping. Hij gaf me nog een laatste kans om te zeggen wat ik wilde maar de problemen waren al zo vaak besproken dat ik de discussies die daar op volgde in mijn eentje kon nadoen. Inclusief wie wat zou roepen en wanneer.
Ik kwam twintig minuten te laat de klas binnen. Met het excuus dat ik Mary had gesproken mocht ik gaan zitten maar Miss Doyle ging nog wel een hartig woordje met de nieuwe gymdocente spreken. Poor thing. Miss Doyle in dit geval. Mary liet in een discussie nooit een spaan van iemand heel en Miss Doyle ging dat heel snel uit vinden.

Reacties (2)

  • Rho

    Weetje, je maakt me nu wel heel nieuwsgierig. Dus hup, snel verder jij! <3

    8 jaar geleden
  • ElisePayne

    I love it:Dx

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen