Foto bij 77 • Juliet Willis

Ik kon niet beschrijven wat ik op dit moment allemaal voelde. Ik voelde me eerst en vooral dolgelukkig doordat Liam echt helemaal in orde was. Geen blijvende letsels, wel een paar littekens maar daar kon ik makkelijk mee leven. Ik kon zelfs huilen van blijdschap, maar daar probeerde ik me tegen te verzetten. Het zou alleen maar raar overkomen dat ik nu zou beginnen huilen. Ten tweede voelde ik zo’n drang om hem te zoenen, maar ik durfde niet, niet met Geoff en Karen die erop stonden te kijken. Ze wisten wel dat we allebei zielsveel van elkaar hielden, maar toch voelde ik me er niet gemakkelijk bij als ik Liam nu zou zoenen.
Aan de andere kant van het bed ging Karen zitten, waardoor ik uit mijn gedachten werd gehaald. ‘Je hebt ons wel serieus laten schrikken hoor.’ Glimlachte ze. In haar stem was ook duidelijk te horen dat ze dolgelukkig was. Nou ja, ik zou niemand kunnen bedenken die nu niet blij zou zijn, buiten ‘het groepje’.
‘Geloof me, ik was ook geschrokken toen ik van alles hoorde maar niet eens kon bewegen.’ Antwoordde Liam om zijn moeder.
Mijn ogen werden groot. Hij heeft alles gehoord? Echt alles? Onmiddellijk voelde ik mijn wangen rood kleuren van schaamte, maar tegelijkertijd voelde ik me ook opgelucht. Dat betekende dat ik niet alles terug zou moeten uitleggen van Andrew. ‘Je hebt alles gehoord?’ Mijn stem klonk een beetje paniekerig terwijl ik dat zei.
Liam lachte zachtjes, maar ik kon van zijn gezicht aflezen dat dat verschrikkelijk veel pijn deed waardoor hij snel stopte. ‘Vooral veel gemompel -alsof mijn oren afgedekt waren- maar soms ving ik wel een paar woorden op.’ Ik kon in zijn ogen lezen dat hij nog iets wilde zeggen, maar ook hij hield zich in. Ik wist niet wat het was, maar ik kon wel bijna zeker zeggen dat ook hij niet wilde dat zijn ouders alles van ons wisten.
‘Ik denk dat wij maar eens beneden in de cafetaria iets te gaan drinken halen. Juliet, moet jij ook iets hebben?’ Even keek ik Karen vreemd aan wanneer ze dit zei, maar ik besefte al snel dat ze snapte dat wij even alleen wilde zijn. Ik schudde snel mijn hoofd ter teken dat ik niets moest hebben.
Wanneer ze Geoff achter zich meetrok, keek ook hij verward, maar zijn uitdrukking veranderde niet. Op de gang hoorde ik ze allebei nog mompelen totdat hun stemmen wegstierven.
Onmiddellijk schoot ik naar voren en drukte mijn lippen op die van Liam. Ik kon niet langer wachten om het voorzichtig te doen. Ik verlangde te hard naar zijn zachte, warme lippen. Het leek wel de eerste keer dat ik zijn lippen proefde, ook al had hij mij al twee keer proberen te zoenen. Een bom vlinders ontplofte in mijn buik waardoor ik me alleen maar dichter tegen hem aantrok. Dit had ik zo veel vroeger moeten doen, voordat hij in elkaar geslagen werd door Harry.
Na een tijdje haalde ik mijn lippen van de zijne af, niet dat ik niet meer wilde maar het leek me beter om voorlopig nog rustig aan te doen met Liam voordat ik er nog voor zorg dat hij iets heeft.
Liam keek me met opgetrokken wenkbrauwen aan, maar glimlachte toch breed. ‘Waar kwam dat plots vandaan?’ Lachte hij. ‘Maar je hoort mij niet klagen hoor.’ Ik kon niet anders dan lachen. Het voelde zo goed om terug met hem te kunnen lachen. Gewoon zijn glimlach zien voelde al fantastisch.
‘Ik heb je echt gemist, Liam.’ Mijn gelach verdween en ik werd weer serieuzer wanneer ik dat zei. Ik wilde dat dit gemeend overkwam, wat het was ook echt gemeend. Als ik erbij zou lachen, zou hij het misschien niet zo serieus nemen.
Hij pakte mijn hand wat steviger vast en keek recht in mijn ogen. Ik voelde hoe ik weer bijna in zijn prachtige ogen verdronk wanneer ik terugkeek. ‘Ik heb je ook gemist, ook al ben je elke dag langs geweest.’
Een kleine glimlach verscheen op mijn lippen. ‘Je weet dat?’
Hij knikte trots, alsof hij een klein kind was dat juist een heel rondje met zijn fiets had gereden. Daardoor kon ik aan niets anders denken dan aan een vier jaar oude Liam op een fietsje. Het zag er zo lief uit. ‘Ik zei toch dat ik verschillende dingen hoorde. Jou stem herken ik uit duizenden.’
Ik kon niet anders dan mijn glimlach vergroten waardoor er een hele rij witte tanden zichtbaar werd. ‘Ik hou echt zo veel van je.’ Fluisterde ik voordat ik weer even mijn lippen op de zijne drukte.


Ik weet dat het niet echt goed is, maar normaal gezien zou ik dit weekend niet hebben kunnen schrijven. Maar jullie zijn veel te lief om niet voor te schrijven! Jullie weten echt niet hoe blij jullie reacties me maken! <3

Reacties (12)

  • Chasing1D

    Awwww wat een schatjes

    4 jaar geleden
  • myrthe1998

    een super verhaal ets anders kan er niet gezegt worden

    9 jaar geleden
  • xMissMarije

    verder heel mooi

    9 jaar geleden
  • Gold_Rush

    sweet <333

    9 jaar geleden
  • Salute

    Sweet!
    <33

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen