Geschrokken zat ik te trillen in het donker van de zwarte band voor mijn ogen. Iemand had me touwen om mijn polsen gebonden, dus ik kon niks doen. In paniek was ik gewoon verstijfd, het enige wat ik kon was trillen. Waarom ontvoerde iemand me? Waarom werd ik meegenomen? Ik deed niemand iets aan. Ja misschien Niall, maar de kans was klein dat hij dit deed. Als dat zo was, had ik het niet van hem verwacht. Hij mocht trouwens ook nog niet eens autorijden, dus zou dat Harry of Louis moeten zijn. Of gewoon iemand die ik helemaal niet kende. Ik had echt geen idee wie het kon zijn. Dus ik bleef maar stil zitten, terwijl het busje maar bleef rijden en rijden. Er kwam geen eind aan. Uiteindelijk dommelde ik een beetje in slaap, dat had ik weer. Myra ging slapen als ze ontvoerd werd. Maar ik kon er niks tegen doen, ik viel gewoon weg in het donkere zwarte gat.

‘Kom mee,’ hoorde ik een stem zeggen waarna ik ruw aan mijn arm werd meegesleurd. Verward en bang liep ik voorzichtig met diegene mee. Maar het was niet goed genoeg, en ik werd ruw mee getrokken tranen biggelden over mijn wangen, maar het deerde niemand. Uiteindelijk liepen we ergens binnen, en werd ik op een stoel geplaats. Mijn handen werden losgemaakt, en weer vastgemaakt. Maar deze keer aan de houten leuningen van de stoel. Mijn voeten werden wel vastgebonden met touw. De zwarte doek werd van mijn ogen afgetrokken. En ik zag waar we waren, ergens in een verlaten loods. Ik zat in het midden van de loods, op een houten stoel. Voor me stond een vrouw met een bivakmuts op. Ze liet kippenvel over mijn armen lopen. Achter me stond nog iemand, maar die kon ik niet zien. Ruw werd het tape van mijn mond getrokken, ik kon nog net de schreeuw binnenhouden. Ik zou echt niet gaan gillen in hun bijzijn. Mijn mond vertrok naar beneden en ik keek de vrouw kwaad aan. Langzaam en sluw liep ze naar me toe. ‘Zo Myra, zien we elkaar weer.’ Haar stem was een en al haat. Ik leek die stem te kennen, maar ik kon hem niet plaatsen. ‘Herken je me niet meer? Nou dat is toch ook onbeleefd. Zal mijn zoon niet blij mee zijn hoor.’ En de vrouw glimlachte gemeen naar me. ‘Nog steeds niet herkend? Dan zal ik mijn woorden wel even herhalen.’ Lachte ze sluw en jaagde degene die achter me stond weg. Haar mond ging naar mijn oor toe, en haar lippen raakten mijn oor bijna. Onbewust schoof ik iets voor haar weg. ‘Als je mijn jongen pijn doet, doe ik jou pijn. En jij doet hem pijn. Want jij hebt zijn kind weg gehaald.’ Fluisterde ze zacht in mijn oor waardoor ik haar nog enger vond. Mijn ogen werden groot. Dit kon niet waar zijn, niet waar gewoon. Dit was Maura. Niall’s moeder. Hoe kwaadaardig was zij wel niet? En ze dacht dat ik zijn kind had weggehaald, terwijl dat niet zo was! ‘Zijn kind is niet weg!’ Gilde ik in paniek. ‘Ach hou je mond dicht bitch.’ Siste ze en gaf me een bitch klap op mijn wang. Ongelovig keek ik haar aan. Dit was niet te geloven. Ik was ontvoerd door de moeder van mijn vriendje!

Reacties (42)

  • agirlx

    I KNEW IT!
    en dalijk gaat ze myra zo hard slaan dat het kind dood gaat ..

    6 jaar geleden
  • FrannieSuggy

    OMG ik zit hier echt in spanning !!!
    de mensen om me heen worden gek!!

    7 jaar geleden
  • elinehayne

    wat een *** moeder~!

    7 jaar geleden
  • LStyles212

    OMG ik heb egt medelijde met niall dat ie zo'n moeder heeft:(
    en zij mag daar niks over zegge dat moet ze zelf beslisse
    grrr ik haar die moeder:@
    ik wil haar opetenn:S

    maar alsjeebliefftt snellverderr <3

    7 jaar geleden
  • Semantiek

    wie is dan die andere persoon? denk een man, de vader van niall? nee denk t niet. greg dan? nee, hij leek me juist zo aardig. lise? neejj... dit is gewoon erg....

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen