Verveeld zat ik voor me uit te kijken. Het was nu de volgende dag, gelukkig. Gister avond was Maura pas weggegaan, ze had veel beschuldigende dingen gezegd die ik niet graag terug hoorde. Ze had me ook nog een paar keer geslagen, en ik kon alleen maar hopen dat ze niet verder ging. Ook kon ik alleen maar hopen dat Harry me zou missen en een zoektocht zou starten. Maar dan nog zouden ze me niet makkelijk vinden, want het leek wel alsof we helemaal in Ierland waren. Zo ver als we hadden gereden. De enige keer dat ik vandaag iemand had gezien was Maura’s hulpje die mijn eten had gebracht. En had gevoerd. Het was een vreselijke man, hij was ongeschoren en bijna kaal. Hij stonk vreselijk uit zijn mond, een pepermuntje voor hem zou goed doen. Hopelijk zou hij me niet verkrachten ofzo, dat zou ik niet overleven. Zeker niet met een kind in mijn buik, ik wou hier zo snel mogelijk weg. Straks kon ik ook geen abortus meer doen, of leefde het niet eens meer omdat ze me zo vaak had geslagen. Verveeld keek ik voor me uit, ik kon toch niet gillen voor hulp omdat ik ver in de polder zat waar nooit iemand kwam. Zucht. Ik had het al geprobeerd, zonder succes. Zeker had ik een halfuur lang lopen roepen. En Maura had alleen maar lopen lachen.
‘Daar ben ik weer.’ Schalde haar stem door de grote holle ruimte. Van schrik ging ik rechtop zitten, en probeerde ik haar aan te zien komen. Maar ik kon niet naar achter kijken, stomme stoel. Een klap op mijn wang was haar begroeting. Zoals al die keren dat ze me daar sloeg, liet het een tintelend gevoel achter. Waarschijnlijk was mijn wang helemaal bond en blauw of rood. ‘Hoe is het ermee?’ Vroeg ze lachend. Koppig keek ik voor me uit en hield ik mijn mond dicht. ‘Oh zegt ons prinsesje niks meer? Nou misschien ga je wel praten hierna.’ Grijnsde ze en voordat ik iets kon doen sloeg ze me weer op mijn wang. Tranen kwamen in mijn ogen te staan, maar ik zei niks. ‘Oh nog steeds niks? Joan.’ Opeens werden mijn haren vast gegrepen en werden mijn handen losgemaakt, rum werd ik op de grond gegooid. Nu warden mijn handen vastgemaakt met het zelfde touw als om mijn enkels. Ik probeerde om niet in paniek te raken, maar tevergeefs begon ik te trillen. Ik hoorde dat ze iets pakte, en voordat ik iets kon doen rolde ze mijn shirt op en gaf ze me een slag me een soort zweep. Een gil verliet mijn mond. Waarschijnlijk was ze daar nog niet mee tevreden, want ze sloeg nog een keer. En alweer gilde ik luid. Zo bleef ze door gaan, totdat ik geen puf meer had om te gillen. Huilend lag ik op de grond, vernederd. ‘Joan,’ haar stem was ijzig en sneed net zo door me heen als de zweep. Mijn rug lag waarschijnlijk helemaal open. Ruw werd ik weer op de stoel gezet. Mijn tranen maakten niks uit voor hem, en deden Maura niks. Mijn rug deed pijn toen ze de leuning raakten. Mijn handen werden weer vastgebonden door de ijzeren dingen en weg waren Joan en Maura weer. En huilend lieten ze me achter. Waarom kwam niemand me halen?

Haha jullie reacties zijn leuk (:
Als je op de kudo knop drukt, komt misschien iemand haar redden!!

Reacties (25)

  • Gunderson

    :OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO
    WTF
    BITCH
    NIALL
    RED HAAR DAN!!
    OF HARRY!!
    DON'T CARE!
    KOM HAAR HALEN GEKKEN!!!

    4 jaar geleden
  • xxApixx

    How dare she?!>:'(

    5 jaar geleden
  • agirlx

    ohmyfuckinggod! YOU BITCH!

    6 jaar geleden
  • MissMasta

    Stom mens dat dat is grrrrrrrr...:@

    7 jaar geleden
  • Veturius

    :O
    Dat met die zweep heb ik ook in mijn verhaal staan, ik wil niet dat je denkt dat ik het van je gejat hebt want dat heb ik niet!
    Ik weet niet waarom niemand je komt halen:S

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen