Foto bij Chapter seventy

Jake Fraun

Ik schrok wakker en knipperde verwoed met mijn ogen. Toen ik opzij keek, zag ik dat Liam me bezorgd in de gaten hield. Ik glimlachte zwakjes naar hem, maar zelfs ik kon voelen dat het nep was.
"Waar ging het over?" vroeg hij zachtjes en hij sloeg zijn armen om me heen. Ik keek verbaasd naar hem op.
"Je hebt gehuild", legde hij uit en ik wreef met mijn handen over mijn ogen. Mijn wangen voelden nat en heet aan. Ik veegde tot ik dacht dat alles weg was en nestelde me toen in de holte van Liams arm. Hier was ik tenminste veilig.
Eerst leek alles normaal. Ik kon de warmte en liefde van mama bijna proeven. Het had om ons heen gezinderd. Het was nep, ze deed alsof. Maar het voelde zo echt, zo vertrouwd. Het voelde niet alleen zo, ik wilde het ook zo. Ik wou dat ze me terug omarmde en me vertelde dat ze me gemist had. Maar dat zou ze voorlopig niet doen, of dat dacht ik toch. Misschien miste ze me wel echt. Trap er niet weer in! Maar ze moest toch ooit beseffen dat het niet mijn schuld was? Toch?
Wat als mijn droom waar was? Ik had er nog nooit over nagedacht, niet op die manier. Zo had ik het niet bekeken. Had ik papa kunnen redden?
Maar waarom heeft niemand mij iets verteld? Hoe moest ik weten dat door mijn studiegeld de behandelingen niet konden betaald worden?
Had ze het me verteld? Was ik het vergeten? Had ik het geweigerd? Was het toch mijn schuld geweest? Waren al haar beschuldigingen terecht?

Mijn hoofd ontplofte bijna door de vele vragen. Ik voelde me verstikt door het gedacht dat mama misschien wel gelijk had, al die tijd al. Ik greep Liam steviger vast en ik voelde zijn hand kalmerend mijn haren strelen. Ik gaf me over aan zijn heerlijke warmte en zuchtte zachtjes.
"Beter?" vroeg hij en ik knikte.
"Mag ik weten waarover het ging?" vroeg hij en weer knikte ik. Ik slikte een paar keer, maar mijn stem klonk nog steeds hees toen ik sprak.
"Mama."
“Het komt allemaal wel goed, Jake. En als jij er klaar voor bent, dan gaan we met haar praten en je zal zien dat ze het niet zo bedoelde allemaal”, zei hij op sussende toon. Als ik zojuist niet had gedroomd, had ik hem waarschijnlijk geloofd en me weer tegen hem aan genesteld, maar nu niet. Ik durfde hem amper aan te kijken toen ik zei: “Wat als ze nu eens gelijk had?” Mijn stem klonk net gefluister, maar Liam had het wel degelijk gehoord.
“Wat bedoel je daar mee?”
Ik zuchtte, hoe moest ik dit aan hem uitleggen?
“Zou het kunnen dat het mijn schuld is dat papa gestorven is?” Ik piepte en klonk erg twijfelachtig.
“Jake!” zei Liam boos en hij dwong me hem aan te kijken door zijn vinger onder mijn kin te leggen en mijn gezicht omhoog te duwen. “Beloof me dat je dat nooit meer denkt. Jake, lieve schat, jij kan er helemaal niets aan doen dat je vader kanker heeft gekregen, geloof je dat?”
Hij gebruikte dezelfde woorden als mama, ‘lieve schat’, en nu ik er zo over nadacht waren alleen de woorden hetzelfde. Ook al dacht ik dat ze lief klonken en bezorgd, mama had ze uitgesproken met een geforceerde emotie. Bij Liam klonken de woorden oprecht en liefdevol, bij hem wist ik dat hij het meende.
“Ik weet dat ik er niets aan kan doen dat hij kanker heeft gekregen”, zei ik en voor ik verder kon gaan, onderbrak Liam me.
“Waarom denk je dan dat het jouw schuld is dat je vader gestorven is,”
“Omdat”, zei ik en ik wachtte even zodat hij me zeker niet meer zou onderbreken, “het mijn schuld is dat de behandelingen niet betaald konden worden.”
Ik had het per ongeluk gezegd, ik bedoelde eigenlijk dat het misschien mijn schuld was. Maar zoals ik het zei klonk het alsof het al definitief was. En toen besefte ik dat ik ook echt geloofde dat het mijn schuld was.
“Jake, hoe kom je erbij dat het jouw schuld is dat de behandelingen niet betaald konden worden? Het is niet omdat je het niet breed hebt thuis, dat dat de schuld is van de oudste hé”, zei Liam en ik zag dat hij me bezorgd aankeek. En toch, hoe oprecht en eerlijk de woorden waren, hoe overtuigend hij ze ook uitsprak, ik kon het idee dat het misschien wel mijn schuld was dat mijn vader gestorven was, niet uit mijn hoofd zetten.
“Liam,” begon ik en ik keek hem nu recht aan, “ik droomde dat ik mama terug zag. Ze was boos op me, razend, maar ze had een reden.”
“Bedoel je dat ze zei dat het jouw schuld is dat ze het niet konden betalen? Jake, je weet toch dat het een droom was hé. Je hoofdje, je knappe, overbezorgde hoofdje verzint dingen en laat die dan zien."
"Dromen zijn verzinsels van je hersenen, ja, maar ze moeten het wel ergens vandaan halen hé. Ze zei me dat het mijn schuld was dat ze de behandelingen niet kon betalen omdat ze mijn studies moesten betalen."

Sorry, ik heb weer totaal geen tijd. MAAR, als er vanavond tien reacties zijn van tien verschillende mensen, dan schrijf ik zeker nog een deeltje. God, ja, ik beloof het!(flower)Dus, kom maar op met die reacties :p Ohja, moet je dit luisteren, ik zit helemaal te trillen! *.* Klik

Reacties (6)

  • Explore

    liam en jake zijn echte schatjes! <3

    9 jaar geleden
  • kryptonarry

    Suuper

    (ik dacht er stiekem kort aan om andere profielen hier op Q aan te maken, zodat zij ook een reactie kunnen achterlaten, dus dat we dan sneller een deeltje krijgen, maarja dat is ook weer zo'n gedoe, maar voor jou zou ik alles doen;))

    Ik <3 Jou <3 Blake!

    9 jaar geleden
  • KIER_

    Verderr. <3

    9 jaar geleden
  • Zachaa

    NAISSS !

    9 jaar geleden
  • Jamezzz

    Ahw, arme jake...

    Jammer dat je van 10 verschillende mensen een reactie wiltxDAnders had ik er wel 20 geschrevenxD


    gewoon snel verder:D

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen