Foto bij Chapter seventy-five

Jake Fraun

"Zijn we er bijna?" vroeg ik ongeduldig en ik stuiterde bijna van de zetel.
"Ja!" riep Louis blij voordat iemand anders iets kon antwoorden. Ik ging op in zijn enthousiasme en plots herkende ik de straat waarin we reden. Ik hield het niet meer en stuiterde van de zetel. Niall en Harry begonnen me uit te lachen; Louis had niet eens gemerkt dat ik van de zetel was gevallen, hij staarde gefascineerd naar zijn ouderlijk huis.

"Papa!" schreeuwde Charlie en hij vloog me om de hals.
"Mister Captain", fluisterde ik toen ik mijn gezicht in zijn halsje verstopte. Ik snoof zijn geur op, hij rook naar Louis wat erg grappig was. Ik hield hem stevig in mijn armen en was eigenlijk niet van plan om hem los te laten. Pas toen Charlie: "Papa Liam", kirde, zette ik hem terug op de grond.
Hij rende op Liam af en gaf hem een dikke knuffel. Ook de anderen kregen een dikke knuffel. Ik draaide me ondertussen naar Louis en zijn familie.
"Bedankt dat Charlie hier mocht logeren", zei ik oprecht en Louis' moeder glimlachte.
"Ach, het was een kleine moeite, hij is erg gemakkelijk hoor."
Ik lachte, ik wist dat ze gelijk had. Charlie was nooit een moeilijk kereltje geweest, in tegenstelling tot andere kinderen.
"Alleen zou ik wel eens naar een dokter gaan als hij weer klaagt over hoofdpijn. Nou ja, klagen is een groot woord, maar hij had er wel een beetje last van. Ik heb hem niets gegeven omdat ik dacht dat het niet zo erg was, maar als hij het blijft hebben..." zei ze me nog en ik knikte.
"Bedankt, ik zal er zeker rekening mee houden."
"Louis, Jake, we moeten terug vertrekken, Simon verwacht ons", meldde Liam en hij wenkte me naar het busje. Louis nam afscheid van zijn moeder en zusje en kwam toen ook in het busje zitten. Ik bekeek hem eens goed. Zag ik daar een traan blinken? Ach Louis toch! Ik wilde hem troosten, hij hield zoveel van zijn zusjes en ik wist dat hij ze miste, elke dag. Ik wist het, omdat ik het zelf ook voelde als Charlie weg was. Eigenlijk wisten we allemaal wel iets van missen.
Charlie zat vrolijk tegen me te babbelen en ik had het gevoel dat ik er eindeloos naar kon luisteren.
"Phoebe en ik gepuzzeld en toen kreeg we een beker met drinken en het was echt heel grappig want Daisy had gemorst en toen begon Phoebe heel grappig te doen en ik moest toen heel erg lachen en toen miste ik jou want je belde maar niet en toen wilde ik ook niet meer slapen dus ik mocht van Jay in de zetel blijven tv kijken en ik werd toen heel moe maar ik wilde echt niet slapen en toen kreeg ik hoofdpijn van de televisie en toen was het allemaal weg want jij belde en toen noemde ik je papa en was ik gelukkig en toen kon ik wel gaan slapen..."
Charlies gebabbel was meer een soort geratel en ik moest echt mijn best doen om het te kunnen volgen. Maar na enkele zinnen was ik er al aan gewend en kon ik alleen nog maar vertederd kijken van wat hij zei. Ik merkte dat ik gefascineerd opging in alles wat hij me vertelde en ik volgde elke beweging die hij maakte nauwgezet. Alles rondom ons vervaagde.

"En als mijn twee dierbaarste bezitten nu ook nog willen uitstappen, zou dat helemaal geweldig zijn."
Ik schrok van Liam, die vlak bij me stond, zijn gezicht nog geen centimeter van het mijne. Ik keek verbaasd om me heen toen ik merkte dat we effectief stil stonden. Achter het busje doemde het de grote studio op waar we gisteren ook waren geweest.
"Liam, ik denk dat het beter is als Charlie en ik even in de auto zitten. Dit is iets wat jullie als groep moeten doen, als One Direction, en daar horen Charlie en ik niet bij", zei ik hem, maar Liam protesteerde heftig.
"Dat is niet waar! Simon heeft niets gezegd over jullie gisteren en dat zal hij nu ook niet doen, trouwens we horen samen. Hij moet er maar aan wennen dat jij vanaf nu wel vaker zal meekomen en Charlie is heel braaf."
"Liam, werk en privé gescheiden, zo is het nu eenmaal. Ik hou van je en natuurlijk zal Simon er nu niets op zeggen, maar hij heeft het niet graag, dat weet je best", antwoordde ik. Ik zag zijn heftige blik afzwakken, maar hij gaf zich niet zomaar gewonnen.
"Maar je kan toch niet de hele tijd in de auto blijven? Wie weet hoelang we binnen blijven!"
"Desnoods ga ik naar het appartement met Charlie, ik ken de weg ondertussen al wel hoor. Dan kan ik je valies al uitpakken", zei ik rustig en ik wist dat ik hem bijna zo ver had. Inderdaad, hij gaf zich gewonnen.
"Goed dan, ik beloof je dat ik je zo snel mogelijk bel als het gedaan is, dan kunnen we daarna iets leuks gaan doen met zijn allen."
Liam drukte een kus op mijn lippen en op Charlies voorhoofd.
"Let goed op papa, wil je?" zei hij en Charlie knikte braafjes.
"Zeg maar dag tegen iedereen Charlie, jij en ik gaan al naar huis", zei ik en ik zwaaide samen met hem de jongens uit tot ze in het gebouw verdwenen waren. Toen kroop ik uit het busje en maakte Charlie goed vast op de passagiersstoel waarna ikzelf achter het stuur kroop. Ik had mijn rijbewijs, maar ik vertrouwde het toch niet echt met het busje dus deed ik rustig aan.
Al bij al viel de rit best goed mee, alleen moest ik zien dat ik niet afgeleid geraakte door Charlies gebabbel.
Toen we het appartement terug hadden bereikt, parkeerde ik het busje en klikte mijn riem los.
"Wat doen we hier?" vroeg Charlie en ik keek hem met een frons aan.
"Herken je het niet?"
Charlie keek terug naar het appartement en ik zag een denkrimpel op zijn voorhoofdje tevoorschijn komen. Toen leek het kwartje te vallen.
"Dit is het huis van papa Liam, Harry, Niall, Louis en Zayn", antwoordde hij trots en ik knikte lachend. Ik wilde uitstappen, maar zijn volgende woorden deden me verstijven.
"Maar we gingen toch naar huis?"
Toen viel ook het kwartje bij mij.
"Charlie, dit is thuis", zei ik, vrij bot. Ik wilde niet bot tegen hem zijn, maar ik kon nu niet over mama praten. Niet nu ik hier alleen was met Charlie, hoewel, misschien was het maar beter dat ik alleen was. Ik miste Liam.
"Maar waarom gaan we niet naar mama?"
En daar was de vraag waarvoor ik gevreesd had. Wat moest ik nu antwoorden?
"Mister Captain, vind je het erg als ik je dat later uitleg. Laten we nu gewoon naar binnen gaan, dan krijg je een glaasje fruitsap", antwoordde ik en ik hoopte maar dat hij het zou begrijpen. Gelukkig hielp mijn afleidingstrucje.
"Fruitsap!" joelde hij blij en ondanks dat ik me slecht voelde dat ik zijn vraag niet had geantwoord, verscheen er een glimlach op mijn gezicht. Ik maakte zijn gordel los en samen gingen we het appartement binnen.
Charlie rende naar de keuken, alsof hij hier al jaren woonde en ik voelde een traditie ontstaan. En dat gevoel was geweldig.

Goed, ik hoop dat dit een beetje fatsoenlijk is voor jullie... Want het spijt me verschrikkelijk dat ik gister niets had gepost, ook al hadden jullie (voornamelijk James) voor 51 reacties gezorgd... ^-^
OMFG, 52 ABO'S! You guys make me soooo proud ^-^ Laat jullie nog eens gaan en reageer me dood?(A)
Ohja, jullie mogen ook allemaal iets voorstellen van wat ik moet doen, aangezien dat ik dat (zonder nadenken) had beloofd...

Reacties (6)

  • Jamezzz

    Geweldig!!! Chalie is zo schattig:D

    9 jaar geleden
  • FluweelsHun

    "Let goed op papa, wil je?" zei hij
    ZOOOO schattig(flower)

    9 jaar geleden
  • celientje94

    aww zo schattig ik vind dat james iets moet verzinnen hij heeft wel de meeste berichtjes gestuurd sorry dat ik zo lang niet gereageerd heb zit een beetje in een depressie.

    (H)(flower)(H)

    9 jaar geleden
  • BVBloveit

    Aaaaww! Echt, ik word hier blij van!
    En ik blijf het lief vinden dat Mister Captain Jake en Liam papa blijft noemen (:
    Lieve Fluweel, you're awesome <'3
    -xxx-

    9 jaar geleden
  • kryptonarry

    Tja Mister Captain is toch best wel slim...
    Weet je waarom? HIJ VINDT FRUITSAP LEKKER!
    Jeetje toen ik zo klein was, was ik ook helemaal verzot op fruitsap;)

    Ik hartje Jou hartje Blake!<3

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen